สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3671

“อะไรนะ? ท่านหลินของพวกคุณยังเข้าฌานอยู่เหรอ? ตอนนี้ยังไม่สามารถออกจากฌานได้งั้นเหรอ?”

ผู้ชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีน้ำตาลขมวดคิ้วเป็นปม จ้องเขม็งมองฉินเจี้ยนหนู่ อวี่ปี้หงและคนอื่นๆด้วยสายตาเย็นชา พร้อมตะคอกออกมาว่า: “กล้ามาก! เขาต้องการต่อต้านคำสั่งของเทพยุทธ์ใช่ไหม?”

“ไม่กล้าอกตัญญูต่อต้านหรอก แต่ตอนนี้นายท่านของพวกเราเข้าฌานอยู่ จะไปรบกวนไม่ได้ ไม่เช่นนั้นการเข้าฌานจะถูกรบกวน พอธาตุไฟเข้าแทรก จะได้รับบาดเจ็บ หนักถึงชีวิต ผลลัพธ์นี้พวกเราไม่สามารถแบกรับได้!”

อวี่ปี้หงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไร้สาระ! แม้แต่คำสั่งของท่านเทพยุทธ์ยังไม่ฟังเหรอ? ผมว่าพวกคุณรนหาที่ตาย!”

คนผู้นั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ จากนั้นจะชักดาบออกมา

แต่อวี่ปี้หงและคนอื่นๆได้เรียกเถาเฉิงมานานแล้ว

เมื่อเห็นคนผู้นี้กล้าใช้กำลังต่อสู้อยู่ที่อาคารมอบรางวัลนำจับ เถาเฉิงจึงไม่เกรงใจ โบกสะบัดมือทันที

ฟิ้วๆๆ…

หน่วยรักษาความปลอดภัยจำนวนหนึ่งของอาคารมอบรางวัลนำจับพุ่งเข้ามา และล้อมรอบคนผู้นั้นไว้

คนผู้นั้นสีหน้าเปลี่ยน รีบเก็บดาบ และไม่กล้าบุ่มบ่าม

“เห็นแก่หน้าท่านเทพยุทธ์ที่ส่งคุณมา ผมจะไว้หน้าท่านเทพยุทธ์ ไม่ทำอะไรคุณ ถ้ายังกล้าใช้กำลังต่อสู้ที่อาคารมอบรางวัลนำจับของผมอีกครั้ง ผมจำเป็นต้องทำให้คุณยอมศิโรราบ!”

เถาเฉิงชี้หน้าด่าเขา

คนผู้นั้นสีหน้าลำบากใจดูไม่ได้ จากนั้นรีบหนีออกจากอาคารมอบรางวัลนำจับทันที

พอคนผู้นี้ไป คนเหล่านี้ก็ไม่ได้ดีใจอะไร กลับกันสีหน้าพวกเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

“ท่านหลินออกไปเดือนกว่าแล้ว ยังไม่เห็นกลับมา ตอนนี้เทพยุทธ์ฉางหลานออกคำสั่ง ถ้าไม่รับคำสั่ง พอทำให้เทพยุทธ์ฉางหลานไม่พอใจขึ้นมา ผลลัพธ์ที่ตามมาไม่สามารถจินตนาการได้เลย!”

เถาเฉิงทอดถอนหายใจ ส่ายหน้ามองไปทางคนจำนวนหนึ่งแล้วพูดว่า: “พวกคุณรีบคิดหาวิธีติดต่อคุณหลินเถอะ!”

“ผู้จัดการเถา พวกเราก็ไร้หนทาง บนพื้นโลกนี้กว้างใหญ่มาก ท่านไปที่ไหน พวกเราก็ไม่รู้เลย แล้วจะติดต่อยังไงเหรอ?”

อวี่ปี้หงคิ้วขมวดเป็นปมพูดขึ้น

“ทุกท่าน ไม่ต้องกังวลใจ ตามที่ฉันมองคำสั่งเทพยุทธ์นี้ ไม่เป็นความจริง!”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดขึ้นทันที

“หมายความว่ายังไงเหรอ?”

คนจำนวนหนึ่งทยอยมองไปทางฉินเจี้ยนหนู่

“ที่นี่คืออาคารมอบรางวัลนำจับ พูดตามหลักเหตุผล ข่าวสารของชีพจรมังกรใต้ดินไม่มีทางผิดพลาด แต่ทำไมข่าวใหญ่อย่างเรื่องเทพยุทธ์ไท่เทียนกับเทพยุทธ์ฉางหลานรู้แหล่งกบดานของเทพยุทธ์อั้นเทียนถึงไม่มีคนกระจายข่าว? เพราะฉะนั้นคำสั่งของเทพยุทธ์ เป็นเท็จชัวร์!”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดวิเคราะห์ขึ้นมา

“ล้อมปราบเทพยุทธ์อั้นเทียน เป็นเรื่องใหญ่มาก ไม่แน่สองเทพยุทธ์อาจจะอยากปิดบังก็ได้นะ!”

จิ่วอวี้พูดขึ้น

“งั้นตำหนักฉางหลานเพิ่มกำลังทหารหรือยัง?”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดขึ้นอีก

พอได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนใบ้รับประทานทันที

ใช่สิ ตำหนักฉางหลานไม่ได้ระดมกำลังทหารแม้แต่น้อย เทพยุทธ์ฉางหลานคงไม่สามารถไปรับมือเทพยุทธ์อั้นเทียนได้เพียงลำพังหรอกมั้ง?”

“เพราะฉะนั้นคำสั่งนี้จะต้องตรวจสอบ บางทีอาจจะมีคนอยากหลอกพวกเราออกจากอาคารมอบรางวัลนำจับก็ได้”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

พอได้คำพูดเหล่านี้ ทุกคนถึงกับหายใจติดขัด

“ต้องเป็นลิ่งหูหยู่แน่นอน”

“นอกจากเขา คงไม่มีคนอื่นแล้ว! ดูอย่างนี้แล้วคนผู้นี้ยังไม่ล้มเลิกความคิดเลยนะ!”

“แบบนี้ พวกเราไม่ให้ความสนใจเขาก็จบ!”

ทุกคนพูดขึ้น และยืนหยัดแน่วแน่

แต่แล้วเวลานี้ จู่ๆก็มีเงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาในอาคารมอบรางวัลนำจับ

ฉินเจี้ยนหนู่หันไปมอง อดไม่ได้ที่จะชะงักงัน

“แม่? แม่….มาทำไมเหรอ?”

ฉินเจี้ยนหนู่มองผู้หญิงที่เดินเข้ามาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เธอสมองว่างเปล่ารีบโผเข้าไปกอดต้อนรับผู้หญิงคนนั้น

จู่ๆเธอก็ผลักฉินเจี้ยนหนู่ออก และร้องไห้โฮขึ้นมา

“หนู่เอ๋อร์ แกอยากทำลายวงศ์ตระกูลของพวกเราใช่ไหม?”

ฉินเจี้ยนหนู่มึนงง เธอไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงรีบปลอบแม่ของตัวเอง

“แม่ อย่าร้องไห้สิคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ? แม่รีบบอกหนูเร็ว!”

ฉินเจี้ยนหนู่ร้อนใจ รีบพูดขึ้น

“เรื่องอะไร? แกช่วยคนชั่ว ช่วยเหลือคนไม่มีหัวนอนปลายเท้ารับมือกับคุณชายลิ่งหู รับมือกับท่านเทพยุทธ์ฉางหลาน แกรู้ไหม แกทำแบบนี้ จะทำให้ตระกูลฉินเจี้ยนของเราล่มสลาย!”

แม่ของฉินเจี้ยนหนู่ร้องไห้จวนจะขาดใจ

ทุกคนมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

ฉินเจี้ยนหนู่เองก็ชะงักงันมึนงง

แต่ไม่นาน เธอก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า: “แม่คะ ตระกูลฉินเจี้ยนไม่ใช่พึ่งพาอาศัยเทพยุทธ์ไท่เทียนแล้วเหรอ? มีเทพยุทธ์ไท่เทียนคุ้มครอง ทำไมถึงจะล่มสลาย? อีกอย่าง หนูออกจากตระกูลฉินเจี้ยนมาตั้งนานแล้ว หนูถูกแม่ขับไล่ ตอนนี้หนูไม่ใช่คนของตระกูลฉินเจี้ยนแล้ว”

“แก….อกตัญญู ไม่กตัญญู…”

แม่ของฉินเจี้ยนหนู่หยุดร้องไห้ สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเคือง

“แม่คะ หรือว่าลิ่งหูหยู่สั่งแม่มาเหรอ? เขาอยากให้แม่หลอกหนูออกจากอาคารมอบรางวัลนำจับสินะ เขาถึงจะได้ลงมือกับหนูง่ายๆ แล้วจะเอาหนูมาเป็นตัวประกันคุกคามพี่หลิน ถ้าแบบนี้ แม่คะ หนูยอมตาย ก็ไม่มีทางทำร้ายพี่หลินค่ะ”

ฉินเจี้ยนหนู่สีหน้าแน่วแน่ นัยน์ตาไม่มีความลังเลใจ

ผู้เป็นแม่ชะงักงัน ทอดถอนหายใจออกมายาวเหยียดพูดว่า: “ช่างเถอะๆ ในเมื่อแกเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็จะไม่บังคับแก!”

“แม่คะ….ลิ่งหูหยู่บังคับแม่มาใช่ไหม? คนอื่นล่ะ? ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน?”

ฉินเจี้ยนหนู่รีบถามขึ้น

“พวกเขามาหาพวกเราจริง พวกเขาบังคับให้พวกเราคนกลุ่มตระกูลฉินเจี้ยนหลอกแกออกมา เพื่อจะได้จับแกเป็นตัวประกัน และบังคับขู่ให้คุณหลินออกมาจากอาคารมอบรางวัลนำจับ เพื่อฆ่าเขา!”

แม่ของฉินเจี้ยนหนู่ทอดถอนหายใจพูดขึ้น

“อะไรนะ?”

ทุกคนตกตะลึง

“อ้อ? คือ….พี่หลิน….เขา….”

“เขาทำไมเหรอ? ไม่สะดวกเหรอ?”

ผู้เป็นแม่ถามด้วยความสงสัย

“พี่หลินเขาเข้าฌาน….แม่ ต่อไปถ้ามีโอกาสเดี๋ยวหนูพาแม่ไปพบเขานะ”

ฉินเจี้ยนหนู่รีบพูดปัด

“เขาเข้าฌานอยู่ที่ไหนล่ะ?”

“แม่ แม่ถามทำไม? พี่หลินเข้าฌานอยู่ ไปรบกวนไม่ได้”

“เด็กโง่ ฉันไม่ได้จะรบกวนคุณหลิน ฉันแค่จะยืนอยู่หน้าประตู เพื่อแสดงคำขอบคุณ”

ผู้เป็นแม่ยิ้มและพูดขึ้น

“แม่ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย”

“คนอื่นช่วยลูกสาวฉันหลายครั้ง แถมยังใจดีกับแก หรือแค่จุดนี้คนเป็นแม่ก็ไม่สามารถทำได้เหรอ? พอแล้วลูกสาว รีบพาฉันไปเถอะ”

แม่ของฉินเจี้ยนหนู่พูดเร่งรัด

ฉินเจี้ยนหนู่ได้ฟัง ไม่มีทางเลือก จึงทำได้เพียงเอ่ยปากพูดว่า: “แม่ รออยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวหนูไปแจ้งคุณอวี่ก่อน”

“จะไปพูดอะไรกับพวกเธอเหรอ?”แม่ฉินเจี้ยนหนู่คิ้วขมวดเป็นปม

“แม่ แม่ไม่รู้อะไร คุณอวี่รับผิดชอบความปลอดภัยของพี่หลิน ตอนนี้เขาเข้าฌานอยู่ ไม่ว่าใคร ก็ไม่สามารถเข้าไปตามอำเภอใจได้ ถ้าแม่ยึดมั่นในความคิดตัวเองเพื่อที่จะไปหาพี่หลิน ไม่ว่าอย่างไรก็ตามหนูก็จำเป็นต้องแจ้งให้เธอรู้ก่อน ไม่อย่างนั้นจะเกิดการเข้าใจผิด!”

ฉินเจี้ยนหนู่พูดโน้มน้าวเกลี่ยกล่อม

“มีเหตุผล”

ผู้เป็นแม่พยักหน้า ยิ้มและพูดขึ้นว่า: “งั้นดี แกรีบไปเถอะ”

“ได้ค่ะแม่ รอหนูอยู่ตรงนี้นะ!”

ฉินเจี้ยนหนู่ยิ้มเล็กน้อย จากนั้นวิ่งออกไป

แม่ฉินเจี้ยนหนู่มองตามแผ่นหลังของฉินเจี้ยนหนู่อย่างเงียบๆ นัยน์ตาแวววาว เหมือนคิดอะไรอยู่

หลังจากผ่านไปประมาณสองนาที ในที่สุดฉินเจี้ยนหนู่ก็วิ่งกลับมา

“แม่ โอเคละ!”

“ได้ งั้นพวกเราไปตอนนี้เลย”

แม่ของเธอยิ้ม และสาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปกับฉินเจี้ยนหนู่ทันที

พวกเธอเดินทะลุผ่านห้องโถงชั้นหนึ่ง จากนั้นลงบันไดและเดินไปตามทาง

แม่ฉินเจี้ยนหนู่กวาดสายตามองห้องเข้าฌานเหล่านั้น เธอกำลังจะมุ่งเดินไปห้องเข้าฌาน แต่ฉินเจี้ยนหนู่ตะโกนเรียกว่า: “แม่ พี่หลินไม่ได้อยู่ด้านนั้น เขาอยู่ข้างล่าง”

“อ้อ…อ้อ…เหรอ? โอเค ได้…”

แม่ฉินเจี้ยนหนู่ยิ้มออกมา จากนั้นเดินตามหลังฉินเจี้ยนหนู่ไป พวกเธอก้าวลงไปชั้นใต้ดินชั้นสองอย่างช้าๆ

แต่ตอนที่แม่ของฉินเจี้ยนหนู่จะเดินเข้าสู่ชั้นใต้ดินชั้นสอง จู่ๆดาบเล่มหนึ่งก็มานาบคอของเธอจากทางด้านหลังทันที

“อย่าขยับ!”