สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3521

คือส่วนประกอบของพิษ!

หลินหยางตอบสนองขึ้นมาทันที และจ้องเขม็งมองเหล้าในแก้วเหล้า

ในเหล้านี้มียาพิเศษ ที่ไม่อันตรายต่อผู้คน ซึ่งหลินหยางรับรู้ได้มาก่อนหน้านี้แล้ว

ในตอนแรกเขายังคิดว่ายานี้ที่อยู่ในเหล้าเพียงเพื่อเป็นการเพิ่มรสชาติของเหล้าเท่านั้น ถึงอย่างไรเหล้านี้ก็เป็นยาดอง ซึ่งมีส่วนประกอบของยาหลายร้อยชนิดอยู่ในนั้น

ถึงแม้ว่ายาเหล่านี้จะหายาก แต่หลินหยางก็จำได้ว่า ตัวยาเหล่านี้ไม่มีพิษ แต่ทว่า....ถ้าหากรวมเข้ากับยาตัวอื่นๆ แล้ว ด้านในนี้ก็มียาหลายชนิดที่สามารถเกิดพิษรุนแรงขึ้นได้

คนเหล่านี้วางยาพิษให้ตนเองตั้งแต่เมื่อไรกัน?

สายตาของหลินหยางสั่นไหว เขาเคลื่อนสายตาไปรอบๆ ในที่สุดสายตาก็มาตกอยู่ที่หญิงสาวผู้นั้น

ทั่วทั้งตัวของหญิงสาวส่งกลิ่นหอมอบอวล

กลิ่นหอมเข้มข้นเป็นอย่างมาก จนกระทั่งปกคลุมไปทั่วทั้งงานเลี้ยงโดยตรง

"กลิ่นนี้.....คือกลิ่นหอมของดอกเทียนหลาน"

หลินหยางต้องการจะลุกขึ้น แต่ร่างของเขาโคลงเคลงจนควบคุมไม่ได้ และสายตาก็เคว้งคว้าง

เขารีบหยิบเข็มมังกรหงเหมิง และแทงลงไปที่ร่างกายของตัวเอง

ภายใต้ผลลัพธ์ของเข็มมังกรหงเหมิง ร่างของหลินหยางจึงมั่นคงขึ้นเล็กน้อย

และในเวลานี้คนในงานเลี้ยงได้วางแก้วในมือลง แล้วสังเกตมองหลินหยางอย่างสนุกสนาน

โดยเฉพาะหญิงสาวที่อยู่ด้านล่าง ก็ไม่ได้เต้นรำอีก แต่หรี่ตาจ้องมองเขา คล้ายกับมองดูตัวตลก

หลินหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แต่ภายในใจเยือกเย็นเป็นอย่างมาก

เขาเงยหน้าขึ้นมา แล้วจ้องมองทุกคนอย่างเยือกเย็น: "ฉันช่วยชีวิตพวกคุณ ทำให้พวกคุณรอดพ้นจากคมดาบสังหารของคนเจี้ยนเฟิงไห่ แล้วทำไม....พวกคุณถึงเนรคุณเช่นนี้?"

"เนรคุณเหรอ? ท่านหลิน บนโลกใบนี้ผู้แข็งแกร่งเป็นผู้ล่าผู้อ่อนแอเป็นผู้ถูกล่า พวกเราก็ทำเพื่อบ้านเมืองเหมือนกัน!"

น้ำเสียงอันแก่ชราเสียงหนึ่งดังขึ้น

จากนั้นก็เห็นว่าผู้เฒ่ากลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในงานเลี้ยง

ผู้เฒ่าในจำนวนนั้นมีคนที่มาขวางหลินหยางเพื่อคำนับเขาเมื่อตอนกลางวัน

เจิ้งเหมิ่งก็อยู่ในนั้นด้วย แต่สีหน้าของเขาไม่น่าดูถึงขีดสุด

"เพื่อบ้านเมืองอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางมองอย่างเยือกเย็น

"คุณหลิน ได้โปรดอภัยให้พวกเราด้วย คุณก็เห็นอยู่ว่า เจี้ยนเฟิงไห่สามารถขู่บังคับพวกเราทุกคนได้ และสามารถกุมชีวิตของพวกเราได้ ถ้าหากพวกเราไม่หาที่พึ่งพิง ในอนาคตก็จะต้องมีกองกำลังจำนวนนับไม่ถ้วนจากเจี้ยนเฟิงไห่มาก่อกวนพวกเราอีก ฉะนั้น พวกเราจึงจำเป็นต้องหาต้นไม้ใหญ่! ซึ่งใต้เงาร่มไม้ใหญ่ก็ร่มเย็น คุณว่าไหม?"

ผู้เฒ่าหัวโล้นที่นำหน้ามากล่าวอย่างนิ่งๆ

"ฉะนั้น พวกคุณจึงวางแผนที่จะแจ้งให้เทพยุทธ์รับรู้ และนำตัวฉันไปมอบให้เขา?"

คนที่อยู่ข้างๆ เห็นเช่นนี้ จึงชักดาบออกมาทันที

แต่ผู้เฒ่าหัวโล้นไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย และยกมือแสดงเจตนาให้ทุกคนสงบสติอารมณ์

"ท่านหลิน เมื่อครู่นี้ฉันได้บอกกับคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าคุณไม่สามารถใช้พลังแห่งสวรรค์ได้ ไม่เช่นนั้น คุณก็จะต้องตาย"

"พิษเล็กน้อยแค่นี้ จะไปทำอะไรฉันได้ละ?"

หลินหยางส่ายหน้า และกล่าวด้วยสีหน้าอันเรียบเฉยว่า: "ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้เตรียมป้องกัน เพราะถึงอย่างไรฉันก็ไม่ได้ใส่ใจการผสมพิษมั่วๆ เหล่านี้อยู่แล้ว แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว หากต้องการจะถอนพิษก็คงไม่ต้องใช้ความพยายามเท่าไรนักหรอก"

เพียงแค่พูดตำนี้ออกมา สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป

แต่ผู้เฒ่าหัวโล้นแสดงสีหน้าไม่ได้สนใจ

"พิษนี้ถอนได้ไม่ยาก แต่ที่ยากก็คือหากต้องการจะกำจัดฤทธิ์ยาจะต้องใช้เวลา ถึงแม้ทักษะทางการแพทย์ของคุณจะปราดเปรื่อง แต่ก็คงไม่สามารถกำจัดฤทธิ์ยาได้จนหมดสิ้นภายในระยะเวลาอันสั้นนี้ได้"

"พวกเราได้ส่งคนไปแจ้งให้เทพยุทธ์ไท่เทียนทราบแล้ว ใช้เวลาไม่นาน เทพยุทธ์ไท่เทียนก็คงจะมาถึงที่นี่แล้วล่ะ ในช่วงเวลานี้ พวกเราเพียงแค่คุมตัวคุณเอาไว้ก็พอ คุณไม่มีทางหลบหนีไปได้แล้วล่ะ"

ผู้อาวุโสเครายาวก็กล่าวขึ้นมา

เมื่อได้ฟังคำพูดของผู้เฒ่าทั้งสองคนนี้แล้ว หัวใจของทุกคนที่อกสั่นขวัญแขวนก็ปล่อยวางลงมา

แต่ในเวลานี้หลินหยางกลับส่ายหน้า

"เกรงว่าเทพยุทธ์ไท่เทียนคงจะไม่มาแล้วล่ะ!"