สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3809

หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปม

สถานการณ์ข้างหน้า เขาทำได้เพียงขับเคลื่อนพลังแห่งหัวใจมังกร

เพราะพลังแห่งหัวใจมังกรแข็งแกร่งกว่าชีพจรมังกรมาก อีกทั้งยังบริสุทธิ์

แต่คิดไม่ถึงว่าหลงจื่อจะสามารถแยกพลังแห่งหัวใจมังกรได้

เมื่อเป็นแบบนี้ มันยิ่งลำบากวุ่นวายแล้ว

หัวใจมังกรสำหรับตระกูลมังกร ถือว่าไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

ตอนนี้หลงจื่อรู้เรื่องพลังแห่งหัวใจมังกร เขาไม่ล้มเลิกไม่ยอมแพ้แน่นอน ตระกูลมังกรต้องเอาเขาเข้าบัญชีดำ และไล่ตามฆ่าอย่างถึงที่สุด จนยื้อแย่งหัวใจมังกรกลับมาได้ถึงจะหยุดแน่นอน

หลินหยางขับเคลื่อนพลังแห่งหัวใจมังกรทั้งหมดออกมาโดยไม่ลังเลใจ จากนั้นก็ทะลายใส่คนที่กระโจนเข้ามา

“คนผู้นี้มีสมบัติล้ำค่าตระกูลมังกร ปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาด คนตระกูลมังกรทุกคนฟังคำสั่ง พวกเราจะต้องแย่งชิงหัวใจมังกรกลับมาโดยไม่มีข้อแม้อะไรทั้งนั้น!”

หลงจื่อตะโกนเสียงดัง

“รับทราบ!”

คนตระกูลมังกรที่อยู่บริเวณโดยรอบพุ่งเข้าไปไล่โจมตีหลินหยางทันที

ช่วงพริบตาเดียว พลังมังกรก็กระเพื่อมกลิ่นอายบ้าคลั่ง พลังทำลายล้างก็เหมือนมือใหญ่ข้างหนึ่ง ปกคลุมมาทางหลินหยางอย่างโหดร้าย

หลินหยางรู้สึกกดดันเพิ่มเท่าตัว

คนตระกูลมังกรที่อยู่โดยรอบเกือบพันคน

ต่อให้พลังของพวกเขาไม่แข็งแกร่งเท่าหลินหยาง แต่โอกาสชนะมีมากกว่า สถานการณ์ของหลินหยางในเวลานี้สู้ดี ถ้าปะทะกันกับคนเหล่านี้มีแต่จะเสียเปรียบ

พลังอันน่ากลัวรายล้อมเข้ามา หลินหยางรู้สึกหายใจลำบาก ชีพจรลมปราณเหมือนถูกอะไรบางอย่างระงับยับยั้ง เคลื่อนไหวลำบากขึ้นมาทันที

ความคล่องตัวของหลินหยางมีจำกัด การถูกคนตระกูลมังกรไล่ตามทันเป็นเรื่องไม่ก็ช้าเร็ว

หลงจื่อพลังแข็งแกร่งมาก พอเขาถูกคนตระกูลมังกรควบคุม อยากหลบหนีอีก ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แล้ว

ทำยังไงดี?

หลินหยางสีหน้าตึงเครียด ครุ่นคิดทางหนีที่ไล่ทันที

“ไม่ต้องหนีแล้ว ทิ้งหัวใจมังกรไว้ ส่วนชีวิตของคุณ ก็ทิ้งไว้เช่นกัน!”

เวลานี้ หลงจื่อออกมือโบกสะบัดมา

ฟิ้วๆๆ…

แสงสีทองจำนวนมากเหมือนดาวตกลอยออกมาจากฝ่ามือเขา และโจมตีมาที่บริเวณหัวใจของหลินหยาง

หลินหยางสีหน้าเปลี่ยน รีบหยุดและป้องกันทันที

เคร้ง!

หัวใจแห่งพลังมังกรรวมตัวกลายเป็นโล่สีทองอันน่ากลัว ดาวตกเหล่านั้นตีกระทบอยู่บนโล่ทอง จนมีเสียงดังกระทบออกมา มันดังอย่างต่อเนื่องและแตกกระจายออก

แม้ว่าหลินหยางจะป้องกันการโจมตีของหลงจื่อในครั้งนี้ได้ แต่เขากลับหลบหนีได้ยาก

คนตระกูลมังกรถือโอกาสนี้พุ่งเข้ามาล้อมหลินหยางไว้

“หึ ยังคิดหนี? คุณหนีไม่พ้นหรอก!”

“ไอ้หมาไม่สำนึก ยังไม่ยอมแพ้แล้วคุกเข่าให้ท่านหลงจื่ออีกเหรอ?”

“ไม่มองเลยนะว่าคนตรงหน้าของคุณเป็นใคร หนีรอดเหรอ? ผมจะบอกคุณให้นะ คนที่ท่านหลงจื่อต้องการฆ่า ไม่ว่าใครก็ไม่รอดหรอก! ยอมรับชะตาชีวิตเถอะ!”

“คุณจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!”

คนตระกูลมังกรที่ล้อมรอบหลินหยางไว้ มีทั้งคนด่าและหัวเราะเยาะหลินหยาง

จากที่พวกเขามอง คนผู้นี้ไม่มีฝีมือประสบการณ์อะไรเลย เป็นเพียงตัวตลกคนหนึ่งก็เท่านั้น

ถึงอย่างไรคนเหล่านี้ก็ยังไม่เคยเห็นความน่ากลัวของหลินหยางมาก่อน

หลินหยางแววตาอึมครึม จ้องมองโดยรอบอย่างเย็นชา

ถ้าเขาฆ่าออกไปง่ายมาก

แต่เขาจะสิ้นเปลืองพลังมังกรอย่างมาก

หลงจื่อยืนเตรียมพร้อมอยู่ด้านข้าง เหมือนสังเกตและรอคอยอะไรบางอย่าง

หลินหยางเชื่อ ถ้าตัวเองสิ้นเปลืองกับคนพวกนี้ ตัวเองหนีไม่รอดแน่

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ทำได้เพียงวางมือต่อสู้!

หลินหยางสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาจ้องมองหลงจื่อด้วยสายตาเย็นชา และพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า:

“หลงจื่อ ผมคิดว่าคุณควรปล่อยผมหนีไป!”

“คุณคิดว่าเป็นไปได้เหรอ?”

หลงจื่อพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้? คุณไม่ปล่อยผมไป คนที่ตาย แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ผม คุณ ก็ต้องตายไปกับผมด้วย!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

พอได้ฟังคำพูดนี้ คนตระกูลมังกรยิ้มขึ้นมาทันที

“ พวกที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่ คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ถึงได้กล้ามาพูดแบบนี้ต่อหน้าท่านหลงจื่อพวกเรา? น่าขำสิ้นดี!”

“ผมว่าคุณคงยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับใครอยู่สินะ คงไม่รู้เลยจริงๆว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน!”

“ไม่จำเป็นต้องพูดกับคนที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง ฆ่าเสร็จแล้วค่อยว่ากัน จากนั้นค่อยเอาหัวเขาไปให้ท่านหลงจื่อ!”

“ได้!”

เหล่ายอดฝีมือของตระกูลมังกรพุ่งมาทางหลินหยางอีกครั้ง

พลังมังกรอันน่ากลัวรายล้อมมาเหมือนคลื่นลูกใหญ่

หลินหยางไม่ได้เผชิญหน้าโดยตรง เขาถอยหลังไม่หยุด ถอยแล้วถอยอีก

“คุณจะหนีไปไหนเหรอ?”

“คิดว่าหนีพ้นเหรอ?”

ทุกคนตามติดอย่างไม่ลดละ

ในที่สุด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน