สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3817

"ท่านหลงจื่อ.....ฉัน.....ฉัน.....ฉันต้านทานไม่ไหวแล้ว!"

"ฉันรู้สึกว่าเลือดในร่างกายของตนเองถูกสูบออกไปจนหมดแล้ว!"

"ช่าง....ทรมานเหลือเกิน....."

"นายท่านหลงจื่อ เราจะต้องตาย.....ใช่ไหม....."

น้ำเสียงสั่นเครือของทุกๆ คนดังขึ้นมา

"วางใจเถอะ พวกคุณจะไม่เป็นอะไร ฉันคือผู้นำของตระกูลมังกร ฉันจะมองตาปริบๆ ดูคนตระกูลมังกรตายไปได้อย่างไร? หน้าที่ของฉันคือปกป้องพวกคุณ ตราบใดที่ฉันยังอยู่ พวกคุณจะไม่มีปัญหาใดๆ! นอกเสียจากว่า พวกคุณจะไม่เชื่อฟังฉัน!"

หลงจื่อจ้องมองทุกๆ คนอย่างเย็นชา : "หรือว่า.....ใครในพวกคุณจะไม่เชื่อใจฉัน?"

"พวกเราจะไม่เชื่อใจท่านหลงจื่อได้อย่างไร?"

"นายท่าน ท่านเป็นผู้อุปถัมภ์ของตระกูลมังกร พวกเราไม่เชื่อใจท่าน ยังจะเชื่อใจใครได้อีกล่ะ?"

"พวกเรายินดีทำเพื่อท่าน เพื่อตระกูลมังกร พวกเรายอมเสียสละด้วยชีวิต!"

"ถูกต้อง จะบุกน้ำลุยไฟ พวกเราจะไม่ลังเลเลย!"

บรรดาคนตระกูลมังกรกัดฟัน ตะโกนออกมาตามๆ กัน

หลงจื่อได้ยินเช่นนั้น ก็พยักหน้าอย่างเต็มใจ

"ฉันรู้ว่า พวกคุณมีจิตใจซื่อสัตย์มาตลอด"

แต่ทว่าในเวลา น้ำเสียงที่สั่นเทาและวังเวงดังออกมาเป็นระลอกๆ

"นายท่านหลงจื่อ ฉัน....ฉันรับไม่ไหวแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันรู้สึกเจ็บปวด ฉันกำลังจะตาย ฉันกำลังจะตายแล้ว....."

เมื่อพูดคำนี้ออกมา คนจำนวนมากก็มองไปตามเสียงนั้น

นั่นคือชายชราคนหนึ่ง

ชายชราหนวดขาวผมขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่น ร่างกายเหี่ยวแห้งซูบผอม ราวกับถูกสูบเลือดในร่างกายออกไปจนหมด

"นายท่าน เขาเหมือนจะไม่ไหวแล้วนะ!"

คนที่อยู่ข้างๆ เบิกตาโพลง และร้องออกมาอย่างหวาดกลัว

"เลือดของเขา.....เหมือนกับว่าถูกสูบออกจนหมดแล้ว!"

คนอีกคนตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เขาเห็นมันกับตาว่านิ้วมือของชายชราที่กดลงบนวงเวทย์กำลังเหี่ยวแห้งลงไป

ราวกับเลือดเนื้อของชายชรา กำลังจะถูกสูบจนหมดด้วยนิ้วมือนี้.....

"ฉัน.....ฉันก็รู้สึกว่าเลือดเนื้อกำลังถูกสูบจนหมดเช่นกัน ฉัน....ฉันไม่ไหวแล้ว.....นายท่าน.....ฉัน.....ฉันต้องการหยุดมัน!"

"ฉันก็เช่นกัน.....นายท่าน.....เหมือนว่าวิญญาณกำลังถูกสูบออกมาแล้ว....."

"ช่วยด้วย...."

"ใครก็ได้ช่วยด้วย....."

คนที่รู้สึกถึงความผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ และร้องออกมาตามๆ กัน

แต่ทว่า.....หลงจื่อไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร

"พวกคุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะบุกน้ำลุยไฟเพื่อตระกูลมังกร และจะทำโดยไม่ลังเล และไม่กลัวที่จะสละชีวิตให้? ทำไมตอนนี้ถึงได้ขี้ขลาดตาขาวซะแล้วล่ะ?"

หลงจื่อกล่าวอย่างเย็นชา : "ตอนนี้ตระกูลมังกรอยู่ในช่วงเวลาวิกฤต คุณจะหดหัวอยู่ในกระดองได้ยังไง? ทุกคนนั่งดีๆ แล้วให้ความร่วมมืออย่างเชื่อฟัง ตราบใดที่พวกคุณให้ความร่วมมือ ฉันจะต้องเอาชนะศัตรูที่บุกเข้ามาได้อย่างแน่นอน! เพื่อแก้วิกฤตการณ์ของตระกูลมังกรในครั้งนี้!"

เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ ทุกคนล้วนเงยหน้าขึ้น และเบิกตาโพลงมองหลงจื่อ

ถึงแม้ว่าหลงจื่อจะไม่ได้พูดออกมาอย่างชัดเจน แต่พวกเขาก็รับรู้ได้

นี่คือหลงจื่อต้องการที่จะสังเวยพวกเขา!

"หลงจื่อ!"

แต่ในเวลานี้ หลงฉีทนไม่ไหวอีกต่อไป และตะโกนไปที่หลงจื่อ : "เมื่อครู่นี้ที่เราได้เก็บกวาดซากกระดูกที่นี่ และพบกับซากกระดูกของหลงว่าง! คุณ.....คุณเอาคนตระกูลเรามาใช้ในการฝึกฝนใช่ไหม?"

"หื๊ม?"

หลงจื่อจ้องมองเขาอย่างเย็นชา : "พวกคุณ พบมันแล้วเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ!"

หลงจื่อกล่าวอย่าเย็นชา : "คุณวางแผนที่จะสังเวยชีวิตพวกเราทั้งตระกูล เพื่อนำมาจัดการศัตรูที่รุกรานเข้ามาอย่างนั้นเหรอ? คุณ ไม่ได้สนใจถึงความเป็นความตายของเราเลยใช่ไหม?"

"ฉันจะไม่สนใจถึงความเป็นความตายของพวกคุณได้ยังไง?"

หลงจื่อยิ้มจางๆ : "ฉันเพียงแค่จะทำให้พวกคุณอยู่กับฉันตลอดไป ก็เท่านั้น!"

ได้ยินคำพูดนี้ คนตระกูลมังกรก็เข้าใจถึงเจตนาของหลงจื่อทันที!

แผนการชั่วร้าย

นี่เป็นแผนการที่ชั่วร้ายจริงๆ!

หลงจื่อต้องการสังเวยพวกเขาทุกคน

"ท่านหลงจื่อ ปล่อยฉันเถอะ ปล่อยฉันเถอะ! ฉันไม่อยากตาย! ขอร้องล่ะคุณปล่อยฉันเถอะ!"

"ปล่อยฉันออกไปจากที่นี่นะ ปล่อยฉัน! ฮือๆๆ ....."

"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!"

"ช่วยด้วย....."

น้ำเสียงน่าเวทนาดังขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย ดังก้องไปทั่วตำหนัก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน