สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3873

เมื่อทุกคนได้ฟังคำพูดที่มั่นใจในตัวเองเช่นนี้ของหลินหยาง ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

ด้วยความเชื่อมั่นของหลินหยาง ทุกคนต่างก็พยักหน้าอย่างเงียบๆ และส่งสายตาจ้องมองไปยังเสวตั้งเจี้ยนและพรรคพวก

แต่ในเวลานี้ เสวตั้งเจี้ยนและพรรคพวกยังคงต่อสู้อย่างยากลำบาก

ตามประสิทธิผลการเพิ่มระดับที่ค่อยๆ ลดลง การต่อสู้ของพวกเขาก็เริ่มยากลำบากขึ้น

ในทางกลับกันบรรดาผู้แข็งแกร่งขององค์กร เมื่อเห็นเสวตั้งเจี้ยนและคนอื่นๆ แสดงความอ่อนแอลง ก็เริ่มเพิ่มการบุกโจมตีทันที

"บุก อย่าให้พวกเขามีโอกาสได้หายใจ ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามันให้หมด!"

ผู้แข็งแกร่งขององค์กรที่เป็นผู้นำคำรามขึ้นมา

ทุกคนยกมีดขึ้นฟาดฟัน

เงามีดอันน่าสะพรึงกลัวราวกับระลอกคลื่นที่ซัดสาดเข้ามา

แต่ในเวลานี้ เสวตั้งเจี้ยนเงยหน้าขึ้นทันที และตะโกนเสียงดังว่า: "ได้เวลาแล้ว รีบกระจายตัวเร็วเข้า!"

"ครับ!"

ทุกคนแยกกันไปซ้ายขวาทันที

ด้วยเหตุนี้บรรดาผู้แข็งแกร่งขององค์กรที่โจมตีเข้ามา พวกเขาจึงถูกเสวตั้งเจี้ยนและคนอื่นๆ ล้อมเอาไว้

"อะไรกัน?"

สีหน้าของเฉียวปู้อี้เปลี่ยนไปทันที

"อย่าไปกลัว ก็แค่การดิ้นรนของคนใกล้ตายเท่านั้น โจมตีพวกเขาแต่ละคน!"

ชิวจิ้นหร่านคำรามขึ้นมา

"ฆ๋ามัน!"

ทุกคนต่างก็ยกมีดฟันไปยังเสวตั้งเจี้ยนและคนอื่นๆ

มีดแต่ละเล่มเต็มไปด้วยพลังการทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง คล้ายกับว่าสามารถฟันทำลายทุกสิ่งทุกอย่างจนแหลกเป็นชิ้นๆ ได้

ในเวลานี้กำลังของเสวตั้งเจี้ยนและคนอื่นๆ กำลังอ่อนแอลง และบัดนี้พวกเขาก็กระจายตัวกัน เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีสังหารของบรรดาผู้แข็งแกร่งขององค์กร ก็อาจจะไม่สามารถป้องกันได้

การโจมตีในครั้งต่อไป ก็อาจจะต้องตายอย่างน้อยสามถึงสี่คน

และตราบใดที่ทางด้านของเสวตั้งเจี้ยนมีผู้บาดเจ็บและล้มตาย เช่นนั้นก็ไม่อาจมีโอกาสที่จะชนะได้อีก

แต่ทว่าในขณะที่ทุกคนคิดว่ากำลังจะถูกตัดสินแพ้ชนะ

คว้าง!

จู่ๆ แสงสีขาวอันแวววาวก็ได้ส่องแสงออกมา

จากนั้นก็เห็นว่าจู่ๆ ดาบอันคมกริบที่อยู่ตรงหน้าเสวตั้งเจี้ยนและคนอื่นๆ ได้ส่องรัศมีสีขาวราวกับหิมะออกมา

รัศมีเหล่านี้เบ่งบานราวกับดอกกุหลาบ และเชื่อมต่อกัน ไม่นาน ก็ก่อตัวกลายเป็นฉากกั้น และล้อมรอบคนทั้งสิบขององค์กรเอาไว้ด้านใน

"อะไรกัน?"

บรรดาผู้แข็งแกร่งขององค์กรต่างก็นิ่งอึ้งไป

แต่พวกเขาไม่ได้ถูกปรากฏการณ์นี้ทำให้ตกใจแต่อย่างใด แต่กลับยกมีดขึ้นและฟันเข้าไป

เพียงแต่...

ชิ้ง!

ชิ้ง!

สั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง....

เสียงอาวุธเหล็กกระทบกันดังขึ้นในชั่วพริบตา จากนั้นพวกเขาก็รับรู้ได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่มีใครเทียบได้ พลังนี้ส่งมาจากตัวมีด และปกคลุมทั้งร่างกายของพวกเขาอย่างรวดเร็ว

แทบจะในชั่วพริบตา ร่างกายของทุกคนก็สั่นสะท้านอย่างต่อเนื่อง และถูกทำให้ล่าถอยไปทั้งหมด

บรรดาผู้แข็งแกร่งขององค์กรถูกโจมตีจนกระจัดกระจาย

"นี่มัน...ค่ายกล?"

ชิวจิ้นหร่านเบิกตาโพลง มองฉากนี้แล้วกล่าวอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"นี่น่าจะเป็นค่ายกลดาบบางชนิด!"

เฉียวปู้อี้จ้องมองดาบยาวเหล่านั้น แล้วกล่าวด้วยสีหน้าอันเคร่งขรึมว่า: "ดูเหมือนว่าคนเหล่านี้จะมีทางหนีทีไล่! ท่านชิว ฉันบอกแล้วว่า อย่าประมาทพวกเขา!"

"ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นแล้วเป็นยังไง? ถ้าหากค่ายกลดาบของพวกเขาเก่งกาจจริง ก็คงจะทำออกมานานแล้ว จะถ่วงเวลามาจนถึงป่านนี้ทำไมกัน? ฉันคิดว่า นี่เป็นเพียงค่ายกลดาบกระจอกๆ ที่ใช้เพียงเพื่อถ่วงเวลา ให้พวกที่ใกล้ตายได้ต่อสู้ดิ้นรนก็เท่านั้นเอง!"

ชิวจิ้นหร่านกล่าวด้วยความโมโหเดือดดาล

แต่เมื่อหลินหยางได้ยินเช่นนี้ เขากลับเอาปากอย่างไม่รีบไม่ร้อนว่า: "คุณว่ามันมีความเป็นไปได้ไหมล่ะ ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากเริ่มใช่ค่ายกลดาบนี้ตั้งแต่แรกหรอก แต่การเริ่มใช้ค่ายกลดาบนี้ จำเป็นต้องการมีการอุ่นเครื่อง และเตรียมการล่วงหน้าเสียก่อน แต่ตอนนี้ การอุ่นเครื่องของพวกเขาเสร็จสิ้นแล้ว และพวกเขา ก็เตรียมพร้อมแล้ว....."

ดวงตาของชิวจิ้นหร่านหดแคบลงเล็กน้อย: "คุณ...คุณหมายความว่ายังไง?"

"นี่คือค่ายกลดาบที่ฉันออกแบบ และฉันคิดว่า....คนของพวกคุณ คงไม่อาจบุกทะลวงค่ายกลดาบนี้ไปได้ องค์กรของพวกคุณ พ่ายแพ้แล้วล่ะ!"

หลินหยางจ้องมองคนเหล่านี้แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน