สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3865

"โทรศัพท์?"

ชายคนนั้นสงบลงในทันที และรีบคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นเอาไว้

คนขององค์กรมาที่นี่ก็มีโทรศัพท์มาด้วย แต่เป็นเพราะว่าไม่มีสัญญาณ ฉะนั้นจะเก็บมือถือเอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

แต่โทรศัพท์เครื่องนี้กลับแตกต่างออกไป

ชายคนนั้นเห็นอย่างชัดเจนว่า โทรศัพท์เครื่องนี้มีสัญญาณหนึ่งขีดแสดงขึ้นมา.....

เมื่อเห็นคลื่นสัญญาณนี้ เขามองไปยังร่างกายที่บาดเจ็บอีกครั้ง ชายคนนั้นก็มีความคิดขึ้นมาทันที

หากต้องการหลบหนีไปจากที่นี่ มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้ ก็คือการส่งข่าวนี้ไปที่องค์กร

"พวกแกจะต้องตายไปพร้อมกับฉัน! พวกแกทั้งหมดจะต้องตายอย่างไร้ที่กลบฝัง!"

ชายคนนั้นคำราม และกดหมายเลขโทรออกไปทันที

เพราะเป็นเรื่องของสัญญาณ โทรศัพท์จึงทำขึ้นมาเป็นพิเศษ กระทั่งรหัสล็อกหน้าจอก็ไม่มี

เมื่อเห็นคนคนนั้นกำลังโทรออกไป จิ่วอวี้ อวี่ปี้หงและคนอื่นๆ ก็ร้อนรนใจทันที และพุ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

"ขัดขวางเขาเอาไว้!"

"อย่าให้เขาส่งข่าวคราวของที่นี่ออกไปได้! เร็วเข้า ขัดขวางเขา! เร็ว!"

ทุกๆ คนจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง โจมตีอย่างบ้าระห่ำ

แต่คนคนนั้นรีบถอดเสื้อผ้าบนตัวอย่างรวดเร็ว และสะบัดออกมาข้างหน้า

ปัง!

เสื้อผ้าระเบิดออกทันที

พละกำลังที่ซ่อนอยู่ในเสื้อผ้าเหล่านั้นก็กระจัดกระจายออกมาในเวลานี้ มันกลายเป็นโล่พลังลมปราณ ปกคลุมอยู่ตรงหน้าเขา

ทุกๆ คนโจมตีเข้าไปที่โล่ลมปราณราวกับห่าฝน แต่ก็ไม่สามารถทำลายมันได้เลย

"หึๆ พวกแกมองดูฉันเปิดเผยตัวตนของพวกแกอย่างสิ้นหวังเถอะ ฮ่าๆๆๆ....."

คนคนนั้นหัวเราะอย่างตื่นเต้นดีใจ นิ้วมือกดปุ่มโทรออกไป

ตื๊ดๆๆ.....

หลังจากนั้นไม่นาน โทรศัพท์ก็ถูกรับสาย ในนั้นมีเสียงแทรกเสียงรบกวนคละเคล้ากันไป แต่ยังคงได้ยินเสียงอยู่

"ใคร?"

"นายท่าน.....ฉันเอง.....จ้าวสี่ครับ!"

"จ้าวสี่? ทำไมคุณถึงใช้โทรศัพท์นี้โทรหาฉัน?"

ปลายสายทางด้านนั้นแปลกใจเล็กน้อย

"นายท่าน.....เกิดเรื่องแล้วครับ ที่ชีพจรมังกรใต้ดิน.....เกิดเรื่องแล้ว ตัวการก่อปัญหา.....คือ.....คือหลิน...."

พลั๊ก!

จ้าวสี่ยังไม่ทันพูดจบ จู่ๆ หมัดหนึ่งก็เบิดหัวสมองของเขาจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

ร่างกายของจ้าวสี่แข็งทื่อ จากนั้นก็ล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง โทรศัพท์เครื่องนั้นร่วงหล่นลงบนพื้น

"ตัวการก่อปัญหาคือใคร? คือหลินอะไร? หลินอะไร?"

คนในปลายสายทางด้านนั้นร้องตะโกนอย่างกระวนกระวายใจ

แต่ทว่าจ้าวสี่ในเวลานี้ไม่สามารถพูดได้อีกต่อไป

จิ่วอวี้ อวี่ปี้หงและคนอื่นๆ ก็สั่นสะท้านไปตามๆ กัน

และพบว่าเขาคือหลินหยาง!

เขาออกมาแล้ว

ดวงตาของหลินหยางเย็นยะเยือก มองไปที่โทรศัพท์ จากนั้นก็เดินเข้าไป และหยิบมันขึ้นมา

เมื่อมองเห็นหมายเลขนี้ ในแววตาของหลินหยางก็เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

คนที่อยู่ปลายสายทางด้านนั้นคาดเดาได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงตะโกนอย่างเคร่งขรึมทันที : "แกคือแซ่หลิน ใช่ไหม?"

"ใช่"

หลินหยางเปลี่ยนน้ำเสียง และกล่าวอย่างไร้ซึ่งอารมณ์

"ฉันไม่สนว่าแกจะเป็นใคร แต่จุดจบของการเป็นศัตรูกับองค์กร ไม่ใช่สิ่งที่ดีอย่างแน่นอน ถ้าแกรู้จักว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร ก็จงหยุดซะ ไม่อย่างนั้น สิ่งที่รอคอยแกอยู่ มันจะมีเพียงความเจ็บปวดและความตายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด"

หลินหยางเงียบไปครู่หนึ่ง จึงกล่าวว่า

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าฉันทำอะไรผิด แต่ถ้าพวกคุณคิดจะกำจัดให้สิ้นซาก.....ถึงแม้ว่าฉันจะไม่สามารถเอาชนะได้ ฉันก็ขอรับประกันเลยว่า ฉันจะตามล่าองค์กรอย่างพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน ให้เลือดไหลนองจนกลายเป็นแม่น้ำเลย!"

"คนที่คุยโวแบบแก ฉันเคยเห็นมาเยอะแล้ว"

คนที่อยู่ปลายสายทางด้านนั้นกล่าวอย่างเย็นชา

"ฉันรู้ เพียงแต่ว่า ฉันอยากจะถามคุณสักคำถามหนึ่ง"

"ถามอะไร?"

"องค์กรของพวกคุณ.....ยังอยากตายอีกกี่คน?"

น้ำเสียงของหลินหยางเย็นชา สายตาโหดเหี้ยมดุร้าย.....

ที่ปลายสายตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

ไม่รู้ว่านานแค่ไหน น้ำเสียงจึงดังขึ้นมา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน