สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3893

เมื่อเห็นว่าคนของทีมรักษาความสงบแต่ละคนถูกเข็มแทงลงบนร่างกายจนขยับเคลื่อนไหวไม่ได้ พวกชิวจิ้นหร่านทางด้านนี้ก็ทั้งร้อนรนใจทั้งโกรธแค้น

อย่างไรก็ตามชิวปู้อี้ยืนกรานที่จะไม่ให้ทุกๆ คนลงมือ ชิวจิ้นหร่านก็จนปัญญาที่จะจัดการเขาได้

"รองหัวหน้าเฉียว คุณจะยืนดูอย่างนิ่งดูดายต่อไปจริงๆ เหรอ? เมื่อผ่านเรื่องนี้ไปแล้ว คุณคิดว่าจะอธิบายกับพวกหัวหน้าโม่ว่าอย่างไรล่ะ? แล้วจะอธิบายต่อองค์กรว่าอย่างไร?"

ชิวจิ้นหร่านกัดฟันกล่าว

"ฉันเชื่อว่าการตัดสินใจของฉันนั้นถูกต้อง หมอเทวดาหลินได้เตรียมตัวเอาไว้เป็นอย่างดีแล้ว หากเราลงมือ เขายิ่งมีข้ออ้างที่จะแขวนคอเราให้ตาย ตอนนี้ต้องอดทนอดกลั้น เพียงเพื่อรักษาชีวิตของทุกๆ คน รักษาชีวิตของทีมรักษาความสงบเอาไว้ เรื่องนี้ฉันจะอธิบายกับองค์กรด้วยตนเอง ฉันเชื่อว่าหัวหน้าโม่และคนอื่นๆ จะเข้าใจในเจตนาของฉัน!"

เฉียวปู้อี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"คุณ.....เอาล่ะ ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ฉันก็จะไม่พูดอะไรอีก แต่ผลที่ตามมาทั้งหมด คุณจะต้องรับมันเอง!"

ชิวจิ้นหร่านกล่าวด้วยความโมโห

เฉียวปู้อี้ไม่ได้พูดอะไร

"แขวนมันขึ้นมา!"

ในเวลานี้ ภายใต้น้ำเสียงอันเย็นชาของหลินหยาง

ทุกๆ คนเข้าไปห้อมล้อมทันที และมัดมือทั้งสองของทีมรักษาความสงบเอาไว้ จากนั้นก็แขวนไว้บนต้นไม้ที่อยู่ข้างๆ

"เฉียวปู้อี้! แกไอ้สารเลว! แกรอก่อนเถอะ! แกคอยฉันก่อน!"

"พันธมิตรชิงเซวียน แกกล้าทำให้พวกเราต้องอับอายเช่นนี้ ครั้งต่อไปเราจะทำให้พวกแกตายทั้งเป็นเลย!"

"ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด!"

คนของทีมรักษาความสงบร้องคำราม

หลินหยางได้ยินเช่นนั้น เจตนาฆ่าก็เผยขึ้นมาบนใบหน้า

ถึงแม้ว่าจะเอาชนะคนของทีมรักษาความสงบได้ แต่พันธมิตรชิงเซวียนก็มีราคาที่จ่ายไปมากเช่นกัน

อย่างไรเสียนี่คือการมีอยู่ของกองกำลังทหารที่ยิ่งใหญ่ขององค์กร ศักยภาพต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกัน? ต่อให้หลินหยางเตรียมพร้อม ให้ยาคนเหล่านี้เพื่อเพิ่มศักยภาพ ใช้เข็มเงินแทงเข้าสู่ร่างกาย เพื่อเพิ่มพละกำลังความแข็งแกร่ง แต่หลังจากที่ต่อสู้แล้ว ก็ยังคงเสียเปรียบไม่น้อย

บนพื้นเต็มไปด้วยแขนขาที่หักกระจัดกระจาย ยังมีคนจำนวนมากที่นอนอยู่บนพื้น สูญเสียชีวิตสิ้นลมหายใจ

หลินหยางยิ่งมองดูก็ยิ่งเจ็บปวด ยิ่งมองดูก็ยิ่งโกรธแค้น

"ฆ่าพวกเราให้หมดงั้นเหรอ? ไม่หรอก พวกแกไม่มีโอกาสแล้ว พวกแกไม่มีโอกาสเช่นนี้อีกแล้ว!"

หลินหยางคำรามออกมา

เฉียวปู้อี้ได้ยินเช่นนั้น ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป : "หมอเทวดาหลิน คุณคิดจะทำอะไร? คุณบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าจะไม่ฆ่าพวกเขา!"

"ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะฆ่าพวกเขา แต่การฝึกฝนของพวกเขา เกรงว่าจะไม่หลงเหลืออีกต่อไปแล้ว!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา : "เอาเข็มออกมา ฉันต้องการทำลายการฝึกฝนของพวกเขาด้วยตนเอง!"

"อะไรนะ?"

เฉียวปู้อี้ตกตะลึง

คนของทีมรักษาความสงบเหล่านั้นก็ตะลึงงันเช่นกัน

พวกเขาเห็นเจ้าเมืองหนานหลี่วิ่งเข้าไปด้วยตนเอง และไม่นานก็ถือถุงเข็มเดินเข้ามาทางด้านนี้

หลินหยางหยิบเข็มเงินขึ้นมาหนึ่งเข็ม และเดินมาอยู่ตรงหน้าหัวหน้าทีมรักษาความสงบ

"แกกล้าทำลายการฝึกฝนของฉัน! องค์กรจะไม่ปล่อยแกไว้อย่างแน่นอน ฉันสาบานได้เลย!"

หัวหน้าทีมรักษาความสงบร้องคำราม ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ

"องค์กร? ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะทำให้ฉันกลัวได้เลย!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา เขาจับเข็มแทงตรงเข้าไปในร่างกายของหัวหน้าทีมรักษาความสงบอย่างแรง

ทันใดนั้น หัวหน้าทีมรักษาความสงบก็สั่นสะท้านทันที รู้สึกเหมือนมีของบางอย่างเจาะทะลุเข้าไปในเส้นเลือดของตนเอง ลมปราณทั้งหมดในร่างกายเกิดการหยุดชะงักทันที

แต่นี่ยังไม่จบสิ้น

หลินหยางหยิบเข็มเงินอีกหนึ่งเข็ม แทงเข้าไปในร่างกายของหัวหน้าทีมรักษาความสงบ

ในชั่วพริบตา

พรวด!

คลื่นลมปราณได้พวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา

"โอ๊ย!"

มันทำให้หัวหน้าทีมรักษาความสงบเจ็บปวดทรมานขนใบหน้าบูดเบี้ยว

"การฝึกฝนของฉัน! พลังของฉัน! ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉัน!"

หัวหน้าทีมรักษาความสงบกระวนกระวายใจ

แต่ว่า

หลินหยางไม่สนใจไยดี เขาหยิบเข็มขึ้นมาอีกหนึ่งเข็ม และแทงเข้าไปในร่างกายของหัวหน้าทีมรักษาความสงบ

คนเหล่านั้นหยิบแส้ออกมา เดินเข้าไปเผชิญหน้ากับคนของทีมรักษาความสงบและเฆี่ยนตีอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อสูญเสียการฝึกฝนในการปกป้องคุ้มครองแล้ว พวกเขาก็ไม่ต่างไปจากคนธรรมดา

หลังจากเฆี่ยนตีไปหลายสิบครั้ง แต่ละคนก็สลบไสลไม่ได้สติ มีเลือดไหลรินออกมา ทั้งร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล มองดูน่าขนหัวลุก ราวกับมนุษย์เลือดก็ไม่ปาน

"หยุดนะ! หยุด! หมอเทวดาหลิน หากยังตีต่อไปอย่างนี้ พวกเขาจะต้องถูกคุณตีตายอย่างแน่นอน!"

ชิวจิ้นหร่านตะโกนอย่างกระวนกระวายใจ

"วางใจเถอะ ฉันอยู่ที่นี่ พวกเขาไม่ตายหรอก ถึงแม้ว่าจะตายไปแล้ว ฉันก็สามารถช่วยชีวิตพวกเขากลับคืนมาได้อยู่ดี"

หลินหยางกล่าวอย่างไม่พอใจ : "ไม่จำเป็นจะต้องปรานี ลงมืออย่างโหดเหี้ยม ฉันจะไม่สามารถรักษาชีวิตพวกเขาเอาไว้ได้เลยเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ คนลงแส้ก็ออกแรงมากยิ่งขึ้น

ไม่นาน หลังจากลงแส้ไป 100 ที คนของทีมรักษาความสงบก็ดูไม่เป็นผู้เป็นคนอีกแล้ว

เฉียวปู้อี้ยืนอยู่ข้างๆ เงียบไม่พูดจา สีหน้าซีดเผือดเป็นอย่างยิ่ง

"เอาล่ะ ท่านเฉียว คุณพาพวกเขากลับไปเถอะ"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"หมอเทวดาหลิน"

เฉียวปู้อี้อ้าปากค้าง น้ำเสียงแหบพร่า และกล่าวออกมา : "ทีมรักษาความสงบอยู่ในองค์กร มีสถานะพิเศษ เมื่อคุณปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างนี้ เกรงว่า.....มันจะไม่ใช่เรื่องของกฎเกณฑ์อีกต่อไปแล้ว"

"ในเมื่อฉันกล้าทำ โดยไม่เกรงกลัวผลที่จะตามมา ไม่ว่าจะมีผลตามมาอย่างไร ฉันจะยอมรับมันเอง"

หลินหยางกล่าว

"ดี!"

เฉียวปู้อี้พยักหน้า : "หมอเทวดาหลินพูดอย่างนี้ ฉันก็วางใจ หมอเทวดาหลิน คุณเตรียมตัวให้พร้อมก็พอ!"

พูดจบ เฉียวปู้อี้ก็สังให้คนนำสมาชิกของทีมรักษาความสงบเหล่านี้ลงจากต้นไม้ เอาเปลมาหาม และจากไปอย่างรวดเร็ว

"เรื่องนี้จะต้องสั่นสะเทือนไปถึงองค์กรอย่างแน่นอน ครั้งหน้าคนขององค์กรที่มายืนอยู่ที่นี่จะเป็นใคร ฉันไม่สามารถรับรองได้ แต่ฉันเชื่อว่า เมื่อครั้งหน้ามาถึง หมอเทวดาหลินจะไม่สามารถต่อสู้ตีเสมอได้อย่างแน่นอน ก็หวังว่าเมื่อท่านนั้นมา คุณจะไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำวันนี้ในภายหลังนะ!"

เฉียวปู้อี้พูดจบ ก็หันหลังกลับเดินออกไป

คนขององค์กรจากไปอย่างรวดเร็ว

หลินหยางยืนสงบนิ่ง ด้วยแววตาเป็นประกาย