สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3592

เมื่อแย่งชิงดาบโลหิตได้แล้ว หลินหยางก็ถือโอกาสผละออก และผลักรูปปั้นหินออกไปด้วยมือข้างเดียว จากนั้นคนก็ถอยกลับ และออกมายังบริเวณหน้าประตูใหญ่

เมื่อบริเวณโดยรอบรูปปั้นหินไม่มีคน รูปปั้นหินก็กลับไปยังตำแหน่งเดิม และหยุดนิ่งลงอีกครั้ง

หลินหยางกวาดสายตามองรูปปั้นหิน และสายตาก็มาหยุดลงที่ดาบนี้ที่อยู่ในมือทันที

ดาบโลหิตมีสีแดงทั่วทั้งตัว ราวกับเหล็กที่ถูกเผาจนแดงฉาน แต่ตัวของดาบเย็นเป็นอย่างมาก จนทำให้มือที่จับเย็นเฉียบไปด้วย

ตัวดาบนั้นคมกริบ จนสามารถตัดขนและผมได้ ซึ่งน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

"วัสดุนี้แปลกเป็นอย่างมาก!"

หลินหยางพินิจพิจารณาอยู่เป็นเวลานาน แต่สุดท้ายก็มองไม่ออกว่าสิ่งนี้ทำมาจากวัสดุชนิดใด

เห็นเพียงว่าบนด้ามของดาบพิมพ์ด้วยคำสองคำ

"จื้อหวู่!"

"หรือว่าจะเป็นชื่อของผู้มีอำนาจที่สร้างตำหนักมังกรแห่งนี้ขึ้นมา?"

หลินหยางพูดพึมพำ

แต่ทว่าเขาไม่รู้ว่า ในเวลานี้คนตระกูลดาบโลหิตทุกคนที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้ถูกการกระทำของหลินหยางทำให้ตกตะลึง

คนธรรมดากว่าจะเข้าไปสู่ชั้นสามได้ ก็ต้องเสี่ยงชีวิต และหนีความตายอย่างหวุดหวิด ก่อนจะเข้าไปได้

เหมือนกันกับอั้นหมิงเยว่ ที่เข้าไปไม่ยาก แต่ก้องใช้ความสามารถเหมือนกัน

ส่วนเย่เหยียนถึงแม้จะสามารถเข้าไปได้อย่างง่ายดาย แต่ก็ต้องใช้เวลาค้นหาทักษะกระบวนท่าของรูปปั้นหิน

แต่ทว่า....หลินหยางไม่เพียงแต่รับมือกับทักษะกระบวนท่าของรูปปั้นหินได้อย่างง่ายดาย แต่กลับแย่งชิงดาบกายสิทธิ์นี้ของจักรกลนี้มาได้อีกด้วย.....

หากนี่ไม่เรียกว่าง่าย

ก็คงจะเรียกว่าทำเล่นๆ ขำๆ แล้วจริงๆ!

เม่ยเมิ่งอ้าปากเล็กน้อย เป็นเวลาครู่ใหญ่ก็พูดอะไรไม่ออก

ฉางหลานฟู้และฉินเจี้ยนหนู่ต่างก็ตกตะลึงตาค้าง

"ดาบนี้ไม่เลวเลย!"

หลินหยางเปลี่ยนดาบที่ใช้ และหันหน้าไปกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "ไปกันเถอะ พวกเราเข้าไปกัน!"

"ห๊ะ? อ้อ โอเค! โอเค!"

ฉินเจี้ยนหนู่เพิ่งจะได้สติกลับมา

ฉางหลานฟู้วิ่งเหยาะๆ ไปข้างหน้าด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้น

"อาจารย์ช่างมีความสามารถที่ล้ำเลิศ ทำให้ลูกศิษย์เปิดโลกทัศน์! นับถือจริงๆ!"

ฉางหลานฟู้กล่าวด้วยความตื่นเต้น

เขาไม่ได้ประจบสอพลอ

ทักษะนี้ของหลินหยาง ทำให้เขารู้สึกนับถือชื่นชมจริงๆ

รูปปั้นหินสูญเสียดาบโลหิตไปแล้ว พลังการต่อสู้ของมันจึงลดลงไปมาก บวกกับว่ามันเป็นเพียงจักรกลเท่านั้น และไม่ใช่สิ่งมีชีวิต ถึงแม้จะไม่มีดาบ แต่มันก็ยังคงยกกำปั้นขึ้นและโบกกระบวนท่าดาบไปมา

แม้ว่าจะสามารถปล่อยพลังดาบได้ แต่ระดับความดุร้ายและรวดเร็วของมันก็ลดลงเป็นอย่างมาก และไม่ก่อให้เกิดภัยคุกคามโดยสิ้นเชิง

คนทั้งสามจึงเข้าสู่ชั้นที่สามได้อย่างง่ายดาย

อารมณ์ของเม่ยเมิ่งและคนอื่นๆ ที่มองดูอยู่ด้านหลังต่างก็ซับซ้อนเป็นอย่างมาก

"วิธีการของคนคนนี้ เกรงว่าจะไม่ได้แย่ไปกว่าเย่เหยียนเลยล่ะ"

ยอดฝีมือของตระกูลดาบโลหิตที่อยู่ข้างๆ กล่าวด้วยเสียงเบาๆ

"พูดถูก คนคนนี้มีคุณสมบัติของเทพยุทธ์ เกรงว่าในอนาคต ก็คงจะเป็นยุคที่เขากับเย่เหยียนแข่งขันกันเพื่อชิงอำนาจสูงสุด!"

เม่ยเมิ่งรู้สึกหดหู่เป็นอย่างมาก ทันใดก็คิดอะไรออก จึงกล่าวขึ้นมา ด้วยดวงตาอันเป็นประกายว่า: "เย่เหยียนถูกอั้นหมิงเยว่จับจองไปก่อนแล้ว เกรงว่าฉันจะไม่สามารถแต่งงานกับเทพยุทธ์ได้อีก ถ้าหากนำของล้ำค่าทั้งหมดมาเดิมพันกับคนคนนี้ ในอนาคตคนคนนี้จะต้องบรรลุถึงขั้นเทพยุทธ์ได้อย่างแน่นอน และถ้าหากเขายังสามารถช่วยให้ฉันก้าวเข้าสู่การเป็นเทพยุทธ์ได้อีก ตระกูลดาบโลหิตก็จะได้เป็นเทพยุทธ์ถึงสองคน เช่นนี้ การครอบครองชีพจรมังกรใต้ดิน จะไม่อยู่ใกล้แค่เอื้อมเหรอ?"

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา คนของตระกูลดาบโลหิตต่างก็ตื่นเต้นดีใจ

แต่ผู้อาวุโสสองสามคนไม่ได้ถูกภาพวาดอันเพ้อฝันนี้ทำให้ฝันหวาน

"คุณหนูใหญ่ ถึงแม้ว่าพรสวรรค์ของคนคนนี้จะไม่ธรรมดา แต่ก็มีนิสัยที่มุทะลุ เป็นหนุ่มที่ประมาทเลินเล่อ และเขาก็ยังผิดใจกับเทพยุทธ์ฉางหลานและเทพยุทธ์ไท่เทียนอีก ตอนนี้จะสามารถมีชีวิตออกไปจากตำหนักมังกรได้ไหมก็เป็นปัญหาหนึ่ง และถึงแม้จะออกไปได้ เทพยุทธ์ฉางหลานจะปล่อยเขาไปเหรอ? อย่าไปผิดใจ และทำให้เทพยุทธ์ต้องโกรธเคืองเลยจะดีกว่า!"

ผู้อาวุโสกล่าวโน้มน้าว

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มันก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของเขาแล้วล่ะ ถ้าหากสามารถรอดพ้นจากคมดาบของเทพยุทธ์ฉางหลานไปได้ ฉันก็จะวางเดิมพัน ถ้าหากไม่ได้ ก็ค่อยหาคนอื่นอีกที!"

"คุณหนูใหญ่เฉลียวฉลาดมาก!"