"ทำไม? คุณคิดว่าฉันกำลังสร้างสถานการณ์เพื่อขู่ขวัญพวกคุณอยู่เหรอ?"
หลินหยางตะโกนอย่างเยือกเย็น ในดวงตาเยือกเย็นและเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด
ชิวอั้นรับรู้ได้ถึงเจตนาสังหารหลินหยางส่งออกมา และสีหน้าของเขาก็ไม่น่าดูถึงขีดสุด
เขาไม่รู้ว่าคนคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเป็นใคร แต่ศักยภาพของเขา ชิวอั้นก็รู้ชัดเจนเป็นอย่างดี
ถ้าหากคนคนนี้ต้องการจะต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายจริงๆ และเปิดจุดตายทั้งหมด ด้วยการเผาชีวิตเพื่อแลกกับการระเบิดพลังทั้งหมด เช่นนั้น.....ถึงแม้ว่าคนเหล่านี้จะชนะ ก็จะต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน
กระทั่งตัวของชิวอั้นเอง....ก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้
"น้องหลิน มีอะไรก็ปรึกษาหารือกันดีๆ เถอะ ทำไมจะต้องต่อสู้กันถึงแก่ชีวิตด้วยล่ะ?"
ชิวอั้นรีบกล่าวตะโกน
เขาไม่แน่ใจว่าตกลงมันเกิดเรื่องอะไรกันแน่
ในเมืองหลงซินก่อนหน้านี้ หลินหยางไม่ได้คิดที่จะลงมือกับทุกคน แต่ทำไมครั้งนี้ถึงเป็นเช่นนี้?
"คนของพวกคุณฆ่าพี่ชายร่วมสาบานของฉัน แล้วจะปรึกษาหารือกันยังไงเหรอ?"
หลินหยางกล่าวอย่างโหดเหี้ยม
"อะไรนะ?"
สีหน้าของชิวอั้นเปลี่ยนไปอย่างมาก
ยังจัดการเย่เหยียนไม่เสร็จ ก็มายั่วยุหลินหยางอีก พวกเขาจะรับมืออย่างไรกันล่ะ?
ถึงแม้ว่าชิวอั้นจะอดไม่ได้กับการบีบบังคับเช่นนี้ แต่เพื่อการมีชีวิตรอด ท่าทีก็ทำได้เพียงแค่อ่อนลง
"น้องหลิน คุณอย่าร้อนใจไปเลย เรื่องนี้พวกเราก็ยังไม่รู้เรื่องเลย รอให้ฉันตรวจสอบให้ชัดเจนว่าใครเป็นคนสังหารพี่ชายของคุณ พวกเราจะต้องไม่ไว้ชีวิตเขาอย่างแน่นอน เป็นอย่างไร?"
ชิวอั้นรีบกล่าว
"แล้วฉันจะเชื่อพวกคุณได้ยังไงล่ะ?"
หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น
หากเขาไม่อับจนหนทางจริงๆ เขาก็ไม่อยากที่จะทำเช่นนี้
เพราะถ้าหากเผาไหม้ชีวิตไปแล้ว เช่นนั้นก็จะไม่มีทางที่จะหวนกลับคืนมาได้ ถึงแม้จะสังหารชิวอั้นและทุกคนแล้ว ก็จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
นอกจากนี้ เถาเฉิงและคนอื่นๆ ก็ยังอยู่ด้านใน
ถ้าหากหลินหยางตายในการต่อสู้ครั้งนี้ พวกเขาก็คงจะไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้อย่างแน่นอน
ถึงแม้ว่าภายในใจของหลินหยางจะมีความขุ่นเคืองเป็นอย่างยิ่ง แต่ในเวลานี้เขาก็ยังจะต้องคำนึงถึงคนที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วย
แต่ทว่าในเวลานี้
ตึง!
มีพลังระเบิดดังออกมา
เห็นเพียงแค่ชิงอั้นตบฝ่ามือไปยังหน้าท้องของหัวหน้าโดยตรง
หัวหน้าไม่ทันได้ระวังตัว ร่างของเขาจึงระเบิดทันที และคนก็ตายไปโดยตรง
หลินหยางตกตะลึงเล็กน้อย
"ห๊า?"
"ท่านชิวอั้น นี่ท่านทำอะไรกัน?"
"ทำไมจะต้องฆ่าเขาด้วย?"
เหล่าผู้พิทักษ์ตระกูลมังกรที่อยู่โดยรอบต่างก็ตกใจ และมองด้วยความตกตะลึง
"คุณบ้าไปแล้วเหรอ?"
หญิงผมขาวรีบพุ่งไปข้างหน้า จากนั้นก็คว้าแขนของชิวอั้นเอาไว้แล้วคำรามออกมา
สีหน้าชิวอั้นสับสน จากนั้นจึงกัดฟันแล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "เขาที่มีสภาพเช่นนี้ ถึงแม้จะช่วยชีวิตได้ก็ไม่อาจฝึกฝนได้อีก พลังลมปราณในร่างกายของเขาถูกพลังมังกรขอหลินหยางโจมตีจนเปื่อยยุ่ยหมดแล้ว แทนที่จะปล่อยให้เขามีชีวิตรอดไปวันๆ สู้ปล่อยให้เขาได้หลุดพ้น นอกจากนี้ ยังสามารถสยบความโกรธเคืองของหลินหยาง ช่วยให้พวกเราหลุดพ้นจากความยากลำบากได้ ไม่ดีหรอกเหรอ?"
หญิงผมขาวตกตะลึง และกล่าวด้วยเสียงที่แข็งทื่อว่า: "คุณหมายความว่ายังไง? พวกเรามีจำนวนมากขนาดนี้ ทำไมจะต้องเกรงกลัวเขาด้วย?"
"เช่นนั้นคุณอยากให้คนตายกี่คนล่ะ?"
ชิวอั้นย้อนถามทันที
หญิงผมขาวตกตะลึง อ้าปากแต่พูดอะไรไม่ออก
แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าการเปิดจุดตายทั้งหมดเพื่อใช้พลังเผาชีวิตน่าสะพรึงกลัวมากแค่ไหน
นอกจากนี้ศักยภาพของหลินหยาง เธอก็เคยรับรู้เป็นอย่างดี คนเช่นนี้ถ้าหากสู้อย่างไม่มีความกังวลแล้ว ทุกคนก็จะต้องต้านทานได้ยากอย่างแน่นอน
"พวกเราไล่ล่าเย่เหยียน และกลับมาโดยไม่ประสบความสำเร็จ แต่ก็ใช้พลังไปอย่างมาก ตอนนี้สภาพของทุกคนต่างก็ไม่พร้อม จึงไม่เหมาะสมที่จะเข่นฆ่าโรมรันกัน ดังนั้นจะต้องอดทนเอาไว้ก่อน"
ชิวอั้นกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม จากนั้นจึงคำนับหลินหยางแล้วกล่าวว่า: "น้องหลิน ตอนนี้ คุณพอใจแล้วหรือยัง?"
"คนที่ฆ่าพี่ชายของฉัน ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว คนเหล่านั้นที่อยู่ทางด้านนั้นล้วนมีส่วนทั้งสิ้น"
หลินหยางชี้ไปยังผู้พิทักษ์ตระกูลมังกรกลุ่มหนึ่งที่อยู่อีกด้านหนึ่ง และกล่าวด้วยสีหน้าอันเรียบเฉยว่า: "คุณฆ่าพวกเขาให้หมด และเรื่องนี้ฉันก็จะถือว่าจบสิ้นกัน"
"อะไรนะ?"
ทุกคนตื่นตกใจ
แต่ละคนตกตะลึงตาค้าง พวกเขาเบิกตาโพลง และมองหลินหยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ
"นี่คุณพูดบ้าอะไรกัน?"


VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา
ทำไมขาดๆหายๆ...
อยากอ่านต่อครับ...
ลงวันละ10ตอนไม่ได้เหรคับ 5ตอนมันน้อยไป กว่าจะอ่านจบลืมหมดพอดี...
อ่านสนุกนางเอกค่อนข้างโง่ซื่อบื้อ...
อยากอ่านต่อ...
เขียนดีอ่านสนุกครับ...
D...
ทำไมบางตอนเนื้อหาหายไปหมดเหลืออยู่แค่ไม่ถึง6บรรทัดเลย...
หลินหยาง...ผมอยากบอกว่า คุณมันกระจอก 5555...
บทหาย...