สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3788

ลมพัดโหมราวกับดาบสาดกระหน่ำมาทางชิวอั้นและคนอื่นๆ

พลานุภาพอันน่ากลัวราวกับกำเนิดมังกร หยิ่งผยอง ยโสโอหังเป็นอย่างมาก

ทรายหินลอยกระจาย

ภูเขาใหญ่สั่นสะเทือน

แม้แต่พื้นดินยังส่งเสียงคำรามออกมา

พวกชิวอั้นทนต่อพลังนี้ไม่ไหวแล้ว ทั้งหมดหมอบคลานที่พื้น ตัวสั่นระริก

แม้แต่หลงเซิงยังยากที่จะต้านทาน

แต่ฐานะตำแหน่งของเขาทำให้เขาไม่สามารถคุกเข่าหมอบลงได้

เขากัดฟันแน่วแน่ จ้องมองกระแสคลื่นที่โหมซัดสาดอยู่ไกลๆ

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน พลังอันบ้าคลั่งถึงได้มาอยู่ตรงหน้า

ชั่วพริบตาเดียว หมอกเมฆก็หายไปหมด

เงาร่างเจ็ดคนที่สวมใส่ชุดเกราะสีทองปรากฎอยู่ตรงหน้าชิวอั้น

“น้อมคารวะท่านจอมยุทธ์มังกร!”

ชิวอั้นเสียงสั่น พูดขึ้นดังลั่น

“น้อมคารวะท่านจอมยุทธ์มังกร!”

ผู้หญิงผมขาวและคนอื่นก็ตะโกนเสียงดัง

“พวกคุณ…พวกคุณเก็บกลิ่นอายเหล่านี้หน่อยผม….ผม….ผมแบกรับไม่ไหว!”

หลงเซิงตัวสั่นระริกพูดขึ้น

แต่ทั้งเจ็ดคนนั้นไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่มองทุกคนด้วยสายตาเย็นชา

ผ่านไปสักพักหนึ่ง ทั้งเจ็ดคนก็เดินมาทางหลงเซิง

“น้อมเคารพคุณชายหลง”

ชายที่เป็นหัวหน้าสูงสองเมตรเหมือนเทพแห่งสงครามเดินมาคารวะหลงเซิง

“ผมไม่ใช่บอกกับพวกคุณแล้วเหรอ ให้พวกคุณเก็บพลังหน่อย….ผม…ผมจะทนไม่ไหวแล้ว!”

หลงเซิงพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

คนผู้นั้นได้ยิน แต่ไม่เก็บพลังเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “คุณชายหลง พวกเราไม่เคยเก็บพลัง ต่อให้หลงจื่อมาด้วย ก็ยังคงเหมือนเดิม พวกเราได้รับข่าว ว่าพวกคุณเจออันตราย เลยรีบมาที่นี่!”

“พวกคุณ…”

หลงเซิงร้อนใจ แต่กลับพูดอะไรไม่ออก

เพราะว่าตระกูลมังกรแต่ละคนรู้ จอมยุทธ์มังกรเป็นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไร

พวกเขาถวายความจงรักภักดีแค่กับหลงจื่อ สำหรับคนอื่นไม่ได้อยู่ในสายตา

อยากจะออกคำสั่งกับพวกเขา ถือว่าเป็นเรื่องยาก

ครั้งนี้ที่มาช่วยเหลือ ก็เพราะเห็นแก้หน้าหลงเซิงที่เป็นพี่น้องพันธมิตรของหลงจื่อ

“คุณชายหลงเซิง คุณไม่ต้องพูดแล้ว!”

ชิวอั้นกระซิบกระซาบกับหลงเซิง

หลงเซิงจึงเก็บงำความโกรธไว้

“คุณชายหลง แขนของคุณ ใครเป็นคนตัด?”

จอมยุทธ์มังกรที่เป็นผู้นำกวาดสายตามองแขนของหลงเซิง และถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คนนอกลัทธิ”

“คนนอกทำคุณบาดเจ็บได้เหรอ?”

ชายตาสีทองคนนั้นตึงเครียด ไม่อยากจะเชื่อเลย

“ตอนนี้คนนอกลัทธิอยู่ด้านใน เขายึดกำลังชีพจรมังกรด้านใน เหมือนอยากจะลงมือกับชีพจรมังกร ผมเรียกพวกคุณมา ก็เพื่อที่จะให้พวกคุณเข้าไปฆ่าคนนอกกลุ่มนั้นให้เร็วที่สุด เข้าใจไหม?”

หลงเซิงพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า: “รีบเข้าไปฆ่า แล้วเอาหัวของพวกมันมาให้ผม ถ้าพวกคุณทำไม่ได้ ผมจะไปรายงานพวกคุณให้หลงจื่อทราบ!”

จอมยุทธ์มังกรทั้งเจ็ดคนได้ยิน ก็ไม่ได้พูดอะไร แต่จ้องมองช่องแคบอยู่สักพักหนึ่ง

ชั่วพริบตาเดียว

ฟิ้ว!

ทั้งเจ็ดคนเหมือนสายฟ้าสีทองเจ็ดเส้น พุ่งเข้าไปในช่องแคบ

พอจอมยุทธ์มังกรไป พวกชิวอั้นก็อ่อนปวกเปียกลงกับพื้น

“พลังปราณนี้…น่ากลัวมาก!”

“นี่คือจอมยุทธ์มังกรที่หลงจื่อฝึกฝนออกมาด้วยตัวเองเหรอ?มหัศจรรย์จริงๆ!”

“เหมือนเทพ น่ากลัว! น่ากลัวมาก!”

ทุกคนบ่นพึมพำ และพากันเช็ดเหงื่อ

“หลงซ่าว ครั้งนี้คุณเบาใจได้แล้ว มีจอมยุทธ์มังกรออกมือ คนเหล่านั้นต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยแน่นอน!”

ชิวอั้นยิ้มและพูดขึ้น

หลงเซิงพยักหน้าไปมา แสยะยิ้มพูดว่า: “บังอาจยั่วยุตระกูลมังกร ไม่ว่าเป็นใครมันก็ต้องตาย พวกคุณพักรออยู่ที่นี่เถอะ รอจอมยุทธ์มังกรนำหัวพวกเขากลับออกมา!”

“รับทราบ!”

เหล่าจอมยุทธ์มังกรรวดเร็ว พวกเขาทะลุผ่านช่องแคบปานลมกรด จนมาถึงบริเวณชีพจรมังกร

“ม่านพลังในนี้พังแล้ว!”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน