สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3655

"น่าจะได้แล้ว!"

ในห้องทำการรักษา หลินหยางที่แทบจะหมดเรี่ยวแรงอ่อนล้าได้ปล่อยเข็มเงินในมือ เขาพิงผนังและค่อยๆ นั่งลงบนพื้น

กิ๊ก!

เข็มเงินตกลงบนพื้น ส่งเสียงดังกังวานเบาๆ

ใบหน้าหลินหยางเต็มไปด้วยเหงื่อ และค่อยๆ ยกฝ่ามือขวาขึ้นมา

ในขณะนี้ ฝ่ามือขวาของเขาเป็นสีดำสนิท หนาแน่นจนดูน่ากลัว

ความเจ็บปวดราวกับการฉีกขาดส่งทอดมาที่มือขวาอย่างต่อเนื่อง

ความรู้สึกนี้ราวกับมีมดนับพันตัวกัดแทะอยู่บนฝ่ามือ ทำให้คนรู้สึกเจ็บเจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง

แต่....หลินหยางไม่สนใจ

เพราะเขารู้ดีว่า นี่คือพลังต้นกำเนิดของเทพยุทธ์อั้นเทียน

ภายใต้การร่วมมือกันโจมตีของเทพยุทธ์ฉางหลานกับเทพยุทธ์ไท่เทียน เทพยุทธ์อั้นเทียนยังจะกล้าออมมือได้อย่างไร? แน่นอนว่าจะต้องปลดปล่อยพละกำลังออกมาเต็มที่อย่างแน่นอน

ในเวลานี้ท่านย่าดาบโลหิตที่เข้าไปพัวพันด้วย เป็นธรรมดาที่เธอจะได้รับบาดเจ็บจากพลังต้นกำเนิดนี้

หากเป็นพลังของเทพยุทธ์ธรรมดาๆ ด้วยศักยภาพว่าที่เทพยุทธ์ของท่านย่าดาบโลหิต จะถึงขั้นร่อแร่ใกล้ตายได้อย่างไร?

ดังนั้น ตราบใดที่สามารถวิเคราะห์พลังนี้ได้ การเผชิญหน้ากับเทพยุทธ์อั้นเทียน ตนเองก็จะสามารถเอาชนะเขาได้!

ดวงตาของหลินหยางเป็นประกาย และมีความคิดเปล่งประกายขึ้นมา

"พวกคุณเหนื่อยล้ากันแล้วใช่ไหม? ไปพักกันก่อนเถอะ!"

หลินหยางอดกลั้นต่อความเจ็บปวดของฝ่ามือขวา ลุกขึ้นและหันไปกล่าวกับพวกเม่ยเมิ่ง

แต่เมื่อหันไปมอง ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

ในเวลานี้เม่ยเมิ่ง เม่ยกั่ว เม่ยเซี่ยวได้นอนอยู่บนพื้น และนอนหลับสนิทไปแล้ว

ในร่างกายของพวกเขาไม่มีพลังแห่งสวรรค์หลงเหลืออยู่แล้ว

หลินหยางยิ้มอย่างขมขื่น และส่ายหัวอย่างจนใจ เขาหันหลังเดินโซเซ ผลักประตูออกไป

คนของตระกูลดาบโลหิตที่อยู่ข้างนอก เมื่อเห็นประตูถูกเปิดออก ก็กรูกันเข้ามา

"คุณหลิน สถานการณ์ของคุณย่าเป็นอย่างไรบ้าง?"

"คุณหลิน ท่านย่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

"คุณหลิน....."

คำถามที่รีบร้อนดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

หลินหยางขมวดคิ้ว และกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า : "สถานการณ์ในตอนนี้คงที่แล้ว แต่พลังปีศาจชั่วร้ายในร่างกายยังถึงกำจัดออกไปอย่างสมบูรณ์ ในระยะนี้พวกคุณก็ส่งคนมาผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนปรนนิบัติดูแลเธอ รอเธอฟื้นฟูคืนสู่สภาพเดิมแล้ว ฉันจะทำการผ่าตัดครั้งต่อไปให้เธอ!"

ผู้คนได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกโล่งอกเป็นอย่างมาก

"เช่นนั้นก็ดี"

"คุณหลิน ขอบคุณมากๆ เลย"

"รบกวนท่านแล้ว"

"ใช่สิคุณหลิน พวกคุณหนูใหญ่ล่ะ?"

มีคนที่นึกขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามขึ้นมา

"พวกเธอก็อยู่ที่นี่นั่นแหละ"

หลินหยางหันหน้ากลับไป

ทุกคนจึงเห็นว่าทั้งสามคนหลับสนิทไปแล้ว

"พาพวกเขาไปพักผ่อนเถอะ"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นก็เดินออกจากห้องทำการรักษาไป และมุ่งหน้าไปยังห้องเข้าฌาน

คนของตระกูลดาบโลหิตตกตะลึง

ที่ห้องเข้าฌานชั้นใต้ดิน

เมื่อหลินหยางมาถึงชั้นที่หนึ่ง ก็บังเอิญเจอเข้ากับเถาเฉิงพอดี

"คุณหลิน ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมครับ? สถานการณ์ของท่านย่าดาบโลหิตยังดีอยู่ไหมครับ?"

เถาเฉิงมองเห็นสีหน้าที่ซีดเซียวของหลินหยาง จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"ค่อนข้างดี"

"ดี? ท่าน....ท่านสามารถรักษาได้แล้วเหรอ?"

"มันไม่ได้ยากเกินไปหรอก...."

"โอ้พระเจ้า ท่านจัดการพลังปีศาจชั่วร้ายของเทพยุทธ์อั้นเทียนได้ยังไง? ใช่สิ มือข้างนี้ของท่านเป็นอะไรไป? หรือว่าจะถูกพิษ?"

เถาเฉิงเหลือบไปเห็นมือขวาของหลินหยาง เขารู้สึกตกใจอย่างมาก

"ไม่ได้ถูกพิษหรอก"

หลินหยางค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นมา และกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า : "ในมือข้างนี้ ล้วนเป็นพลังปีศาจชั่วร้ายของเทพยุทธ์อั้นเทียนทั้งสิ้น!"

ตึง!

พลังปีศาจชั่วร้ายที่หลั่งไหลออกมาจากฝ่ามือ ได้ถูกผงยานี้ดูดซับเอาไว้

หลังจากที่ผงยาดูดซับจนเกือบหมดแล้ว หลินหยางก็รักษาบาดแผลอย่างรวดเร็ว จากนั้นทำตามขั้นตอนเดิม ทาผงยาลงไป ปล่อยให้มันดูดซับ จากนั้นจึงขูดผงยาออกจากฝ่ามืออีกครั้ง

ทำเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายครั้ง จนพลังปีศาจชั่วร้ายในฝ่ามือถูกกำจัดไปอย่างสมบูรณ์

ผงยาที่กองอยู่ตรงหน้าราวกับดินโคลน มันน่าจะมีจำนวนมากถึงหลายกิโลกรัมเลย!

หลินหยางถอนหายใจ และหยิบโคลนผงยากองเล็กๆ มาพิจารณาดู

ในโคลนเหล่านี้ล้วนเต็มไปด้วยพลังปีศาจชั่วร้ายทั้งนั้น

ตราบใดที่เขาออกแรงบีบมันเพียงเล็กน้อย พลังปีศาจชั่วร้ายก็จะรั่วไหลออกมาทันที

"ดีมาก!"

หลินหยางรู้สึกดีใจมาก ตอนนี้พลังปีศาจชั่วร้ายได้ถูกดึงออกมาจากในร่างกาย และอยู่ตรงหน้าแล้ว เขากล้ารีรอที่ไหนกัน? เขาหยิบมันขึ้นมาพิจารณาทันที

การศึกษาวิเคราะห์นี้ กินเวลาสามวันเต็ม

ในสามวันนี้หลินหยางไม่สนใจอาหารการกินเลย เขาอดตาหลับขับตานอนมาตลอด

หลังจากสามวันที่ออกจากฌาน เขารู้สึกราวกับผ่านไปครู่เดียวเท่านั้น

เขาจมอยู่ในมหาสมุทรแห่งความรู้ เดิมทีหลินหยางไม่สามารถถอนตัวได้เลย อย่างไรก็ตามพลังของเทพยุทธ์ก็นำประโยชน์มาให้เขาอย่างมาก.....

"นายท่าน ในที่สุดท่านก็ออกมาแล้ว!"

เมื่อประตูถูกเปิดออก จิ่วอวี้ก็ร้องตะโกนออกมา เหมือนกับกำลังโอดครวญอยู่

อวี่ปี้หงที่อยู่ข้างๆ ยืนตัวตรง ถือดาบในมือ เมื่อเห็นหลินหยางออกมา ก็คารวะทันที

"นายท่าน"

"ไม่ต้องทำตัวเป็นทางการเช่นนี้ก็ได้ ฉันไม่ได้เคร่งเรื่องมารยาทเหล่านั้นหรอก"

หลินหยางยิ้ม จากนั้นก็กล่าวว่า : "ต่อไปถ้าฉันเข้าฌาน พวกคุณไม่จำเป็นจะต้องมาเฝ้าหน้าประตูหรอกนะ"

"ผู้นำพันธมิตร นี่เป็นสิ่งที่เราควรจะทำ"

อวี่ปี้หงก้มหน้าลงและกล่าว

หลินหยางส่ายหัว และขี้เกียจที่จะพูดอะไรมาก จึงโบกๆ มือ

"เอาเถอะ เดี๋ยวเข้าไปช่วยฉันจัดการเก็บกวาดหน่อยนะ"

ทั้งสองคนพยักหน้า และเดินเข้าไปในห้องทันที

แต่ทันทีที่ก้าวผ่านประตูใหญ่ไป ทั้งสองคนก็ถูกฉากตรงหน้าทำให้ตกตะลึง.....