สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3512

สมัครเลือกตั้งเทพยุทธ์เหรอ?

ทั้งสามคนจ้องมองหน้ากัน

“หมายความว่ายังไง?”

หลินหยางมองไปทางอวี่ปี้หง

“ก็หมายความว่าคนมีความสามารถเข้าร่วมคัดเลือกการแข่งขันเทพยุทธ์ โจมตีเทพยุทธ์”

อวี่ปี้หงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“เก่งขนาดนั้นเลย?”

“ก็บอกว่าเก่งไม่ได้หรอก เพราะว่าทุกครั้งที่เข้าร่วมการแข่งขันเทพยุทธ์ มีบางคนคิดว่าฝีมือของตัวเองไม่เลวละ ก็อยากไปท้าประลอง หารู้ไม่ว่าเทพยุทธ์ช่างน่ากลัวเหลือเกิน การจัดงานคัดเลือกเทพยุทธ์ทำตามปกติแบบเมื่อก่อน แต่ร้อยปีผ่านไป บุคคลที่คัดเลือกของเจ็ดเทพยุทธ์ยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลง”

อวี่ปี้หงส่ายหน้าไปมา ทำเสียงฟึดฟัดออกมา

ถ้าเทพยุทธ์ถูกแหย่ได้ง่ายๆแบบนั้น ก็ไม่เรียกว่าเทพยุทธ์หรอก

ทุกปีไม่รู้ว่าคนไปท้าประลองเทพยุทธ์ตั้งเท่าไหร่ แต่ไม่ตายก็น่าเวทนา จุดจบไม่ดีกันทุกคน

“ท่าน เมืองนี้มีการคัดเลือกการแข่งขันเทพยุทธ์ คนทั้งเมืองต่างปกป้องคนผู้นี้และต้องระมัดระวัง พวกเราต้องปลดอาวุธก็ถือว่าสมเหตุสมผล เอาอาวุธไว้นอกเมืองก่อนไหม เข้าไปซื้อม้าแล้วค่อยไปเมืองหลงซินกัน”

จิ่วอวี่เอ่ยปากพูดขึ้น

“โอเค”

หลินหยางพยักหน้า

“ถือว่าเอาตัวรอดเป็น!”

คนผู้นั้นฮัมเพลงเบาๆ จากนั้นกระตุกเชือกบังเหียน แล้วเดินไปในเมือง

บนตัวของหลินหยางไม่มีอาวุธ ไม่ว่าจะดาบเทียนเซิงหรือฮวาเจี้ยนปี่ ล้วนเก็บไว้ที่ฝ่ามือของเขา ด้วยเหตุนี้จึงมีแค่อวี่ปี้หงกับจิ่วอวี่ที่ถูกปลดอาวุธ

ทั้งสามคนเดินไปในเมือง

เมืองไม่ใหญ่ น่าจะมีคนหนึ่งร้อยกว่าคน

จิ่วอวี่ใช้ยาแลกเปลี่ยนมาเป็นเสื้อผ้า จากนั้นก็ไปเลือกม้ากับหลินหยาง

“เมืองไม่ใหญ่ ก็ไม่มีม้าดีอะไร ถูๆไถๆไปก่อนละกัน”

หลินหยางกวาดสายตามองม้าไม่กี่ตัวที่เจ้าของโรงม้าจูงออกมา แล้วพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

ทั้งสองคนพยักหน้า ขี่ม้าเตรียมออกไปจากที่นี่

แต่ในเวลานี้ กลุ่มคนก่อนหน้านั้นที่ขวางอยู่บริเวณประตูเมืองได้ปรากฎตัวขึ้นอีกครั้ง

คนที่เป็นผู้นำมองวิเคราะห์หลินหยาง อวี่ปี้หงและจิ่วอวี่ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

“สัมผัสไม่ได้ถึงเส้นลมปราณคนผู้นี้ ทำไม? เขาเป็นคนไร้ความสามารถแล้วเหรอ?”

คนที่เป็นผู้นำอยู่บนหลังม้า ถามขึ้นด้วยความโอหัง

จิ่วอวี่โกรธนิดหน่อย แต่ไม่พูดอะไรออกมา

“พวกเราไปกันเถอะ”

หลินหยางไม่อยากพัวพันกับคนเหล่านี้

ตอนนี้ในหัวสมองของเขาเหลือแค่เรื่องเดียว

ทำลายเย่เหยียน ถอนรากถอนโคน

หลังจากนั้นก็ออกไปจากชีพจรมังกรใต้ดิน

แต่ตอนที่ทั้งสามคนจะออกไปจากที่นี่ กลุ่มคนก็มาขวางทางไว้

“ทุกท่านคิดจะทำอะไรเหรอ?”

หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปม เอ่ยปากถามขึ้น

“น้องชายอย่าเพิ่งรีบไป มีเรื่องอยากจะให้พวกคุณช่วยเหลือหน่อย”

คนผู้นั้นยิ้มและพูดขึ้นว่า: “วางใจ มีค่าตอบแทน ทุกคนจะได้ยาคนละห้าเม็ด เป็นยังไง?”

“ขอโทษด้วย พวกเราไม่มีเวลา”

หลินหยางพูดปฏิเสธโดยไม่ลังเล และเตรียมออกจากที่นี่ทันที

แต่คนผู้นั้นก็ไม่ยอมถอย ตรงกันข้ามกลับยิ้มอย่างเย็นชา พูดอย่างเหยียดหยามว่า: “น้องชาย คุณไม่ช่วยก็ต้องช่วย!”

“คุณหมายความว่ายังไงเหรอ? อยากมีเรื่องใช่ไหม?

อวี่ปี้หงไม่ใช่คนอารมณ์ดีใจเย็น เธอตะโกนอย่างเย็นชา และควักดาบใหญ่ออกมามองด้วยสายตาเหี้ยมโหด

“อยากมีเรื่อง แต่ไม่ใช่พวกเรามีเรื่องกับพวกคุณ!”

คนผู้นั้นยิ้มและพูดว่า: “ผู้เข้าคัดเลือกเทพยุทธ์ของพวกเราเพิ่งจะทะลวงสำเร็จ ต้องการหาคนมาฝึกฝน เพื่อให้พลังเสถียร ผมว่าพวกคุณก็ไม่เลว ไปเถอะ ไปสนามเทพยุทธ์กับผม และฝึกฝีมือเป็นเพื่อนผู้เข้าคัดเลือกของพวกเรากัน!”

“ถ้าผมไม่ไปล่ะ?”

“ผมรับรองว่าคนของเมืองนี้จะไม่ให้พวกคุณเดินออกไปได้อย่างเด็ดขาด!”

“อยากลองไหม?”

อวี่ปี้หงโกรธมาก พลังฆ่าอันร้อนแรงกระเพื่อมขึ้น

แต่เวลานี้ จู่ๆหลินหยางก็ห้ามเธอ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน