สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3601

เมื่อเห็นหลินหยางกล่าวออกมาอย่างมั่นใจ ทุกๆ คนก็ทำอะไรไม่ถูก

"ได้ น้องหลิน ฉันเชื่อคุณ เช่นนั้นเชิญคุณชี้แนะจุดบกพร่องและความไม่ครบถ้วนของฉันด้วยเถอะ"

หลางหยาถอนหายใจ ถึงแม้ว่าจะโกรธเล็กน้อย แต่ยังคงกล่าวอย่างอดทน

"พี่ใหญ่หลางหยา กระบวนท่าของเทพยุทธ์ไท่เทียนให้ความสำคัญกับการเริ่มต้นและการจบลง เน้นหนักไปที่การเตรียมพร้อม และทุกๆ ครั้งที่คุณจะโจมตี ก็จะต้องใช้พละกำลังทั้งหมด แต่ก่อนที่จะโจมตี คุณจะต้องสะสมพละกำลังเอาไว้ เพียงแต่ว่าเมื่อคุณสะสมพละกำลังไว้.....การเคลื่อนไหวของคุณจะช้าเกินไป อีกทั้งยังไม่ปรากฏอย่างชัดเจน คุณจะต้องเพิ่มกำลังขึ้นมา และทำให้กระบวนท่าของตนเองสอดรับกันมากยิ่งขึ้น ทำให้คนอื่นไม่สามารถรู้ได้ว่าคุณสะสมพลังอยู่.....มิเช่นนั้นการโจมตีของคุณ จะง่ายต่อการถูกป้องกัน กระทั่งอีกฝ่ายอาจจะโจมตีในระหว่างที่คุณสะสมพลังอยู่ได้ เช่นนั้น คุณอาจจะได้รับบาดเจ็บ และสิ่งนี้ ก็คือข้อบกพร่องข้อที่หนึ่ง!"

หลินหยางกล่าวอย่างไม่รีบไม่ร้อน

คนเหล่านั้นได้ยิน ก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง

เสียงหัวเราะดังไปทั่วสารทิศ

ฉินเจี้ยนหนู่กับฉางหลานฟู้ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา

"น้องหลิน คุณยังไม่เข้าใจกระบวนท่าของท่านเทพยุทธ์เรา! ทักษะศิลปะการต่อสู้ของเรามีวิถีเช่นนี้ แน่นอนว่า ทักษะที่เราได้เรียนรู้ไม่สามารถเทียบกับท่านเทพยุทธ์ได้อย่างแน่นอน กระบวนท่าเหล่านี้เน้นหนักไปที่การต่อสู้ เข้าใจไหม?"

หลางหยาหยุดหัวเราะ และอธิบายอย่างอดทน : "ถูกต้อง ตอนที่เราสะสมพลังกำลัง มันมีข้อบกพร่องอย่างมากจริงๆ และสามารถเริ่มการโจมตีในเวลานี้ได้ แต่ถ้าเขากล้าเริ่มการต่อสู้ เช่นนั้น เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน!"

"หมายความว่าอย่างไร?"

"กระบวนท่าที่เราเรียนรู้ ทั้งเริ่มต้นและจบลง จำเป็นจะต้องใช้พละกำลังที่แข็งแกร่งและพลังในการสั่นสะเทือนมาสนับสนุน ดังนั้นเนื้อหนังมังสาของเราจึงมีความแข็งแกร่งอย่างมาก! ฉะนั้นหากอีกฝ่ายกล้าเข้ามาโจมตี ก็จะไม่สามารถฆ่าเราได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว! และตราบใดที่เราไม่ตาย การโจมตีก็ไม่สามารถยุติลงได้ ในขณะที่อีกฝ่ายโจมตีเรา เราก็จะโจมตีด้วยเช่นกัน ในกระบวนท่าของเรา อีกฝ่ายจะสามารถหลบเลี่ยงได้เหรอ?"

"ดังนั้นพูดได้ว่า นี่คือการทำลายสิ่งดีและสิ่งชั่วไปพร้อมๆ กัน เป็นทักษะที่เอาชีวิตแลกชีวิตอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางเอ่ยถาม

"แลกชีวิตด้วยชีวิตมันก็ดูจะมากเกินไปหน่อย โดยปกติแล้วเราไม่สามารถถูกคนจู่โจมสังหารได้!"

หลางหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม และตบๆ เสื้อเกราะบนตัว

มิน่าล่ะคนของเทพยุทธ์ไท่เทียนแต่ละคนถึงได้สวมเสื้อเกราะกันทุกคน และติดอาวุธกันทั้งนั้น

เดิมทีก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับกระบวนท่าที่พวกเขาเรียนรู้นั่นเอง

"เช่นนั้นถ้าอีกฝ่ายเป็นขั้นเดียวกับเย่เหยียนล่ะ?"

หลินหยางกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

พูดกล่าวคำนี้ออกมา หลางหยาและคนอื่นๆ ก็ตกตะลึง

"เนื้อหนังมังสาของพวกคุณ จะต้านทานดาบของเขาได้ไหม?"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

เดิมทีกลุ่มของหลางหยามีอยู่เก้าคน แต่ที่ชั้นสอง คนคนหนึ่งได้ถูกดาบของเย่เหยียนฟันจนเป็นชิ้นๆ จนไม่สามารถช่วยชีวิตได้

หลินหยางกล่าว

ฝืด!

หลางหยาและคนอื่นๆ สูดลมหายใจเข้า

"เป็นยังไงล่ะ? ได้รู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของอาจารย์ฉันหรือยัง?"

ฉางหลานฟู้ยิ้มเบาๆ

"วิสัยทัศน์เช่นนี้ การเข้าใจทักษะศิลปะการต่อสู้เช่นนี้! น้องหลิน ในชีพจรมังกรใต้ดินแห่งนี้ เกรงว่าจะไม่มีใครเทียบเทียมกับคุณอีกแล้ว!"

หลางหยาคารวะ และชื่นชมหลินหยางด้วยใจจริง

"พี่ใหญ่หลางหยาสุภาพไปแล้ว ข้อเสียและช่องโหว่ถึงแม้จะมาก แต่ไม่ใช่จะเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ฉันชี้แนะให้คุณสักเล็กน้อย รอพวกคุณเรียนรู้เสร็จแล้ว ก็รีบเข้าไปกับฉัน เวลาของตำหนักมังกรนั้นมีไม่มากแล้ว"

หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ตกลง!"

หลางหยาและคนอื่นๆ พยักหน้า และดำเนินการแก้ไขจุดอ่อนของกระบวนท่าตามที่หลินหยางบอกทันที.....