สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3588

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างตกตะลึง และหันมองไปยังแหล่งที่มาของเสียง

ฉางหลานฟู้กับฉินเจี้ยนหนู่ก็ตกตะลึงเช่นกัน พวกเขามองไปที่ด้านข้างโดยจิตใต้สำนึก

พวกเขาเห็นหลินหยางมีสีหน้าสงบนิ่ง และเดินมาข้างหน้า

"สหาย คุณบ้าไปแล้วเหรอ?"

"อาจารย์?"

ฉินเจี้ยนหนู่กับฉางหลานฟู้รีบกล่าวตักเตือน

แต่ไม่เป็นผล

ดูเหมือนว่าหลินหยางจะตัดสินใจแล้ว

สำหรับใบหน้านี้ของหลินหยาง ทุกๆ คนคุ้นเคยเป็นอย่างดี

"เอ๊? คนคนนี้ยังไม่ถูกท่านฉางหลานเทียนเจวี๋ยฆ่าตายไปอีกเหรอ?"

"หึ ดวงดีจริงๆ!"

"ฉันว่าพวกคุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า? ท่านฉางหลานเทียนเจวี๋ยไม่ได้คิดที่จะฆ่าคนคนนี้! ท่านฉางหลานเทียนเจวี๋ยกำชับสั่งว่า ต้องจับเป็นคนคนนี้ เพื่อนำตัวกลับไปทรมานต่างหาก!"

"หรือว่าท่านฉางหลานเทียนเจวี๋ยยังไม่ได้คิดที่จะลงมือใช่ไหม?"

"อาจจะเป็นเช่นนั้น บางทีเขาคงรอหลังจากตำหนักมังกรจบสิ้นลงแล้ว ท่านฉางหลานเทียนเจวี๋ยจึงจะลงมือ"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง.....เพียงแต่จะว่าไป ท่านฉางหลานเทียนเจวี๋ยไปไหนกันนะ?"

"ใช่สิ ทำไมถึงไม่พบเห็นเขาเลย?"

"อีกทั้งยังไม่เห็นคนของตำหนักฉางหลานด้วย"

"น่าแปลกจริงๆ ...."

คนในที่นั้นต่างวิพากษ์วิจารณ์ น้ำเสียงจ้อกแจ้กจอแจไม่ขาดสาย

"คนใจดีคนนี้อีกแล้วเหรอ?"

เม่ยเมิ่งยืนอยู่ด้านหลังฝูงชนรู้สึกตกตะลึง และอดที่จะยิ้มไม่ได้

"ไอ้หมอนี่ที่ก้าวออกมา เขาออกหน้าแทนฉินเจี้ยนหนู่ จึงผิดใจกับเทพยุทธ์ฉางหลานและเทพยุทธ์ไท่เทียน ตอนนี้คาดไม่ถึงว่าจะต้องการช่วยองครักษ์ของเทพยุทธ์ไท่เทียนอีก เขาต้องการผิดใจกับท่านเย่เหยียนและคุณหนูอั้นหมิงเยว่หรืออย่างไร?"

"ไอ้หมอนี่มันไม่ใจกล้าเกินไปหน่อยเหรอ?"

"ชีพจรมังกรใต้ดินของฉันปรากฏคนโง่เขลาเช่นนี้ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

"ทำอะไรไม่คิด?"

คนจำนวนมากติฉินนินทา บางคนก็ถากถางและหัวเราะเยาะ มีส่วนน้อยที่แสดงออกถึงความเลื่อมใส

ไม่มีใครรู้ถึงความหมายในการกระทำนี้ของหลินหยาง

องครักษ์เทพยุทธ์ไท่เทียนทั้งแปดคนขมวดคิ้วไปตามๆ กัน

"เจ้าหนุ่ม คุณไม่ต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอก! ฉันไม่ได้กลัวเย่เหยียนเลย!"

ชายผมยาวที่เป็นหัวหน้ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"ฉะนั้นพวกคุณคิดที่จะตายด้วยเงื้อมมือของเย่เหยียนฟรีๆ อย่างงั้นเหรอ?"

หลินหยางหันไปมองคนคนนั้น และกล่าวอย่างเย็นชา : "พวกคุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เหยียน! จุดจุดนี้ พวกคุณน่าจะเข้าใจดี!"

ทั้งแปดคนร่วมมือกัน เพื่อหยุดยั้งรูปปั้นหินเอาไว้

หลินหยางมองดูอย่างเงียบๆ

อันที่จริงเขารู้อยู่แล้วว่าตนเองจะไม่ได้ลงมือ

เพราะองครักษ์เทพยุทธ์ไท่เทียนเหล่านี้เป็นคนที่หยิ่งผยอง

พวกเขาต้องการรักษาหน้าตาเอาไว้!

ก่อนหน้านี้ที่ปฏิเสธเย่เหยียน ก็คือไม่อยากเสียหน้า และตกอยู่ในการครอบงำของเย่เหยียน

ถึงแม้พวกเขาจะรู้ว่าศักยภาพของเย่เหยียนนั้นแข็งแกร่งมาก ไม่สามารถยั่วยุได้

แต่เพื่อศักดิ์ศรีของเทพยุทธ์ พวกเขาจึงทำได้เพียงกัดฟันสู้เท่านั้น

ตอนนี้หลินหยางต้องการลองทดสอบกระบวนท่าแทนพวกเขา พวกเขาก็จะต้องเสียหน้ามากยิ่งขึ้น

ไม่ว่าอย่างไร พวกเขาจะไม่ให้หลินหยางตามล้างตามเช็ดเพื่อพวกเขาเป็นอันขาด

ถึงจะสู้ไม่ชนะ แต่ก็ไม่อยากให้คนที่ไม่รู้จักอย่างหลินหยางมาเสียสละเพื่อพวกเขา

ภายใต้การผลักดันด้วยศักดิ์ศรี ท้ายที่สุดคนเหล่านี้ยังเลือกที่จะทดสอบกระบวนท่ากับรูปปั้นหินด้วยตนเอง

ผู้คนมองอย่างเงียบๆ และไม่สามารถเข้าใจได้

แต่เย่เหยียนกลับมองหลินหยางอย่างนิ่งๆ

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง คุณได้กำไรแล้ว!"