สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3606

หลินหยางไม่พูดไร้สาระ แววตาของเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ดาบชั่วร้ายสั่นสะท้านทันที จากนั้นปลายดาบก็เรียบไปตามแนวดาบกระดูกฟาดฟันไปทางฝ่ามือเย่เหยียน

“ไม่เจียมตัว ไม่ดูความสามารถของตนเอง!”

เย่เหยียนส่ายหน้าไปมา พลิกฝ่ามือหมุนดาบกระดูก ทำการบุกโจมตีหลินหยาง ขณะเดียวกันเขาก็หมุนดาบกระดูกอย่างรวดเร็ว ขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ ปล่อยแสงดาบออกมามากมาย กลืนกินไปทางหลินหยาง

หลินหยางเองก็รีบขับเคลื่อนทักษะดาบฉางหลาน เพื่อต่อสู้กับเย่เหยียน

ต่อสู้เผชิญหน้ากันอยู่หลายรอบ คิดไม่ถึงเลยว่าหลินหยางจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เหยียน

“เกิดอะไรขึ้น?”

ฉางหลานฟู้มองหลินหยางด้วยความตกตะลึง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“ทำไมเหรอ?”

ฉินเจี้ยนหนู่ที่อยู่ด้านข้างถามด้วยความสงสัย

“ทักษาดาบฉางหลานของอาจารย์ ทำไมถึงได้เละเทะแบบนี้?”

“เละเทะเหรอ?”

“ไม่อย่างนั้นล่ะ? แม้แต่ผมยังร่ายรำทักษะดาบฉางหลานออกมาไม่ได้แย่แบบนี้เลย อาจารย์จะมีมาตรฐานแค่นี้เหรอ?”

ฉางหลานฟู้พูดขึ้นด้วยความสงสัย

เป็นอย่างที่คิดไว้

เคร้ง!

เสียงวัตถุกระทบกันดังออกมา

จากนั้นก็เห็นดาบชั่วร้ายถูกสั่นสะเทือนออกไป ส่วนหลินหยางหล่นลงมา กระแทกอยู่บนพื้นอย่างรุนแรง

ทุกคนมองไปอย่างแน่วแน่

แผงอกของเขาถูกฉีก จนเลือดไหลออกมาแล้ว มองดูแล้วน่ากลัวมาก

“น้องชาย!”

หลางหยารีบพุ่งเข้ามา เพื่อประคองหลินหยางทันที

“พี่หลางหยา ผมไม่เป็นไร!”

หลินหยางหายใจหอบแฮ่กๆ รีบกลืนยาลงไป พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “ก่อนหน้านี้เสียพลังไปเยอะมาก ผมไม่สามารถปล่อยพลังออกมาได้อย่างเต็มที่ พี่หลางหยา สู้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ต้องรีบถอนกำลัง!”

“จะไปแบบนี้เลยเหรอ?”

“ตราบใดที่มีชีวิต ย่อมต้องมีความหวัง ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับเขา อย่าเอาความโมโหชั่วขณะมาทำให้ทุกคนตายฟรี! ไป!”

หลินหยางสีหน้าเต็มไปด้วยความแน่วแน่

ก้นบึ้งหัวใจของหลางหยาไม่ยินยอม อารมณ์โกรธพุ่งสุดขีด

แต่เขาก็รู้ว่าคนของตัวเองที่อยู่ทางด้านนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เหยียน จึงทำได้เพียงอดทนอดกลั้นไว้

“โอเค น้องชาย พี่จะฟังน้อง!”

“คิดจะหนีไปเหรอ? เกรงว่าครั้งนี้มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!”

เย่เหยียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดาบกระดูกในมือกวัดแกว่งกลางอากาศ

เวลานี้ เหมือนมีอานุภาพรุนแรงมาปกคลุมทั่วทุกทิศทาง และปกคลุมไปทั้งสถานที่ต่อสู้

ทุกคนสีหน้าเปลี่ยน ร่างกายโค้งงอทันที ความรู้สึกคือไม่รู้ว่าบนไหล่มีอานุภาพที่น่ากลัวนั้นมาปกคลุมตั้งแต่เมื่อไหร่

อานุภาพนี้เหมือนภูเขาลูกหนึ่ง กดดันจนทำให้คนกระหืดกระหอบหายใจลำบาก….

นี่คือพลังของเย่เหยียนเหรอ?

เป็นไปได้ยังไง?

แค่อาศัยพลานุภาพดาบ ก็สามารถปลดปล่อยพลังที่ทำให้คนหวาดกลัวแบบนี้ได้แล้วเหรอ?

ทุกคนขนลุกซู่ เงยหน้ามองไปทางเย่เหยียนอย่างยากลำบาก แต่ละคนไม่กล้าที่จะเชื่อสายตาของตัวเองเลย

นาทีนี้ หลางหยาเพิ่งจะรู้ว่าความคิดที่จะฆ่าเย่เหยียนนั้นเป็นเรื่องตลกไร้สาระจริงๆ!

การต่อสู้ก่อนหน้านี้ เย่เหยียนไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดที่มีเลย

“ท่านเย่เหยียน! โปรดระงับความโกรธ!”

“ไว้ชีวิตด้วย!”

“ผมและคนอื่นๆ เป็นผู้บริสุทธิ์!”

คนของฉีชิงไป๋ที่อยู่ทางด้านนี้เหมือนรองรับความกดดันนี้ไม่ไหวแล้ว จึงทยอยกัดฟันพูดขึ้น

ฉีชิงไป๋ขมวดคิ้วเป็นปม ใบหน้าก็เต็มไปด้วยเหงื่อ แต่เมื่อเทียบกับคนอื่น ชัดเจนว่าดูชิวสบายกว่ามาก

และภายใต้แรงกดดันของดาบนี้ หลางหยาและคนอื่นๆจึงอยากจะหนี แต่ก็เป็นเรื่องเพ้อฝัน

หลางหยาจับดาบยาวแน่น ตาสองข้างจ้องเขม็งมองเย่เหยียน

ในเมื่อหนีไม่พ้น งั้นก็พังพินาศลงพร้อมกันกับเขาเลย!

คิดถึงตรงนี้ หลางหยาก็จะกระทำการเคลื่อนไหว

แต่หลินหยางที่อยู่ด้านข้างหยุดดึงเขาไว้

“น้องชาย?”

หลางหยาหันมามองด้วยความตกตะลึง

สิ่งที่เห็นคือหลินหยางส่ายหน้าไปมา พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “เย่เหยียนไม่ได้คิดจะฆ่าพวกเรา ไม่เช่นนั้น เขาไม่มีทางกดแบบง่ายๆแบบนี้หรอก”

“อะไรนะ?”

หลางหยาชะงักงัน

เป็นอย่างที่คิดไว้ สิ่งที่เห็นคือเย่เหยียนเอามือทั้งสองข้างไขว้หลัง และจ้องมองทุกคนอย่างเย็นชา

“พวกแกวางใจเถอะ ฉันไม่ฆ่าพวกแกหรอก! แต่พวกแกต้องเชื่อฟัง ไม่ใช่นั้น ฉันจะทำให้พวกแกตายแบบศพไม่สมประกอบ!”

“ทำไมแกไม่ฆ่าพวกเรา?”

หลางหยาถามด้วยความโกรธ

“เพราะฉันต้องการให้พวกแกช่วยเหลือฉัน ให้ทะลุผ่านระดับชั้นต่อไป!”

ดาบกระดูกแทงเข้าไปในพื้นดินสามส่วน

พื้นดินสั่นสะเทือนโคลงเคลง รอยแตกจากการแทงดาบกระดูกแพร่กระจายออกมาเป็นจำนวนมาก

ไม่นาน ทั้งสนามฝึกก็พังทลายลงมา

ทุกคนมองด้วยความตะลึง และทำอะไรไม่ถูก

ตอนนี้สนามฝึกที่พังทลายลงมา ได้กลายเป็นแท่นหยกอัญมณีอันหนึ่งลอยขึ้นมาอย่างช้าๆ

เย่เหยียนสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงรีบวิ่งขึ้นไปบนแท่นหยกทันที

“ขึ้นมา!”

เย่เหยียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ทุกคนไม่กล้าต่อต้าน ทยอยวิ่งไปบนแท่นหยก

“พี่เย่ ดาบของฉัน…”

อั้นหมิงเยว่เหลือบมองหลินหยาง สายตาตึงเครียด พูดขึ้นทันที

แต่ว่าเย่เหยียนไม่สนใจ

อั้นหมิงเยว่รู้สึกโกรธ แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา

เย่เหยียนเป็นคนมีจุดมุ่งหมายแน่วแน่คนหนึ่ง

จากที่เขามอง ถ้าต้องการแย่งชิงดาบมารไร้เทียมทานหรือดาบชั่วร้ายกลับมา มันอาจจะทำให้เกิดชนวนขัดแย้งได้

ตอนนี้เขายังต้องการใช้ประโยชน์จากคนเหล่านี้เพื่อมารับมือกับระดับชั้นต่อไป แน่นอนว่าไม่มีทางไปแย่งดาบกลับคืนมาเพื่อเอาใจอั้นหมิงเยว่หรอก

อีกอย่าง เขาไม่คิดว่าดาบมารไร้เทียมทานจะสามารถวิ่งหนีได้

แต่อั้นหมิงเยว่ไม่เข้าใจ เธอจ้องมองหลินหยางด้วยสายตาเย็นยะเยือก ดวงตากระเพื้อมรังสีอำมหิต

ทุกคนยืนอยู่บนแท่นหยกอัญมณี

ไม่นาน ทั้งสนามก็จมลง คนไม่สามารถยืนได้แล้ว

และแท่นหยกอัญมณีก็พาทุกคนค่อยๆมุ่งไปสู่ข้างล่าง

ทุกคนไม่รู้ว่าสถานที่ใต้พื้นดินแห่งนี้มีความลึกมากแค่ไหน

บริเวณโดยรอบมืดตึ๊ดตื๋อ ไม่มีแสงสว่างแม้แต่นิดเดียว

แท่นหยกอัญมณีเป็นเหมือนลิฟต์ที่พาลงไปข้างล่าง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดด้านล่างก็มีแสงสว่างปรากฏออกมาแล้ว

และในเวลานี้แท่นหยกอัญมณีก็ถึงพื้นด้านล่างแล้วเช่นกัน

เคร้ง!

เสียงวัตถุกระทบกันดังขึ้น แท่นหยกอัญมณีหยุดอย่างมั่นคงอยู่บนดาดฟ้า

ทุกคนเงยหน้าและมองไป แต่ละคนต่างตกตะลึง

เพราะสิ่งที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าพวกเขา…คือขุมทรัพย์มหาศาลแห่งหนึ่ง…