สยบรัก บทที่ 47

sprite

ทุกคนได้แต่มองตามหลังเหนือตะวันที่วิ่งออกจากบ้านของเสกสรรไป

"น้องแตนอย่าเศร้าไปเลยนะจ๊ะ.." เสกสรรมองดูตั๊กแตนทำตาละห้อยแล้วนึกสงสาร อยากจะปลอบตามนิสัยผู้ชายเจ้าชู้ แต่พอมองกลับมาที่จั๊กจั่นอีกที "อุ๊ย"

คนร่างสูงรีบวิ่งตามทางที่มุ่งหน้ากลับบ้านปลายนา

"ไปไหนของเธอ" เหนือตะวันคิดว่าเธอคงจะเห็นตอนที่เขารับร่างตั๊กแตนแน่เลย แต่ก็ภาวนาขออย่าให้เห็น

ออกมาซื้ออะไรค่ำๆ มืดๆ ขนาดนี้ ..ชายหนุ่มรีบก้าวเท้ายาวๆ เพื่อที่จะตามให้ทัน เขาคิดว่าเสกสรรคงไม่ได้ตาฝาดแน่

ก่อนที่จะถึงท้ายหมู่บ้าน สายตาของเขาเห็นอะไรบางอย่างอยู่ตรงเสาไฟ แต่เขาไม่ได้มองไปเพราะเหมือนคนหลบซ่อน ..คิดถึงตอนที่เธอชอบหลบตามเสาเวลาถูกเขาดุ

"อ้าว..จะรีบไปไหนเรา..ก็เลยลืมเอาของมาด้วย" ชายหนุ่มพูดขึ้นเหมือนจงใจให้ใครบางคนได้ยิน แล้วเขาก็รีบเดินกลับทางที่เพิ่งจะเดินมาเหมือนจะกลับไปเอาของที่ลืมไว้

พอเขาเดินกลับไปพ้นทางโค้ง หญิงสาวที่ซ่อนอยู่ตรงเสาไฟก็ได้ออกมา แล้วเดินมุ่งหน้ากลับบ้านที่เธออาศัยอยู่

ไฟฉายถูกเปิดบ้างปิดบ้างในระหว่างที่เดิน เพราะกลัวว่าเขาจะย้อนกลับมาอีก..ที่ต้องปิดเพราะกลัวเขาเห็นแสงไฟ

เดี๋ยวก็สะดุดล้มจะปิดไฟฉายทำไม ..คนที่แอบเดินตามหลังมาเริ่มเป็นห่วง แต่ก็พอจะเดาได้ว่าทำไมเธอต้องปิดไฟเดิน คงเพราะกลัวเขาเห็นแสง

"ลูกกลับมาแล้ว" พ่อกับแม่เป็นห่วง..เห็นดึกมากแล้ว กำลังจะเข้าไปตามในหมู่บ้าน พอเดินยังไม่พ้นชายคาบ้านก็เห็นลูกสาวเดินกลับมา

"คุณแม่ลงมาทำไมคะ ไหนบอกว่าปวดท้องไง"

"แม่กับพ่อเป็นห่วงลูก"

"ลูกบอกแล้วไงว่าไม่มีอะไรหรอก" หญิงสาวเดินเข้าไปประคองผู้เป็นแม่แล้วพากลับขึ้นบ้านไป

และคนที่แอบเดินตามมาส่งก็ได้ยินสิ่งที่เธอพูดกับพ่อและแม่

"ปวดท้องงั้นเหรอ?" ..หรือว่าเธอเข้าไปซื้อยาให้แม่ "ยาที่บ้านก็มีทำไมไม่ไปเอา ทำไม่ต้องเดินเข้าไปในหมูบ้านค่ำๆ มืดๆ ด้วย" ได้แต่ยืนเป็นห่วงเธออยู่ตรงนั้น ..แต่ทำไมเขาต้องเป็นห่วงเธอมากขนาดนี้ด้วย แถมยังเป็นห่วงทั้งครอบครัวอีก ชายหนุ่มเริ่มกลับมาถามตัวเองดู เพราะความเป็นห่วงแบบนี้เขาเคยมีให้แค่แม่..ขนาดพ่อแท้ๆ ของเขายังไม่เคยได้รับความรู้สึกแบบนี้จากเขาเลย

"ลุงกับป้ายังไม่ขึ้นนอนอีกเหรอครับ" ชายหนุ่มกลับมาที่บ้านก็เห็นลุงกับป้ากำลังทำอะไรกันอยู่

"ก็ปลาที่เอ็งเอามาให้ยังทำกันไม่เสร็จเลย"

"ผมก็เลยทำให้คุณลุงลำบาก" ที่เขาได้ปลามาเยอะเพราะตัวเล็กตัวน้อยเขาก็เก็บมาให้หมด กลัวว่าจะไม่พอให้บ้านนั้นกินด้วย

"ไม่ลำบากหรอก ดีแล้วที่มีหลานขยันแบบนี้" ลุงรีบพูดออกไปเพราะกลัวเขาคิดว่าเอามาให้เป็นภาระ

"ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะมีแดดให้ตากไหม..ดูท้องฟ้าสิครึ้มมาขนาดนี้"

ในขณะที่ป้ากับลุงกำลังคุยกันอยู่นั้น เหนือตะวันก็ได้ไปอาบน้ำ ที่บ่อ ..แต่ก่อนตอนที่มาใช้บ่อน้ำนี้ เขาไม่เคยต้องคิดอะไร แต่เดี๋ยวนี้พอเดินมาใกล้ ภาพในคืนนั้นมันเด่นชัดขึ้นมาทุกครั้ง ..ภาพคืนที่เขาขโมยความบริสุทธิ์ของเธอมา

เวลาผ่านไป ตอนนี้ทุกคนได้ขึ้นนอนหมดแล้ว เพราะลมเริ่มกระโชก ท้องฟ้าก็เริ่มมีแสงจากสายฟ้า

เขายืนมองอยู่ตรงหน้าต่างยังไม่ไปไหน สิ่งที่เขามองก็คือบ้านอีกหลัง

และทันใดนั้นฝนก็ได้โปรยปรายลงมาและก็แรงขึ้นตามลำดับ รวมทั้งลมที่พัดกระโชกแรงขึ้นด้วย

เหนือตะวันรีบลงมาข้างล่างเพราะกลัวว่าของจะปลิวไปกับลม

"คุณลุงลงมาทำไมครับ" พอลงมาถึงก็เห็นลุงยืนอยู่ใต้ถุนบ้านอีกหลัง "เดี๋ยวผมเก็บให้คุณลุงขึ้นไปเถอะฝนตกแรงขนาดนี้"

"ไอ้ของพวกนี้ลุงไม่ค่อยห่วงเท่าไรหรอก ลุงห่วงบ้านหลังนั้นน่ะสิ"

"บ้านหลังนั้นทำไมครับ" ชายหนุ่มหันไปมองบ้านอีกหลัง ที่อยู่ไกลสายตาหน่อย เพราะรู้ดีว่าลุงหมายถึงบ้านหลังไหน

"ก็บ้านรั่วเกือบทั้งหลังเลยน่ะสิลุงนึกว่าฝนจะไม่หลงฤดูแบบนี้" ลุงพงษ์คิดว่าลงผักเสร็จแล้วค่อยจะมาซ่อมหลังคาบ้านหลังนั้นให้

"ลุงว่าอะไรนะครับ?"

"ไม่รู้ตอนนี้อยู่กันยังไง.." ลุงพงษ์ยังพูดไม่จบประโยคเลยด้วยซ้ำหลานชายก็รีบวิ่งฝ่าสายฟ้าและสายฝนออกไป

"คุณแม่มาหลบอยู่มุมนี้ดีกว่าค่ะ" มันคือคำแรกที่เขาได้ยิน เมื่อมาถึงบ้านหลังนี้

"แม่อยู่มุมนี้ได้ หนูหลบดีๆ นะลูก"

"เสียงใครเดินขึ้นบ้านเรา" ภูธรเอ่ยพูดขึ้นเมื่อสังเกตได้ว่ามีเสียงฝีเท้าของคนเดินขึ้นมา

เพราะความเป็นห่วง พอมาถึงก็รีบวิ่งขึ้นมาชั้นบน ..ภาพแรกที่เห็นเมื่อขึ้นมาถึงก็คือ.. หลังคาที่เปิดออกจากแรงลม ..พ่อกับแม่นั่งกอดกันอยู่มุมหนึ่ง

ทั้งสามต่างก็มองไปที่เขาพร้อมกัน

"???" สายตาของทั้งสองมองสบกันเข้า จะให้หลบซ่อนเขาเหมือนทุกครั้งก็หลบไม่ทันแล้ว ถึงแม้จะหลบทันก็คงไม่มีที่ให้หลบอยู่ดี

"พ่อนึกว่าใครหำเองเหรอ"

อัปเดต บทที่ 47 ของ สยบรัก โดย ชะนีติดมันส์

ด้วยนวนิยายชื่อดัง สยบรัก ของ ชะนีติดมันส์ ที่ทำให้ผู้อ่านหลงรักทุกคำไปที่บท บทที่ 47 ผสมกับปีศาจพล็อต บทต่อไปของซีรีส์ สยบรัก จะวางจำหน่ายในวันนี้หรือไม่
คีย์: สยบรัก บทที่ 47