สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3846

แววตาของฉู่จื่อหมิงนั้นแสดงความรำคาญออกมา แต่กลับไม่อยากพูดอะไรอีก ทำได้เเค่เพียงยิ้มและยื่นมือออกไปหาซูเหยียน

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะประธานซู รอให้ปรับปรุงแก้ไขสัญญาเสร็จเรียบร้อยแล้วเราค่อยมานั่งคุยรายละเอียดกันอีกที”

ซูเหยียนชะงักไป

แต่ทว่าหลินหยางกลับเอื้อมมือไปจับมือพร้อมกับพูดเสียงราบเรียบว่า “เข้าใจแล้วครับประธานซู งั้นคุณกลับไปก่อนเถอะ”

ใบหน้าของฉู่จื่อหมิงนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ทว่าภายในใจกลับซ่อนความชั่วร้ายเอาไว้ลึกๆ

และไม่นาน เลขาได้พาฉู่จื่อหมิงออกไปจากห้องทำงาน

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ แรงหึงถึงได้รุนเเรงขนาดนี้?”

ซูเหยียนนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับกรอกตามองหลินหยางพร้อมกับเอ่ยถามแต่ทว่ามุมปากกลับมีรอยยิ้ม

“นี่ไม่ใช่ปัญหาการหึงหรือไม่หึง นี่มันเป็นศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายคนหนึ่ง”

หลินหยางพูดเสียงเรียบ “คนๆนี้พออยู่ต่อหน้าผมแล้วปฏิบัติกับคุณอย่างเอาอกเอาใจ หรือจะพูดอีกอย่างหนึ่งว่าเป็นคนค่อนข้างที่จะทะเยอทะยาน ถ้าหากว่าผมไม่มีความรู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย นั่นยั

ถือว่าผมยังเป็นผู้ชายอยู่ไหมล่ะ?”

“โอเคๆ ที่คุณพูดก็ถูกนั่นแหล่ะ”

ซูเหยียนทั้งยิ้มทั้งหัวเราะ ความรู้สึกตอนนี้มันดีมาก

“เอ้อใช่ คุณคิดยังไงกับสัญญาฉบับนี้เหรอ?”

ดูเหมือนว่าซูเหยียนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้จึงมองไปที่หลินหยางพร้อมกับเอ่ยถามเขา

“สัญญาประเภทนี้ระบุชัดเจนว่าผลตอบแทนต้องเป็นเงิน เรายังจะต้องดูอีกเหรอ? อีกฝ่ายมาที่นี่ได้มามาเพื่อจะทำสัญญาร่วมมือ เเต่มาที่นี่เพราะพวกเขาไม่สามารถทำเงินได้มากเท่าไหร่นักจากสัญญาฉบับนี้ หรือถ้าทำเงินได้ ถ้ายึดตามฝั่งซิงเจียกรุ๊ปก็คงไม่ได้สนใจสัญญาที่ทำเงินได้น้อยขนาดนี้หรอก”

“ที่คุณพูดหมายความว่าที่พวกเขามาก็คือตั้งใจพุ่งเป้ามาที่ฉันงั้นเหรอ?”

“เป็นอย่างนั้นแน่นอนล่ะ”

“แล้ว…เเล้วทำไมคุณไม่เตือนฉันก่อนล่ะ?”

ซูเหยียนถอนหายใจ “ถ้าหากว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ได้มีเป้าหมายที่มันไม่บริสุทธิ์ ฉันก็คงจะปฏิเสธไปตั้งนานแล้ว แล้วทำไมคุณต้องไปตอบตกลงล่ะ?”

“มีคนเอาเงินมาให้คุณ คุณจะไม่เอางั้นเหรอ?”

หลินหยางหัวเราะเบาๆ “แล้วอีกอย่าง คุณเป็นคนยังไงคิดว่าผมไม่รู้เหรอ? หรือถ้าเขาคิดที่จะตามจีบคุณ คุณก็ไม่สามารถตอบตกลงเขาได้!”

“เพราะงั้นเเสดงว่าคุณจะขายฉันใช่ไหม?”

“จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ? จะขายอะก็ขายไปแต่ใครจะไปขายภรรยาตัวเอง!”

“คุณก็”

ซูเหยียนเหลือบตาขาวใส่เขาไปที

หลินหยางอยู่ในห้องทำงานจนถึงบ่ายและได้พาซูเหยียนออกไปกินข้าวเรียบร้อย

กินข้าวเสร็จ หลินหยางกะว่าจะอยู่ค้างที่นี้ซักคืน แต่ดูจากความเหนื่อยล้าของซูเหยียน หลังจากที่ส่งเธอเข้านอนเรียบร้อยแล้ว เขาก็ได้หยิบเสื้อคลุมพร้อมกับออกจากบ้านไป

เเละเมื่อลงมาจากตึกแล้วหลินหยางก็จุดบุหรี่เพื่อสูบ หลังจากนั้นเขาจึงกดโทรออกหาหม่าไห่ทันที

“ฉู่จื่อหมิงที่อยู่ซิงเจียกรุ๊ป ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”

“คืนนี้เขามีนัดที่คลับเฮาส์ส่วนตัวครับ ตอนนี้เขาน่าจะยังกินข้าวอยู่”

หม่าไห่ตอบ

“โอเค”

หลินยางกดวางสาย จากนั้นก็แปลงร่างกลายเป็นหมอเทวดาหลิน และได้เรียกรถเพื่อที่จะไปคลับเฮาส์ทันที

ด้านนอกประตูคลับเฮาส์

“ขอโทษด้วยนะครับคุณผู้ชาย พอดีว่าที่นี่คือคลับเฮาส์ส่วนตัวที่ไม่สามารถเปิดให้คนนอกเข้าได้”

เเละเมื่อการ์ดหน้าประตูทั้งสองคนเห็นหลินหยางเดินเข้ามาใกล้จึงรีบขวางเอาไว้ทันที

และหนึ่งในการ์ดได้มองรูปร่างและท่าทางของหลินหยางแล้วก็ถึงกับตกใจ จากนั้นก็พูดด้วยความตื่นเต้นและดีใจอย่างออกนอกหน้า “ท่าน…ท่านคือหมอเทดาหลินใช่ไหมครับ?”

“ฉันเอง!”

หลินหยางพยักหน้า

“โอ้พระเจ้า เป็นคุณ…เป็นหมอเทวดาหลิน!”

“หมอเทวดาหลินครับ คุณรู้ไหมว่าคุณคือไอดอลของผมเลยนะ ผมขอลายเซ็นต์ได้ไหมครับ?”

“หมอเทวดาหลิน ผมน่ะเป็นแฟนตัวยงของคุณเลยนะครับ!”

การ์ดทั้งสองตื่นเต้นสุดๆเมื่อได้เจอหมอเทวดาหลินของพวกเขา

“ถ่ายรูปก็พอแล้วล่ะ”

หลินหยางยิ้มแล้วเอ่ยถาม “ประธานฉู่ของซิงเจียกรุ๊ปอยู่ข้างในใช่ไหม? ฉันมาหาเขา”

“หมอเทวดาหลินมาที่นี่เพื่อคุยเรื่องธุรกิจเหรอครับ? งั้นผมจะพาท่านเข้าไปเดี๋ยวนี้เลยครับ!”

การ์ดพูดด้วยควมตื่นเต้นดีใจ

“โอเค”

หลินหยางพยักหน้สแล้วนึกอะไรขึ้นได้พอดี จึงพูดออกไปว่า “ถ้าคืนนี้พวกนายตกงานล่ะก็ ไปสมัครงานที่หยางหัวได้เลยนะ เข้าใจไหม?”

การ์ดหนุ่มทั้งสองถึงกับหัวเย็นวาบขึ้นมาทันที แต่ทว่าก็ไม่ได้เข้าใจความหมายที่หลินหยางพูดทั้งหมด

“เชิญทางนี้ครับหมอเวดาหลิน!”

หนึ่งในการ์ดนั้นพูดพร้อมกับยิ้มแย้มและพาหลินหยางเดินเข้าไปด้านใน

คลับเฮาส์มีขนาดใหญ่และกว้างขวางมาก ภายในตกแต่งและประดับประดาอย่างหรูหรา มีบริกรสาวสวยมากกว่ายี่สิบคนที่ยืนอยู่ตามทางเดิน

และเห็นได้ชัดว่าเหล่าสาวๆนั้นตกใจกับการมาของหลินหยาง

ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะกำลังซุกไซร้ฉู่จื่อหมิงแต่ทว่าฉู่จื่อหมิงกลับไม่ได้มีปฏิกิริยาใดตอบกลับเลย

และเมื่อเห็นว่าหลินหยางเดินเข้ามา มุมปากของฉู่จื่อหมิงก็ยกยิ้มขึ้น

“อ้าว ทุกคนหยุดก่อน!”

ฉู่จื่อหมิงยืนขึ้นพร้อมกับถือแก้วไวนืแดงอยู่ในมือและตะโกนขึ้น

ทุกคนต่างพากันจับจ้องมองมาที่เขาทันที

“ทุกท่าน ของเสียงปรบมือและต้อนรับหลินหยางท่านประธานหยางหัว หมอเทวดาหลิน!”

ฉู่จื่อหมิงชูกแก้วไวน์แดงในมือขึ้นพร้อมกับพูดเสียงดัง

แปะแปะแปะะ...

“ได้！”

“ยะฮู้ววว...”

ทุกคนพากันปรบมือและส่งเสียงต้อนรับ

แต่ทว่าดูเหมือนกับคนบ้า

“ยินดีต้อนรับนะเทวดาหมอหลิน”

ฉู่จื่อหมิงยิ้มแล้วเดินไปจับมือกับหลินหยาง

แต่หลินหยางกลับไม่ได้สนใจ เขาทำเพียงล้มตัวนั่งลงบนโซฟาพร้อมกับจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบเต็มปอด จากนั้นจึงพูดว่า “ฉู่จื่อหมิงใช่ไหม?”

“ไม่ทราบว่าหมอเทวดาหลินมีอะไรจะแนะนำผมครับ?”

ฉู่จื่อหมิงก็ไม่ได้แสดงท่าโกรธเคือง เขาเพียงส่งยิ้มพร้อมกับเอ่ยถาม

“งั้นฉันจะไม่เสียเวลาแล้วจะเข้าเรื่องเลย”

หลินหยางพูดเสียงเรียบ “ฉันได้ข่าวมาว่า ซิงเจียกรุ๊ปของนายกำลังจะทำสัญญากับเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนล และดูเหมือนว่าการทำสัญญาร่วมมือกันในครั้งนี้ ทางฝั่งซิงเจียกรุ๊ปของนายไม่ค่อยที่จะทำเงินได้สักเท่าไหร่ แล้วยังเอาโอกาสในการทำเงินนั้นส่งไปให้กับกับเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลแบบโต้งๆเลยว่างั้น มีเรื่องแบบนี้จริงๆใช่ไหม?”

“เทวดาหมอหลินนี่หูตาไวซะจริง！”

ฉู่จื่อหมิงหัวเราะแต่ทว่าแววตากลับเกิดความระแวง

“ดูท่าแล้วเรื่องนี้คงจะเป็นเรื่องจริงสินะ”

“หมอเทวดาหลินครับ ทางซิงเจียกรุ๊ปของพวกเราก็ทำสัญญาการร่วมมือธรรมดาทั่วไปนี่แหล่ะครับ ท่านอย่าคิดมากเลย”

ฉู่จื่อหมิงยิ้มพร้อมกับตอบหลินหยาง

แต่วินาทีต่อมา

พรึบ!

ทันใดนั้นก็มีมือใหญ่คว้าหมับเข้าที่คอของฉู่จื่อหมิงพร้อมกับยกตัวเขาให้ลอยขึ้น