สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3886

ชวี่เจิ้งนิ่งอึ้งไป

ทุกคนต่างก็ตกตะลึงไม่น้อย

"นายท่าน....เขา...เขาได้รับบาดเจ็บ เขาไม่มีความรู้ด้านศิลปะการต่อสู้....เขาลุกขึ้นไม่ไหวจริงๆ ครับ....."

คนคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะกล่าวอธิบายแทนชวี่เจิ้ง

แต่เพียงคำพูดของเขาจบลง

เพียะ!

คนขององค์กรที่สวมเสื้อคลุมคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ได้สะบัดฝ่ามือ และตบลงไปบนศีรษะของคนคนนั้นโดยตรง

ศีรษะของคนคนนั้นระเบิดออกทันที อวัยวะสีขาวสีแดงกระจัดกระจายไปโดยรอบ และคนก็ตายคาที่

"อ๊าก!"

คนอื่นๆ ต่างก็ตกใจจนขาอ่อน และล้มลงกับพื้นทันที

ใครจะคาดคิดว่า คนขององค์กรเหล่านี้จะลงมือสังหารอย่างโหดเหี้ยมโดยตรง

"ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ขององค์กรก็ช่างเถอะ คาดไม่ถึงว่ายังจะกล้าเถียงข้างๆ คูๆ อีก! สมควรตาย!"

คนคนนั้นหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมา เช็ดสิ่งสกปรกบนฝ่ามือไปพลาง กล่าวอย่างเยือกเย็นไปพลาง

"พวก...พวกคุณ...."

"รีบลุกขึ้นยืนเดี๋ยวนี้...."

ชวี่เจิ้งที่อยู่ทางด้านนี้น้ำตาคลอ เขากัดฟันแล้วคำรามออกมา

คนเหล่านี้ล้วนเป็นอัจฉริยะในสาขาต่างๆ ล้วนเป็นเจ้าหน้าที่วิจัยที่โดดเด่นที่เขาเลือกมาเองกับมือ แต่ละคนเปรียบเสมือนสิ่งของล้ำค่า แต่ทว่าวันนี้ กลับต้องประสบกับหายนะอันไร้เหตุผลเช่นนี้ แล้วเขาจะไม่เจ็บปวดใจได้อย่างไรกัน?

คนที่ล้มอยู่บนพื้นตัวสั่นงันงก พวกเขาพยายามฝืนความหวาดกลัวภายในใจและรีบลุกขึ้นมา

คนขององค์กรคนนั้นชำเลืองมองชวี่เจิ้ง แล้วพยักหน้า: "ถึงแม้ว่าคุณจะไม่มีความรู้ด้านศิลปะการต่อสู้ แต่ก็ถือว่าเป็นคนฉลาดคนหนึ่ง ถ้าหากพวกเขายังนั่งอยู่บนพื้นอีก เช่นนั้นจุดจบของพวกเขาก็จะต้องเหมือนกับคนคนนั้น!"

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ ความสิ้นหวังก็ตลบอบอวลขึ้นมาทันที และเข้าใจความหมายเมื่อครู่นี้ของชวี่เจิ้ง

ไหนเลยพวกคนเหล่านี้จะเป็นคนขององค์กร? พวกเขาก็คือกลุ่มปีศาจร้ายที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาชัดๆ!

ในเวลานี้ ทำได้เพียงแค่ทำตามความต้องการของพวกเขา เพื่อรักษาชีวิตเอาไว้เท่านั้น จึงจะเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง!

"เช่นนั้น คุณล่ะ? คุณจะรีบไสหัวเข้ามา หรือว่าจะยังต้องการต่อต้านคำสั่งของพวกเรา ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ขององค์กร?"

อีกคนหนึ่งหรี่ตาจ้องมองชวี่เจิ้งแล้วกล่าว

"ฉัน...ฉันไม่กล้าหรอก"

ชวี่เจิ้งพยายามลุกขึ้นยืนด้วยความทรมาน แต่ความเจ็บปวดที่บริเวณท้องทำให้ในขณะที่ลุกขึ้นเขาจึงรู้สึกเจ็บจนแทบจะขาดใจทันที

"อ้วก!"

ชวี่เจิ้งฝืนไม่ไหว และอาเจียนเป็นเลือดจำนวนมากออกมาทันที

แต่เขารู้ดีว่า ถ้าหากล้มลงไป สิ่งที่รอตนเองอยู่นั้น ก็คือความตาย

คนเหล่านี้ไม่ได้สนใจความเป็นความตายของพวกเขาโดยสิ้นเชิง

ในสายตาของพวกเขา คนเหล่านี้ก็คือฝูงมด ที่สามารถฆ่าได้ตามอำเภอใจ

เขาพยายามประคองร่าง เดินโซซัดโซเซเข้าไป

มุมปากของเขามีเลือดไหลออกมาไม่หยุด สีหน้าซีดเซียวถึงที่สุด

เพียงแต่ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะมีชีวิตรอดทำให้เขาเดินมาถึงตรงหน้าของคนขององค์กรเหล่านี้

แม้ว่าชวี่เจิ้งในเวลานี้ กระทั่งยืนก็ยังลำบากเป็นอย่างยิ่ง

"อาจารย์ชวี่...."

คนที่อยู่ข้างๆ น้ำตาอาบใบหน้า อยากจะเข้าไปประคอง แต่ก็ไม่กล้าไปสัมผัสตัว

"นับว่ามีจิตใจแน่วแน่มาก ไม่เลว ไม่เลว เพียงแต่โทษประหารไม่อาจหลีกเลี่ยง และไม่อาจไว้ชีวิตได้ นำพวกเขาไปแขวนให้หมด"

คนคนนั้นกล่าวอย่างนิ่งๆ จากนั้นก็ขึ้นไปบนรถที่อยู่ข้างๆ

คนขององค์กรสองคนที่อยู่ด้านหลังหยิบโซ่เหล็กที่ไม่รู้เอามาจากไหน และสะบัดออกไปโดยตรง

ครืนๆ

โซ่เหล็กลอยเข้าไป และนำการมัดมือของชวี่เจิ้งและคนอื่นๆ ราวกับงูปีศาจ ปลายอีกด้านหนึ่งก็พันรอบกิ่งต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ข้างถนน

คนสองสามคนถูกแขวนทันที

"อ๊าก...."

ความเจ็บปวดอันรุนแรงจากข้อมือทำให้พวกเขาแทบจะหมดสติไป

ชวี่เจิ้งก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากระอักเลือดออกมาทันที และหมดสติไปในที่สุด

คนขององค์กรเหล่านั้นไม่ได้สนใจชวี่เจิ้งและคนอื่นๆ อีก พวกเขาขึ้นนั่งบนรถ เหยียบคันเร่ง และขับรถออกไปทันที

รถยนต์มุ่งไปยังประตูใหญ่ของพันธมิตรชิงเซวียนด้วยความเร็วสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง

คนที่ตั้งมั่นรักษาอยู่ที่ประตูใหญ่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์คำรามมาแต่ไกล จึงอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง และมองเข้าไปตามๆ กัน

เมื่อเห็นรถยนต์พุ่งเข้ามายังที่นี่ด้วยความเร็วสูงราวกับกระสุนปืน ทุกคนต่างก็ตกใจเป็นอย่างมาก

"ปล่อยหัวหน้าหลิวนะ!"

"ไอ้สารเลว เอาเขาลงมานะ!"

ทุกๆ คนตกใจจนหน้าถอดสี และพุ่งเข้าไปที่คนขององค์กรคนนั้นทันที

แต่พวกเขายังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกคลื่นพลังสั่นสะเทือนจนลอยออกมา แต่ละคนกระอักเลือด ล้มลงบนพื้นและยากที่จะลุกขึ้นมาได้

ส่วนหลิวจื่ออ้าว ก็ถูกคนขององค์คนนั้นสะบัดออกไปอย่างแรง

ฟิ้ว!

เขาราวกับกระสุนปืนใหญ่กระแทกเข้าไปที่ประตูใหญ่อย่างรุนแรง

ปัง!

เสียงระเบิดอย่างรุนแรงดังทอดออกมา

หลิวจื่ออ้าวกระอักเลือด กระดูกแตกหักทั่วทั้งตัว จากนั้นก็ล้มลงบนพื้น ไม่ขยับเคลื่อนไหว ไม่รู้ว่าตายหรือเป็น

พร้อมกับการเคลื่อนไหวของที่นี่ ประตูใหญ่ก็เปิดออก บรรดาผู้แข็งแกร่งของพันธมิตรชิงเซวียนก็พุ่งออกมาทั้งหมด

"ใครมันบังอาจเช่นนี้! คาดไม่ถึงว่าจะกล้ามาก่อความไม่สงบที่พันธมิตรชิงเซวียนของฉัน?"

เสียงตะโกนด้วยความโกรธแค้นดังทอดออกมา เจ้าสำนักเซียงหยุนพร้อมกับยอดฝีมือจำนวนมาก และโอบล้อมคนเหล่านี้เอาไว้

แต่ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับการจ้องมองอย่างดุร้ายของคนพันธมิตรชิงเซวียน คนขององค์กรเหล่านี้ไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย คนที่ทำร้ายหลิวจื่ออ้าวก็หยิบป้ายคำสั่งออกมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน และชูมันขึ้นสูง พร้อมกับกล่าวด้วยสีหน้าเย็นขา : "พวกเราคือทีมรักษาความสงบขององค์กร คนของพันธมิตรชิงเซวียนใจกล้าบ้าระห่ำ คาดไม่ถึงว่าจะกล้ามาหยาบคายกับพวกเรา เราจึงทำตามกฎขององค์กร โดยดำเนินการลงโทษพวกเขา พวกแก ยังมีใครกล้าไม่ยินยอมอีกไหม?"

เมื่อพูดคำนี้ออกมา คนจำนวนมากก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป

"คนขององค์กร?"

"ทีมรักษาความสงบเหรอ? นั่นคือการมีอยู่ระดับไหนกัน?"

ทุกๆ คนต่างไม่กล้าลงมือ

อย่างไรเสียแค่คำว่า'องค์กร'สองคำ ก็เพียงพอที่จะทำให้คนหวาดกลัวได้แล้ว

เจ้าสำนักเซียงหยุนมีสีหน้าย่ำแย่

คนขององค์กรยิ้มอย่างเหยียดหยาม และกล่าวว่า : "ผู้นำพันธมิตรของพวกแกล่ะ? ยังไม่รีบเรียกเขามาอีก ฉันมีอะไรจะถามเขาสักหน่อย!"

ช่างไร้มารยาทจริงๆ!

ในดวงตาของเจ้าสำนักเซียงหยุนมีความโกรธเคือง ยังปรารถนาที่จะพูดอะไร แต่กลับได้ยินเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของฝูงชน

"ถึงแม้ว่าคนขององค์กรจะมาถึงที่นี่ ก็ไม่สามารถทำตัวไม่เกรงกลัวกฎหมายและศีลธรรมได้! พันธมิตรชิงเซวียนแห่งนี้ พวกคุณสามารถทำอะไรได้ตามอำเภอใจด้วยเหรอ?"