สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3663

สึบ!

ฮวาเจี้ยนปี่พุ่งทยานขึ้นพร้อมกับพลัง

ความเร็วของดาบ พลังและความเเข็งเเกร่งนั้นเหนือกว่าของลิ่งหูหยู่

พลังที่กดดันของดาบนั้นทำให้ลิ่งหูหยู่ยกดาบขึ้นเพื่อต้านพลังโจมตี

ดาบทั้งสองประทะกัน ตอนนี้ลิ่งหูหยู่รู้เเล้วว่าพลังของคู่ต่อสู้นั้นน่ากลัวมากขนาดไหน

หลังจากที่ดาบของตัวเองได้ประทะกับดาบของอีกฝ่ายก็เกิดการสั่นอย่างรุนเเรง เขาเเทบจะจับดาบของตัวเองไว้ไม่อยู่

ไม่เพียงเท่านั้น การเคลื่อนไหวดาบของอีกฝ่ายนั้นพลิ้วไหว รุนเเรงจนน่าเหลือเชื่อ

การเคลื่อนไหวนั้น อย่าได้พูดถึงเลยว่าลิ่งหูหยู่จะได้เปรียบ เพียงเเค่นิดเดียวเขาเองเกือบโดนหลินหยางฆ่า เขาจำเป็นต้องป้องกันการโจมตีของหลินหยางอย่างสุดกำลัง สู้ไปถอยไปพร้อมๆกัน

“ทักษะดาบฉางหลาน？”

ลิ่งหูหยู่เห็นการเคลื่อนไหวทักษะดาบของหลินหยาง เขาเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับคำรามเสียงดังด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“โอ๋? นี่นายยังรู้จักทักษะดาบนี้ด้วยงั้นเหรอ?”

หลินหยางพูดเสียงเรียบ

“ทำไมนายถึงใช้ทักษะดาบฉางหลานที่เป็นทักษะดาบของเทพยุทธ์ฉางหลานได้? ใครเป็นคนถ่ายทอดทักษะดาบนี้ให้กับนาย?”

ลิ่งหูหยู่ถาม

“ยังจะถามอีกเหรอ? ทักษะดาบนี้ใครเป็นคนสร้างมันขึ้นมา แน่นอนว่าคนที่ถ่ายทอดทักษะดาบนี้ให้ฉันก็ต้องเป็นคนที่สร้างทักษะดาบนี้ไง!”

หลินหยางพูดเสียงเรียบ

“อะไรนะ? เทพยุทธ์ฉางหลานเป็นคนถ่ายทอดทักษะดาบนี้เองอย่างนั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้…เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด…”

ลิ่งหูหยู่ตาเบิกโพลง เขาดูร้อนรนขึ้นมาทันที

รู้ดีว่าถึงเเม้เขาจะได้รับการยอมรับเป็นศิษย์จากเทพยุทธ์ฉางหลานและเทพยุทธ์ไท่เทียนก็ตาม เเต่จนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นเทพยุทธ์ฉางหลานหรือเทพยุทธ์ไท่เทียนล้วนเเต่ไม่เคยสอนหรือถ่ายทอดเคล็ดลับศิลปะการต่อสู้ให้กับลิ่งหูหยู่

หลิงหูหยู่ไม่รู้การเคลื่อนไหวของเทพยุทธ์ทั้งสองเลยแม้เเต่น้อย

เเต่ตอนนี้ ก็มาเจอผู้ชายที่เป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้ที่จู่ก็มาใช้ทักษะดาบฉางหลาน…

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ลิ่งหูหยู่ตกอยู่ในความสงสัย

และขณะที่เขากำลังตกอยู่ในความฟุ้งซ่านเเละความสงสัย ทันใดนั้นหลินหยางก็โจมตีเขาทันที

เขาใช้มือเดียวถือดาบเจี้ยนฮวาปี่ต้านพลังที่หลินหยางโจมตีเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

ทุกการเคลื่อนไหวรุนเเรงเเละทรงพลัง

การโจมตีที่พุ่งตรงไปยังลิ่งหูหยู่นั้นราวกับกำลังยิงธนูมานับหมื่นดอกที่รุนเเรงเเละเต็มไปด้วยพลัง

ลิ่งหูหยู่มีสีหน้าที่ตื่นตระหนกจากนั้นรีบใช้มือที่จับดาบอยู่ขึ้นมาปัดป้องการโจมตี

เชร้ง! เชร้ง! เชร้ง! เชร้ง…

และการปะทะกันก็ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

การโจมตีรุนเเรงจนทำให้เกิดประกายไฟ

สีหน้าของลิ่งหูหยู่ในขณะที่กำลังโจมตีอยู่นั้นเย็นชาเเละราบเรียบไร้ความรู้สึก

ถึงเเม้ว่าการป้องกันของเขาจะเป็นเพียงการถ่วงเวลาเพียงเท่านั้น แต่ทว่าพลังของดาบนั้นรุนเเรงจนไม่สามารถที่จะควบคุมเเรงประทะได้

ลิ่งหูหยู่รู้สึกว่าเเขนของเขานั้นสั่นที่เกิดจากเเรงปะทะของการโจมตี

ถ้าหากว่าเป็นแบบนี้ต่อไป เกรงว่าเเขนของเขาคงได้เป็นตะคริวและเเขนเคล็ดได้ในที่สุดเเน่ๆ

“ทำไมยังมัวยืนดูอยู่ตรงนั้น? รีบเข้ามาช่วยกันเร็วเข้าสิ!”

ลิ่งหูหยู่เริ่มต้านพลังไม่ไหว เขาทำได้เพียงต้านมันเอาไว้พร้อมกับกัดฟันพูดออกมา

เมื่อยอดฝีมือของตระกูลลิ่งหูทุกคนเรียกสติกลับมา พวกเขาจึงรีบเข้าล้อมหลินหยางเพื่อทำการโจมตี

“คิดว่านายมีพรรคพวกอยู่คนเดียวหรือไง?”

อวี่ปี้หงรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นเป็นอย่างนั้นจึงยกดาบขึ้นเเล้วพุ่งเข้าโจมตีเหล่ายอดฝีมือของตระกูลลิ่งหู

ส่วนเจี้ยนฉินหนู่เองก็เร่งเข้าช่วยเหลือ

จิ่วอวี้ค้างไปครู่หนึ่งจากนั้นจึงถอยกลับไป

การฝึกฝนของเขาเองก็ยังฟื้นฟูได้เต็มที่ เเน่นอนว่าเขาคงไม่เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตราย

“ช่วยพี่หลิน!”

เม่ยเมิ่งตะโกนขึ้นเสียงดัง

เหล่าสามาชิกของตระกูลดาบโลหิตวิ่งมาจากทุกทิศทางเพื่อเข้าโจมตี

เเละเพียงชั่วพริบตา สมาชิกของตระกูลลิ่งหูก็โดนล้อมเอาไว้

ลิ่งหูหยู่ในตอนนี้สีหน้าไม่สู้ดีนัก

ถึงเเม้ว่าในตอนนี้ตระกูลลิ่งหูจะเเข็งเเกร่งและมีอิทธิพลมาก เจอศัตรูคือฆ่าทิ้งไม่มีใครที่จะผ่านพ้นไปได้

เเต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมเเล้ว....

ลิ่งหูหยู่ถูกหลินหยางควบคุมเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว เพียงเเค่พึ่งคนที่เหลือ หากต้องการที่จะต้านการโจมตีของตระกูลดาบโลหิตก็ต้องใช้เทียนฟางเย่ถานแล้วล่ะ…

และเป็นอย่างที่คิดไว้

คนของตระกูลดาบโลหิตเข้าโจมตีคนของลิ่งหูหยู่ และคนของลิ่งหูหยู่ต่างสู้พลังนั้นไม่ไหวจนต้องสู้ไปถอยไป และตอนนี้ก็เริ่มที่จะต้านพลังนั้นไม่ได้เเล้ว…

“สารเลว!”

ลิ่งหูหยู่กัดฟันกรอดเเละจ้องไปที่หลินหยางอย่าไม่วางตา เขายกเลิกการป้องกันเเล้วเล็งไปที่หัวใจของหลินหยางจ จากนั้นก็เข้าโจมตีหลินหยางในทันที…

ลิ่งหูหยู่ไม่กล้าเเม้เเต่จะออมมือให้ พลังทั้งหมดที่มีอยู่ก็เพิ่มขึ้นพร้อมที่จะระเบิดออกมา เขาไม่ขอชนะหลินหยาเเต่ขอเพียงเเค่สามารถที่จะต้านพลังของหลินหยางให้อยู่เเม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี เช่นนี้ เขาก็สามารถที่จะทำให้สถาณการณ์นั้นมั่นคง

อย่างไรก็ตาม จากที่ได้รับการโจมตีจากลิ่งหูหยู่อย่างรุนเเรง เเต่ทว่าหลินหยางกลับไม่ได้รู้สึกว่าต้องรีบร้อน แถมยังรู้สึกว่ารับมือได้สบายๆ

ส่วนทางด้านของลิ่งหูหยู่นั้นกลับร้อนรนเเละเริ่มกังวลขึ้นเรื่อยๆ เพราะเขาเห็นหลินหยางไม่เป็นเดือดเป็นร้อนกับการโจมตีของเขา

เเละเมื่อสถาณการณ์นี้ยิ่งยืดเยื้อออกไปก็อยากที่จะเปิดออก

และในเวลานี้เอง หลินหยางโจมตีไปที่ลิ่งหูหยู่ด้วยดาบของเขา

ลิ่งหูหยู่ไม่ทันได้ระวังการโจมตีจากหลินหยาง เขาจึงถอยร่นไปข้างหลังพร้อมกับยืนเซเเทบจะประคองร่างกายของตัวเองไม่ค่อยอยู่

เขาเร่งรักษาร่างกายของเขาให้ได้มากที่สุดเพื่อที่จะโจมตี

เเต่ในขณะเดียวกัน จู่ๆหลินหยางก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า “พอเมาะพอควรแล้วมั้งลิ่งหูหยู่? ต่อจากนี้…ถึงทีของฉันบ้างเเล้วล่ะ!”

หลังสิ้นคำพูดนั้น ลิ่งหูหยู่ก็เกิดอาการใจเต้นเร็วขึ้นมาทันที

“แก…” เขาขยับปากเหมือนยังอยากจะพูดอะไร

เเต่เพียงเสี้ยววินาที หลินหยางก็เคลื่อนไหวตรงปรี่เข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า เเละคมดาบก็ฟันตรงมาที่ลิ่งหูหยู่ราวกับสายฟ้าฟาดหมายจะฆ่าให้ตาย

ลิ่งหูหยู่รีบยกดาบขึ้นเพื่อปัดป้องตัวเองและพร้อมที่จะสู้กลับ

เเต่การโจมตีของหลินหยางรุนเเรงเเละทรงพลังเกินไป ทำให้เขาไม่สามารถที่จะโจมตีกลับหลินหยางได้

เเละเมื่อเขาไม่มีทางที่จะโจมตีกลับได้ ลิ่งหูหยู่ทำได้เพียงป้องกันการโจมตีของหลินหยางเพียงอย่างเดียว

เเต่เมื่อป้องกันการโจมตีของหลินหยางได้สักพัก ใบหน้าของลิ่งหูหยู่ถึงกับเหยเก เเววตาของเขาค่อยๆเผยให้เห็นถึงความสิ้นหวัง

เเละเขาก็ได้รู้ว่า ถึงเเม้ว่าตัวเขาเองจะป้องกันการโจมตีได้มากแค่ไหน ก็ถูกคู่ต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้านั้นดูออกหมดทุกกระบวนท่า

เขาพยายามที่จะยกดาบขึ้นเพื่อป้องกันการโจมตีเข้าที่หน้าอกของตัวเอง เเละจู่ๆเขาก็เปลี่ยนเปลี่ยนการโจมตีไปที่หน้าท้องของเขาเพื่อป้องกันช่วงคอ จากนั้นดาบที่เเสนคมฟันเข้าไปที่ไหล่ของเขาราวกับรู้ล่วงหน้า

การโจมตีแบบนั้นกลับไปวนมาอยู่หลายครั้ง ร่างกายของลิ่งหูหยู่ในตอนนี้เต็มไปด้วยบาดแผลเเละเลือดสีเเดงฉานที่ไหลออกมาราวกับสายน้ำ ทำให้เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่อยู่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยเลือดสีเเดงสด…

“คุณชาย!”

“ขอบคุณครับอาจารย์!”

ลิ่งหูหยู่ยืนขึ้น

เเละเมื่อทุกคนเห็นเทพยุทธ์ฉางหลานก็พากันถอย เขามาเองขนาดนี้ จะกล้าทำอะไรล่ะ? ต่างคนต่างก็พากันถอยหนี

ทั้งสองเผชิญหน้ากันอีกครั้ง

หลินหยางไม่ได้โจมตีลิ่งหูหยู่ต่อ แต่กลับกัน ดาบเจี้ยนฮวาปี่นั้นหายวับเข้าไปบนกลางฝ่ามือของเขา

“แบบนี้เข้ากันได้ดีไหมล่ะ?”

เทพยุทธ์ฉางหลานตะลึงไปเล็กน้อย

“นี่เทพยุทธ์หมายความว่าไง? จะมาขัดขวางฉันทำไม?”

หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก

“บังอาจ! นี่เเกกล้าดียังไงถึงกล้าไร้มารยาทต่อหน้าท่านเทพยุทธ์?”

จู่ๆก็มีชายคนหนึ่งชี้ไปที่หลินหยางจากนั้นก็ตะโกนเสียงดัง

แต่เพียงเสี้ยววินาที หลินหยางก็ทำให้คนคนๆนั้นถึงกับตาเบิดกว้าง

สึบ!

และดูเหมือนว่าชายเมื่อครู่นั้นถูกโจมตีอย่างหนักเข้าให้ ร่างทั้งร่างลอยปลิวขึ้นฟ้าแล้วตกลงมาที่พื้นอย่างรุนเเรงจนทำให้สลบคาที่

“ห๊ะ？”

ทุกคนพากันตกใจตื่นกับสิ่งที่เห็นเมื่อครู่

ส่วนเทพยุทธ์ฉางหลานเองก็ถึงกับขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้เเสดงสีหน้าว่าโกรธหรืออะไรออกมา จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ท่านหลิน ลิ่งหูหยู่คือลูกศิษย์ของผม ถ้าหากว่าเขาทำอะไรให้ไม่พอใจตรงไหน หวังว่าจะเข้าใจ ดีไหมครับ?”

พื้นฐานการพูดดีและมีชั้นเชิงมาก และพูดในสิ่งที่หลินหยางต้องการจะทำ และในขณะเดียวกันก็สามารถรักษาภาพพจน์ที่ยิ่งใหญ่ของเทพเจ้าเเห่งสงครามไว้ได้

แต่หลินหยางก็ไม่ได้คิดบัญชีด้วยหรืออะไร เขาเพียงเเค่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ท่านเทพยุทธ์ฉางหลาน อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้าคุณ! ลูกศิษย์ของคุณบุกเข้าไปในตำหนักของเพื่อนฉันดดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต จากนั้นก็เข่นฆ่าผู้คนราวกับผักปลา ก่ออาชญากรรมที่ร้ายแรง! แล้วนี่ก็ไม่ใช่ประเด็นหลัก ประเด้นหลักก็คือเขาอยากจะฆ่าฉัน…คุณว่าเรื่องนี้จะให้เข้าใจได้ว่ายังไงล่ะ?”

“มีเรื่องเเบบนี้ด้วยเหรอ?”

เทพยุทธ์ฉางหลานขมวดคิ้วเเน่นเเล้วมองไปที่ลิ่งหูหยู่

แต่ลิ่งหูหยู่กลับขมวดคิ้วเข้าหากัน

ด้วยน้ำเสียงที่สนทนากันระหว่างหลินหยางเเละเทพยุทธ์ฉางหลาน ฟังดูก็รู้ว่านี่ไม่ใช่น้ำเสียงของผู้บังคับบัญชาที่กำลังพูดกับผู้ใต้บังคับบัญชา

หรือไม่แน่ว่าแซ่หลินคนนี้…อาจมีเบื้องหลังมากกว่านั้น?

ในใจของลิ่งหูหยู่นั้นเต้นรัวจนได้ยินเสียงของหัวใจ เพราะเขารับรู้ได้ว่ามีสิ่งผิดปกติ

“ท่านฉางหลาน สถานที่เเห่งนี้คือตระกูลดาบโลหิตและตอนนี้ก็เต็มไปด้วยศพ ก็เป็นหลักฐานให้เห็น หรือว่า…คุณไม่เชื่อ?”

หลินหยางพูดเสียงเรียบ

“ลิ่งหูหยู่ นี่มันเรื่องอะไร?”

“อาจารย์ครับ ศิษย์ไม่รู้ว่าตระกูลดาบโลหิตมีสัมพันธ์ที่ดีกับท่านหลิน บางที่…นี่อาจจะเป็ฯเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้!”

ลิ่งหูหยู่กลอกตาไปมาด้วยความเลิกลั่กจากนั้นก็พูดด้วยเสียงที่เบาลง

“เข้าใจผิด? เป็นคำพูดที่น่าเชื่อถือดีนี่ ดูสิว่าเเกฆ่าคนของตระกูลของเพื่อนฉันไปแล้วกี่คน? กี่ชีวิต? ความเข้าใจผิดคำเดียวเหรอที่คิดว่าสามารถปกปิดความผิดนี้ได้?”

หลินหยางพูดเสียงเย็น

“แล้วคุณจะเอายังไงล่ะ?”

ลิ่งหูหยู่รู้สึกรำคาญจึงพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“ง่ายมาก”

หลินหยางพูดพร้อมกับสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก “เลือดก็ต้องล้างด้วยเลือด”

หลังคำพูดของหลินหยาง ลิ่งหูหยู่ถึงกับสะดุดลมหายใจของตัวเองพร้อมกับร่างกายที่เริ่มจะสั่นเทา…