สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3632

มหาสงครามอันน่าสะพรึงกลัวกำลังจะเริ่มขึ้นที่หน้าทางเข้าตำหนักมังกร

แต่หลินหยางไม่รับรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

เขาในเวลานี้ ได้ยืนอยู่ในชั้นสุดท้ายของตำหนักมังกรแล้ว

ในนี้เป็นพื้นที่ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะ

เป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ เทียบเท่ากับสนามฟุตบอลสองสนาม

แต่ในสถานที่แห่งนี้ คาดไม่ถึงว่าจะมีกระดาษจำนวนมากกระจัดกระจายอยู่

กระดาษแต่ละแผ่นถูกเขียนด้วยตัวอักษรต่างๆ

หลินหยางเก็บกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา และมองดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน

แล้วจึงพบว่าตัวอักษรบนกระดาษนี้ไม่สละสลวยและยากที่จะเข้าใจ อีกทั้งตัวอักษรบนกระดาษแต่ละแผ่นก็ไม่เหมือนกัน

มีทั้งอักษรจีนตัวเต็ม อักษรจีนตัวย่อ อักษรจีนโบราณ แล้วก็มีตัวอักษรของชีพจรมังกรใต้ดินด้วย

หลินหยางอ่านเข้าใจเพียงแค่เนื้อหาบางส่วนเท่านั้น

ดูเหมือนจะเป็นบันทึกบางอย่าง

หลินหยางค่อนข้างผิดหวัง

เขายังคิดว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นทักษะพลิกสวรรค์อันน่าทึ่งอะไรบางบางอย่างเสียอีก

ตอนนี้ดูเหมือนว่า ดูเหมือนว่าจะเป็นบันทึกประจำวันของใครบางคนเท่านั้น

หรือว่าจะเป็นบันทึกของคนที่สร้างตำหนักมังกรขึ้นมา?

หลินหยางกวาดสายตามองไปรอบๆ

ชั้นที่เก้าไม่มีอะไรทั้งสิ้น

ไม่พบคนจักรกล และไม่พบอุปกรณ์ที่ใช้คุกคามแต่อย่างใด

หรือว่าชั้นที่เก้าจะไม่มีจักรกลแต่อย่างใด?

หลินหยางมองไปรอบๆ เพื่อค้นหาอะไรบางอย่าง

ในเวลานี้ หลินหยางได้มาถึงท้ายสุดของตำหนักมังกร

แต่ก็เห็นว่าท้ายสุดของตำหนักมังกรมีป้ายหลุมศพขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่

ป้ายหลุมศพนี้ดูมีเอกลักษณ์เฉพาะเป็นอย่างมาก

ลำตัวของมันทำมาจากหยกสีขาว และด้านบนของยกสีขาว ยังคลุมไปด้วยวัสดุไม้สีน้ำตาลอีกด้วย ซึ่งด้านบนวัสดุไม้ก็มีตะขอเหล็กเป็นจำนวนมาก

มองดูแล้วไม่เหมือนกับป้ายหลุมศพแต่อย่างใด

มันคล้ายกับจักรกลอะไรบางอย่าง

หรือว่า ด้านในป้ายหลุมศพนี้จะมีเฉียนคุน?

หลินหยางเริ่มกระตือรือร้น และเข้าไปใกล้เพื่อศึกษาค้นคว้าทันที

เขาเปิดใช้งานดวงตาเทพสูงสุดโดยตรง เพื่อมองทะลุป้ายหลุมศพนั้น

ที่แท้ผู้ที่เป็นเจ้าของตำหนักมังกร ก็คือปรมาจารย์จักรกลผู้มีศักยภาพยอดเยี่ยมท่านหนึ่ง

ป้ายหลุมศพนี้ก็คือการทดสอบผู้ท้าประลอง

ถ้าหากไม่มีพรสวรรค์จักรกล ก็จะไม่มีทางเข้าใจป้ายหลุมศพนี้ได้อย่างแน่นอน

และการไม่เข้าใจตัวอักษรในป้ายหลุมศพนี้ ก็จะไม่รู้ว่าขั้นต่อไปควรจะทำอะไร

"ที่แท้การถ่ายทอดของเจ้าตำหนักมังกรก็อยู่ในฉบับร่างที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นนี้นี่เอง เพียงแต่....."

หลินหยางหันหลังกลับ และมองไปยังฉบับร่างที่กระจายเกลื่อนกลาดอยู่ทั่วทั้งพื้น และอดไม่ได้ที่จะแสดงใบหน้ากลุ้มใจ

กระดาษทั้งหมดที่อยู่บนพื้นนับหลายหมื่นแผ่น

อีกทั้งยังสะเปะสะปะไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย

ถ้าหากจากอ่านทีละแผ่น จะต้องเริ่มอ่านจากแผ่นไหนล่ะ?

มิหนำซ้ำ....ถ้าหากคนธรรมดาทั่วไปที่ต่อสู้มาจนถึงจุดนี้ได้ ไหนเลยจะมีเวลาอ่านฉบับร่างเหล่านี้จนจบได้ล่ะ?

ต้องเข้าใจว่า มีเวลาเพียงแค่สามวันเท่านั้นก่อนที่ตำหนักมังกรจะปิดลง

ต่อให้แค่เข้ามาในตำหนักมังกรก็อยู่ที่ชั้นเก้าเลย ก็ไม่สามารถอ่านฉบับร่างทั้งหมดนี้จบภายในระยะเวลาสามวันได้หรอก

ช่างมันเถอะ!

ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็ออกไปไม่ได้อยู่แล้ว สู้อ่านมันให้จบไปเลยเสียดีกว่า

หลินหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วนั่งลงโดยตรง จากนั้นก็สุ่มหยิบกระดาษขึ้นมาแผ่นหนึ่ง และเริ่มอ่านมัน.....