สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3606

หลินหยางไม่พูดไร้สาระ แววตาของเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ดาบชั่วร้ายสั่นสะท้านทันที จากนั้นปลายดาบก็เรียบไปตามแนวดาบกระดูกฟาดฟันไปทางฝ่ามือเย่เหยียน

“ไม่เจียมตัว ไม่ดูความสามารถของตนเอง!”

เย่เหยียนส่ายหน้าไปมา พลิกฝ่ามือหมุนดาบกระดูก ทำการบุกโจมตีหลินหยาง ขณะเดียวกันเขาก็หมุนดาบกระดูกอย่างรวดเร็ว ขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ ปล่อยแสงดาบออกมามากมาย กลืนกินไปทางหลินหยาง

หลินหยางเองก็รีบขับเคลื่อนทักษะดาบฉางหลาน เพื่อต่อสู้กับเย่เหยียน

ต่อสู้เผชิญหน้ากันอยู่หลายรอบ คิดไม่ถึงเลยว่าหลินหยางจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เหยียน

“เกิดอะไรขึ้น?”

ฉางหลานฟู้มองหลินหยางด้วยความตกตะลึง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“ทำไมเหรอ?”

ฉินเจี้ยนหนู่ที่อยู่ด้านข้างถามด้วยความสงสัย

“ทักษาดาบฉางหลานของอาจารย์ ทำไมถึงได้เละเทะแบบนี้?”

“เละเทะเหรอ?”

“ไม่อย่างนั้นล่ะ? แม้แต่ผมยังร่ายรำทักษะดาบฉางหลานออกมาไม่ได้แย่แบบนี้เลย อาจารย์จะมีมาตรฐานแค่นี้เหรอ?”

ฉางหลานฟู้พูดขึ้นด้วยความสงสัย

เป็นอย่างที่คิดไว้

เคร้ง!

เสียงวัตถุกระทบกันดังออกมา

จากนั้นก็เห็นดาบชั่วร้ายถูกสั่นสะเทือนออกไป ส่วนหลินหยางหล่นลงมา กระแทกอยู่บนพื้นอย่างรุนแรง

ทุกคนมองไปอย่างแน่วแน่

แผงอกของเขาถูกฉีก จนเลือดไหลออกมาแล้ว มองดูแล้วน่ากลัวมาก

“น้องชาย!”

หลางหยารีบพุ่งเข้ามา เพื่อประคองหลินหยางทันที

“พี่หลางหยา ผมไม่เป็นไร!”

หลินหยางหายใจหอบแฮ่กๆ รีบกลืนยาลงไป พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “ก่อนหน้านี้เสียพลังไปเยอะมาก ผมไม่สามารถปล่อยพลังออกมาได้อย่างเต็มที่ พี่หลางหยา สู้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ต้องรีบถอนกำลัง!”

“จะไปแบบนี้เลยเหรอ?”

“ตราบใดที่มีชีวิต ย่อมต้องมีความหวัง ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับเขา อย่าเอาความโมโหชั่วขณะมาทำให้ทุกคนตายฟรี! ไป!”

หลินหยางสีหน้าเต็มไปด้วยความแน่วแน่

ก้นบึ้งหัวใจของหลางหยาไม่ยินยอม อารมณ์โกรธพุ่งสุดขีด

แต่เขาก็รู้ว่าคนของตัวเองที่อยู่ทางด้านนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เหยียน จึงทำได้เพียงอดทนอดกลั้นไว้

“โอเค น้องชาย พี่จะฟังน้อง!”

“คิดจะหนีไปเหรอ? เกรงว่าครั้งนี้มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!”

เย่เหยียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดาบกระดูกในมือกวัดแกว่งกลางอากาศ

เวลานี้ เหมือนมีอานุภาพรุนแรงมาปกคลุมทั่วทุกทิศทาง และปกคลุมไปทั้งสถานที่ต่อสู้

ทุกคนสีหน้าเปลี่ยน ร่างกายโค้งงอทันที ความรู้สึกคือไม่รู้ว่าบนไหล่มีอานุภาพที่น่ากลัวนั้นมาปกคลุมตั้งแต่เมื่อไหร่

อานุภาพนี้เหมือนภูเขาลูกหนึ่ง กดดันจนทำให้คนกระหืดกระหอบหายใจลำบาก….

นี่คือพลังของเย่เหยียนเหรอ?

เป็นไปได้ยังไง?

แค่อาศัยพลานุภาพดาบ ก็สามารถปลดปล่อยพลังที่ทำให้คนหวาดกลัวแบบนี้ได้แล้วเหรอ?

ทุกคนขนลุกซู่ เงยหน้ามองไปทางเย่เหยียนอย่างยากลำบาก แต่ละคนไม่กล้าที่จะเชื่อสายตาของตัวเองเลย

นาทีนี้ หลางหยาเพิ่งจะรู้ว่าความคิดที่จะฆ่าเย่เหยียนนั้นเป็นเรื่องตลกไร้สาระจริงๆ!

การต่อสู้ก่อนหน้านี้ เย่เหยียนไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดที่มีเลย

“ท่านเย่เหยียน! โปรดระงับความโกรธ!”

“ไว้ชีวิตด้วย!”

“ผมและคนอื่นๆ เป็นผู้บริสุทธิ์!”

คนของฉีชิงไป๋ที่อยู่ทางด้านนี้เหมือนรองรับความกดดันนี้ไม่ไหวแล้ว จึงทยอยกัดฟันพูดขึ้น

ฉีชิงไป๋ขมวดคิ้วเป็นปม ใบหน้าก็เต็มไปด้วยเหงื่อ แต่เมื่อเทียบกับคนอื่น ชัดเจนว่าดูชิวสบายกว่ามาก

และภายใต้แรงกดดันของดาบนี้ หลางหยาและคนอื่นๆจึงอยากจะหนี แต่ก็เป็นเรื่องเพ้อฝัน

หลางหยาจับดาบยาวแน่น ตาสองข้างจ้องเขม็งมองเย่เหยียน

ในเมื่อหนีไม่พ้น งั้นก็พังพินาศลงพร้อมกันกับเขาเลย!

คิดถึงตรงนี้ หลางหยาก็จะกระทำการเคลื่อนไหว

แต่หลินหยางที่อยู่ด้านข้างหยุดดึงเขาไว้

“น้องชาย?”

หลางหยาหันมามองด้วยความตกตะลึง

สิ่งที่เห็นคือหลินหยางส่ายหน้าไปมา พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “เย่เหยียนไม่ได้คิดจะฆ่าพวกเรา ไม่เช่นนั้น เขาไม่มีทางกดแบบง่ายๆแบบนี้หรอก”

“อะไรนะ?”

หลางหยาชะงักงัน

เป็นอย่างที่คิดไว้ สิ่งที่เห็นคือเย่เหยียนเอามือทั้งสองข้างไขว้หลัง และจ้องมองทุกคนอย่างเย็นชา

“พวกแกวางใจเถอะ ฉันไม่ฆ่าพวกแกหรอก! แต่พวกแกต้องเชื่อฟัง ไม่ใช่นั้น ฉันจะทำให้พวกแกตายแบบศพไม่สมประกอบ!”

“ทำไมแกไม่ฆ่าพวกเรา?”

หลางหยาถามด้วยความโกรธ

“เพราะฉันต้องการให้พวกแกช่วยเหลือฉัน ให้ทะลุผ่านระดับชั้นต่อไป!”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน