คนที่มาดูเหมือนอายุประมาณสี่สิบกว่า ไว้หนวดเคราจุ๋มจิ๋ม สวมเสื้อผ้าสีดำ บนเสื้อของเขามีตราประทับเหมือนคลื่นลูกใหญ่ ส่วนสูงเกือบสองเมตร ให้ความรู้สึกที่อึดอัดมาก
เขายืนเอามือสองข้างไขว้หลัง เดินตรงเข้ามาในสำนักงาน จากนั้นนั่งอยู่บนโซฟา รินชาด้วยตัวเอง และพูดออกด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “เอาตัวฉางหลานฟู้มา”
“ครับ ครับ ท่าน!”
เถาเฉิงไม่กล้าเฉยชา รีบวิ่งออกไปทันที
ไม่นาน ก็นำฉางหลานฟู้ที่มีพาพันแผลมาที่สำนักงาน
“พวกแกทำอะไรเหรอ? บาดแผลบนร่างกายของฉันยังจัดการไม่เรียบร้อยเลย!”
ฉางหลานฟู้ไม่พอใจสุดขีด ด่าด้วยความเดือดดาล
ตอนที่เขาเข้ามาด้านใน ได้เห็นชายวัยกลางคนนั่งอยู่บนโซฟา จึงตัวสั่นเทาขึ้นมาเหมือนเด็กน้อยทำเรื่องผิด เขารีบก้มศีรษะลง พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“หลาง…หลางปั๋ว…”
“คุณชายน้อย ไม่เจอกันนานเลย”
คนที่ชื่อหลางปั๋วพูดขึ้น
“คุณ…คุณทำไมมาที่นี่เหรอ?”
ฉางหลานฟู้ฉีกยิ้มถามขึ้น
“แน่นอนว่ามาเพราะเรื่องของคุณ” หลางปั๋วดื่มชา และพูดด้วยน้ำเสียงสงบ
ฉางหลานฟู้สีหน้าเปลี่ยน ฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดว่า: “หลางปั๋ว ผมนึกว่าเรื่องใหญ่ แค่เรื่องทะเลาะกันเล็กน้อย คุ้มค่าที่คุณจะมาด้วยตัวเองเหรอ?”
“แค่เรื่องทะเลาะเล็กน้อยจริงๆนั่นแหละ แต่เหตุใดเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ คุณยังแพ้ล่ะ?”
หลางปั๋วขมวดคิ้ว พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ฉางหลานฟู้ชะงักงัน
“เดิมทีท่านเทพยุทธ์ไม่สนใจเรื่องของคุณหรอก แต่คุณทำเขาเสียหน้าตลอด ถึงแม้คุณจะไม่สามารถสืบทอดมรดกของท่านได้ แต่ก็ไม่ควรทำให้เขาเสียชื่อเสียง”
หลางปั๋ววางแก้วชาลง สีหน้าไร้ความรู้สึกพูดว่า: “ดังนั้นท่านเทพยุทธ์จึงมอบหมายให้ผมมาที่นี่ เพื่อบอกคุณสองเรื่อง”
“เรื่องอะไรเหรอ?”
ฉางหลานฟู้หายใจติดขัด รู้สึกเห็นท่าไม่ดี
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เอกสิทธิ์ที่ท่านเทพยุทธ์มอบให้คุณ จะถูกดึงกลับคืนทั้งหมด รวมทั้งบัตรVIPใบนั้นในมือคุณด้วย”
หลางปั๋วพูดขึ้น จากนั้นส่งสายตาให้เถาเฉิง
เถาเฉิงชะงักงัน รีบเดินไปทางฉางหลานฟู้
ฉางหลานฟู้สีหน้าตกใจ ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยินเลย
“หลางปั๋ว...”
“คุณชายน้อย อย่าทำให้บ่าวผู้อาวุโสลำบากใจเลย”
หลางปั๋วหลับตาลง


VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา
ทำไมขาดๆหายๆ...
อยากอ่านต่อครับ...
ลงวันละ10ตอนไม่ได้เหรคับ 5ตอนมันน้อยไป กว่าจะอ่านจบลืมหมดพอดี...
อ่านสนุกนางเอกค่อนข้างโง่ซื่อบื้อ...
อยากอ่านต่อ...
เขียนดีอ่านสนุกครับ...
D...
ทำไมบางตอนเนื้อหาหายไปหมดเหลืออยู่แค่ไม่ถึง6บรรทัดเลย...
หลินหยาง...ผมอยากบอกว่า คุณมันกระจอก 5555...
บทหาย...