สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3684

ภูเขาปู้เยวสั่นสะเทือน

เหมือนฟ้าดินจะพังทลายลงมา พื้นดินภูเขาสั่นสะเทือน ลมโบกพัดไปมาสถานการณ์วุ่นวาย กลิ่นอายการทำลายล้างอันน่ากลัวรวมตัวกลายเป็นเมฆเห็ด ผลิบานบนยอดภูเขาปู้เยว จากนั้นก็สลายกระจายไปบริเวณโดยรอบ

คนด้านล่างภูเขาเงยหน้ามองทางยอดภูเขาที่สั่นสะเทือนด้วยความตกตะลึง

“ลงมือแล้วเหรอ?”

ลิ่งหูหยู่เบิกตาโพลงกว้าง ดีใจอย่างบ้าคลั่งและพูดว่า:“ดีมาก! ดีมาก! ดูแล้วคนผู้นั้นจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย! ตายอย่างไม่ต้องสงสัย! ฮ่าๆๆๆ…”

“ฟังจริงๆไหมนิ?”

ผู้หญิงเสื้อแดงขมวดคิ้วเป็นปม จากนั้นทอดถอนหายใจ บ่นพึมพำกับตัวเอง

“อานุภาพแบบนี้ จะต้องใช้พลังแห่งสวรรค์ทั้งหมดแน่นอน หลังจากการโจมตีนี้ พลังในร่างกายคงไม่เหลือเลย แล้วจะหลบหนีจากภูเขาปู้เยวได้ยังไง? ถึงแม้พรสวรรค์ของคนผู้นี้จะน่ากลัว แต่สติปัญญายังไม่สูง น่าเสียดายแล้ว”

ส่วนเทพยุทธ์ไท่เทียนกับเทพยุทธ์ฉางหลานที่อยู่ด้านล่างภูเขาต่างมองไปทางยอดภูเขาปู้เยวด้วยความแปลกประหลาดใจ

แม้ว่าการโจมตีนี้จะสั่นสะเทือนฟ้าดิน น่าตกใจอย่างยิ่ง

แต่ไม่รู้ว่าทำไม…เทพยุทธ์ฉางหลานถึงรู้สึกว่ามีความผิดปกติ

เพราะว่าพลังที่กระจายออกมานี้ ไม่เหมือนพลังแห่งสวรรค์!

แต่ถ้าไม่ใช่พลังแห่งสวรรค์ งั้นมันคือพลังอะไร? ในโลกนี้ยังมีพลังชนิดอื่นนอกเหนือจากพลังแห่งสวรรค์ที่สามารถทำให้เป็นแบบนี้ได้เหรอ?”

ฝุ่นละอองลอยว่อนบนภูเขาปู้เยว หินภูเขาล่วงลงมามากมาย

คนของตระกูลลิ่งหูเหล่านั้นขดรัดตัวอยู่นอกเขตค่ายกล พวกเขาตัวสั่นงันงก

พวกเขาอยากหลบหนี แต่หลังจากโจมตีตามหลินหยางแล้ว ถนนทั้งหมดก็พังทลาย อากาศพิษยึดครองเขตพื้นที่ทั้งหมดนอกเหนือจากค่ายกล

พวกเขานอกจากจะยืนอยู่ในค่ายกลแล้ว ก็ไม่กล้าก้าวเท้าไปข้างนอกเลย

เมื่อเห็นหินหล่นลงมามากมาย ทุกคนต่างสีหน้าซีดเผือด

“พี่ใหญ่ พวกเรา….พวกเราจบเห่แล้ว…”

“ถนนไม่มีแล้ว พวกเราลงจากภูเขาไม่ได้!พวกเราต่างต้องตายอยู่ที่นี่!”

“ช่วยด้วย!”

“ผมไม่อยากตาย….ผมไม่อยากตาย….”

คนเหล่านี้ต่างร้องไห้ตะโกนขึ้นมา

เห็นชายร่างกำยำพากันร้องไห้ออกมา คนเป็นผู้นำยิ่งจิตใจสับสนวุ่นวาย

“ร้องไห้อะไรกัน? ดูพวกคุณสิ สภาพยังเหมือนคนของตระกูลลิ่งหูไหม?”

คนเป็นผู้นำตะโกนด่า จากนั้นจ้องมองใจกลางฝุ่นละออง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า:“ในเมื่อพวกเราเลือกขึ้นภูเขาแล้ว ก็ไม่ควรคิดว่าจะมีชีวิตรอดกลับไป อย่างมากก็แค่ตายกับคนผู้นั้น!”

ทุกคนได้ฟัง เสียงร้องไห้ค่อยๆหยุดลง พวกเขาเช็ดซับน้ำตา และมองไปทางเขตพื้นที่ของฝุ่นละออง

เวลาผ่านไปช้าๆ ท่าทางของทุกคนค่อยๆเกิดการเปลี่ยนแปลง

ฝุ่นละอองค่อยๆล่วงลง

เศษหินที่กลิ้งก็ค่อยๆหยุด

ท่ามกลางความขมุกขมัว มีเงาร่างคนผู้หนึ่งเดินออกมาอย่างช้าๆ

นั่นก็คือหลินหยาง

แต่เขาในเวลานี้ คิดไม่ถึงว่าจะยืนอยู่ในใจกลางอาการพิษ!

“อะไรนะ?”

คนเป็นผู้นำมองหลินหยางด้วยความชะงักงันมึนงง

แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจไม่ใช่หลินหยางต่อต้านอากาศพิษ แต่เป็นสิ่งที่อยู่ด้านหลังของหลินหยาง

หินค้ำฟ้าที่เดิมที่ตั้งตระหง่าน ชั้นยอดหินชนกับท้องฟ้า…….ตอนนี้หายไปแล้ว….

“คือ…เป็นไปไม่ได้….”

คนที่เป็นผู้นำพูดพึมพำออกมา สมองว่างเปล่า

คนอื่นก็ชะงักงัน

คิดไม่ถึงว่าหินค้ำฟ้าขนาดใหญ่ จะถูกคนผู้นี้กวาดล้างเรียบ…

“เขา….เขาทำได้ยังไง?”

“ระดับความแข็งแรงของหินค้ำฟ้านั้น! แม้แต่เทพยุทธ์ยังต้องเปลืองพลังหลายรอบถึงจะสามารถกวาดล้างได้ แต่เขาใช้การโจมตีทำลายเพียงครั้งเดียว…..เป็นไปไม่ได้…เป็นไปไม่ได้…”

ทุกคนบ่นพึมพำตัวสั่น แน่นอนว่าไม่เชื่อสายตาของตัวเองเลย

“พวกคุณงงอะไรกันอยู่เหรอ?”

เวลานี้ หลินหยางเดินเข้ามา พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า“ภารกิจของผมเสร็จแล้ว พวกเรารีบลงจากภูเขากันเถอะ!”

พอได้ยินคำพูดนี้ คนของตระกูลลิ่งหูถึงได้สติกลับมา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน