สยบรัก บทที่ 48

sprite

ตุ๊บ!!! เธอไม่ได้ทำแค่ทุบตี..แต่ยังใช้เล็บจิกเข้าไปในเนื้อของเขาเพื่อให้เขาปล่อย

"เจ็บอยู่นะ" ชายหนุ่มกระซิบพูดเมื่อถอนจูบออก

"ปล่อย!" ถึงแม้เขาจะถอนจูบแล้ว แต่ก็ยังไม่ปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด ซึ่งเธอกลัวว่าพ่อกับแม่จะสังเกตเห็น เพราะบางจังหวะก็มีแสงจากสายฟ้าฟาดส่องสว่างพอให้เห็นอยู่บ้าง

"ถ้าไม่หยุดดิ้นจะจูบอีก" เขาไม่ปล่อยแถมยังขู่ ซึ่งเธอรู้ดีว่าเขาคงไม่ทำแค่ขู่แน่ถ้าเธอไม่หยุด หญิงสาวก็เลยจำเป็นต้องได้ปล่อยให้เขากอดอยู่แบบนั้นจนเผลอหลับไป ..เพราะอ้อมกอดของเขามันอบอุ่นมากและมันก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

"หำเอ้ยพ่อว่าฝนคงจะใกล้หยุดแล้วล่ะ" เสียงพ่อของเธอพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าสายฝนเหลือแค่ปรอยๆ

"ทำไมลูกเราถึงเงียบไปล่ะพ่อ" พอฝนหยุดผู้เป็นแม่ถึงสังเกตว่าลูกสาวเงียบไป "มิลาน..ลูก" นางก็เลยเรียกดูเพราะว่ามืดมากมองไม่เห็นว่าลูกอยู่ตรงไหน

"เออ.. เธอนอนหลับครับ"

"หลับอยู่ตรงไหน" ผู้เป็นแม่เริ่มใช้มือคลำทางมา เพราะตรงนี้มันไม่มีที่ให้ลูกหลับได้เลย

"อยู่กับผมนี่แหละครับ" เขาจำเป็นต้องได้บอกไปเพราะดูท่าทางแล้วท่านคงจะเป็นห่วง

"เอาไงดีล่ะพ่อ เราจะไปได้ไหมลูกหลับแล้ว"

"ได้ครับเดี๋ยวผมอุ้มเธอเอง" เพราะถ้าไม่ไปตอนนี้ กลัวว่าฝนจะมาอีกรอบ ..ถ้าตกลงมาอีกครั้งคงจะถึงเช้าแน่

พอเขาอาสาที่จะอุ้ม พ่อกับแม่ของเธอก็เลยเดินนำหน้าฝ่าความมืดไป

เดินอยู่แบบนั้นเพียงไม่นานก็มาถึง

"เป็นไงกันบ้าง" ลุงกับป้ารออยู่เพราะเป็นห่วง ตอนนี้ไฟมีเท่าไรก็จุดทั้งบ้านเลย

"หลับเหรอ" ป้าถามขึ้นเมื่อเห็นหลานชายอุ้มภรรยามาด้วย

"ครับ..เออ.. ผมจะพาขึ้นไปนอนข้างบนก่อนนะครับ" พอได้ยินแบบนั้นพ่อกับแม่ของมิลานต่างก็มองหน้ากัน เพราะยังไงเขาก็เป็นผู้ชาย "แล้วคุณพ่อกับคุณแม่ค่อยตามขึ้นมานะครับ" ตอนนี้อยากจะให้พวกท่านรู้ความจริงเป็นที่สุด แต่ถ้าพวกท่านรู้เขาจะหัวแตกไหม

"เดี๋ยวแม่ขึ้นไปด้วยดีกว่า" ดุจดาวรีบเดินตามหลังชายหนุ่มที่อุ้มร่างลูกสาวขึ้นมา

ขึ้นมาถึงแม่ของเธอก็เปิดมุ้งให้ เพราะมีแสงไฟจากที่เขาจุดตะเกียงไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว

"ก็เลยต้องได้มารบกวนเรา"

"ไม่รบกวนหรอกครับ เชิญคุณแม่กับคุณพ่อพักได้ตามสบายเลย เดี๋ยวผมไปนอนบ้านคุณลุงได้ครับ" เขาเอาผ้าห่มผืนที่ห่อหุ้มเธออยู่ออกเพราะมันชุ่ม แล้วเอาผืนใหม่ผืนที่พวกเขาเคยห่มร่วมกันมาคลุมตัวเธอไว้

"ขอบใจมากนะหำ"

"ครับ" ดวงตาคมได้แต่มองใบหน้าหวานที่หลับใหลอยู่ เขาอยากจะนอนกอดเธอไว้ แต่ตอนนี้คงทำได้แค่ถอยออกมาก่อน

เช้าวันต่อมา

"ผ้าห่ม?" ลืมตาขึ้นมาเจอผ้าห่มผืนที่คุ้นตา หญิงสาวก็เลยมองไปรอบๆ บ้าน ..เรามานอนที่นี่ได้ยังไง มิลานจำบ้านหลังนี้ได้แม่น แต่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว

"เราตื่นสายขนาดนี้เลยเหรอ" ลงมาก็ไม่เห็นมีใคร แต่ก็ได้ยินเสียงเหมือนใครกำลังซ่อมอะไรอยู่ หญิงสาวก็เลยมองไปดูที่บ้านหลังนั้น

พอเห็นว่ามีคนกำลังซ่อมหลังคาบ้านเธอก็รีบเดินมา

"คนสวย"

"ไอ้เสก!!" เหนือตะวันตะคอกเพื่อนไว้ ก่อนที่จะเผลอพูดอะไรออกไป

"กูลืมขอโทษทีว่ะ" เสกสรรต้องทำเป็นไม่รู้จัก เพราะพวกเขาได้เตรียมกันไว้ก่อนแล้ว ถ้าอยู่ต่อหน้าพ่อกับแม่ของเธอต้องทำยังไงบ้าง

"เสียหายเยอะเลยใช่ไหมคะเนี่ย" หญิงสาวเดินไปหาลุงพงษ์ที่กำลังจับโน่นทำนี่อยู่

"วันนี้คงซ่อมยังไม่เสร็จ..ลุงก็ชะล่าใจเกินไปคิดว่าฝนจะไม่มา เพราะเพิ่งเก็บเกี่ยวเสร็จ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอบคุณคุณลุงมากกว่าที่มาช่วยซ่อมหลังคา" มิลานแอบตำหนิตัวเองที่ขี้เซามากเกินไป ตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วคงเป็นเขาที่อุ้มไปนอน แต่เธอเป็นอะไร เขาอุ้มฝ่าสายฝนขนาดนั้นยังไม่ตื่นแถมยังตื่นสายกว่าคนอื่นอีก

เสกสรรกับลุงพงษ์รับบทอยู่ด้านบนเพื่อตอกตะปู ส่วน...

"ขอตะปูเพิ่มหน่อยหำเอ้ย" ลุงพงษ์ร้องตะโกนลงมาขอกับคนที่ยืนรอส่งของอยู่ด้านล่าง

ใช่แล้วคนที่รับบทบาทยื่นของให้ก็คือเหนือตะวัน เพราะเขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้ และกลัวว่าจะซ่อมแซมบ้านของเธอไม่ดีพอด้วย

"ลูกทำเองค่ะแม่" หญิงสาวรีบเดินไปรับข้าวของที่แม่และป้าขนลงมาจากชั้นบน

"เสื้อผ้าเปียกหมดเลยลูก"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่" นี่หรือที่เขาเรียกเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ฟ้าฝนยังไม่เป็นใจกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของครอบครัวเธอเลย เสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างเปียกหมด บางอย่างเอามาตากแดดอาจจะใช้ต่อได้ แต่บางอย่างต้องได้ทิ้งไป

เพล้ง! ของที่เหนือตะวันยื่นขึ้นไปให้คนที่อยู่บนหลังคาหลุดมือตกลงมา

"เป็นอะไรไหมหำ" ลุงตะโกนถาม

"ไม่เป็นไรครับ" เขามัวแต่มองดูเธอ..จังหวะนั้นเห็นเธอกำลังเช็ดน้ำตาพอดี..ก็เลยเผลอไป

ทุกคนช่วยกันอยู่แบบนั้นจนสายก็ได้หยุดลงมาทานข้าวก่อน ซึ่งป้ากับแม่ ได้มาเตรียมกับข้าวที่บ้านอีกหลังไว้รอแล้ว

"ปลาพวกนี้สงสัยเราต้องได้รมควันไว้แล้วล่ะ" ป้าวรรณีพูดขึ้นในขณะที่เตรียมอาหารมาวางไว้

"ทำไมคะป้า" มิลานถามแบบสงสัย

"ก็วันนี้ไม่มีแดดเลยน่ะสิจะตากก็ไม่ได้"

ไม่ใช่แค่ปลาที่ไม่มีแดดจะตาก พวกเสื้อผ้า เครื่องนอนหมอนมุ้งของเธอทั้งหมดก็ไม่มีแดดจะตากเช่นกัน

"ไม่เป็นไรหรอกครับป้า ถ้ามันเน่าเสียก็ทิ้งไปเดี๋ยวผมหามาให้ใหม่ได้" ในขณะที่พูดสายตาของเขาไม่ได้มองไปที่ป้าเลย ตอนนี้เขาได้แต่โทษตัวเอง ไม่น่าพาเธอมาลำบากตั้งแต่แรกเลย

เย็นวันเดียวกัน.. เป็นเหมือนที่ลุงคิดไว้ เพราะบ้านของเธอซ่อมแซมวันเดียวคงไม่เสร็จ พอตกเย็นทุกคนก็เลยต้องมาใช้บ้านของเขาเพื่ออาศัยอยู่อีกสักคืน

พอแม่ของเธออาบน้ำเสร็จ มิลานก็เอาเสื้อผ้ามาให้ท่านใส่ เพราะเสื้อผ้าที่อยู่บ้านหลังนั้นเปียกหมดแล้ว ที่ดุจดาวสงสัย มันเป็นชุดของผู้หญิง แต่บ้านหลังนี้ไม่มีผู้หญิง

"เออ..คือ" เธอจะตอบแม่ยังไงดีล่ะ เพราะมันเป็นชุดของเธอที่เขาซื้อมาให้คราวก่อน "ลูกขอลงไปอาบน้ำก่อนนะคะ" มิลานรีบคว้าเอาผ้าถุงแล้วก็ลงมาเพราะไม่อยากจะโกหก

"จะไปไหนเหรอลูก" ในขณะที่เธอเดินลงมาก็สวนทางกับพ่อที่กำลังขึ้นไปด้านบน

"อาบน้ำค่ะ คุณพ่อเสร็จหรือยังคะ"

"เสร็จแล้วพ่อกำลังจะขึ้นบ้าน" ทุกคนทานข้าวตั้งแต่ตะวันยังไม่ตกดิน เพราะต่างคนก็ต่างเหนื่อยล้า ต้องรีบนอนเอาแรง

หญิงสาวถอดเสื้อผ้าออก โดยใส่ผ้าถุงรัดไว้กับหน้าอกเพื่อที่จะอาบน้ำ แต่พอเดินมาที่ตุ่มน้ำ พ่อกับแม่ของเธอก็อาบไปจนหมดแล้ว

มิลานก็เลยต้องได้เอาถังน้ำเดินมาที่บ่อ ถึงแม้ว่าตะวันจะลับขอบฟ้าไปแล้ว แต่ก็ยังไม่มืดมากเท่าไร

"..???.." คนตัวเล็กได้แต่ชะเง้อลงไปมองใต้บ่อน้ำนั่น เพราะตอนนี้เธอเผลอทำเชือกหลุดมือลงไป

"กรี๊ดดดด" มิลานตกใจสุดขีดอยู่ดีๆ ก็มีคนมาโอบกอดร่างของเธอไว้ ในขณะที่กำลังพยายามจะเอาเชือกนั้นขึ้นมา

อ่าน สยบรัก บทที่ 48

นิยาย สยบรัก นี้เต็ม อ่าน บทที่ 48 และบทอื่น ๆ ได้ที่นี่

นิยาย สยบรัก โดย ชะนีติดมันส์ กำลังมาถึงสถานการณ์ที่น่าทึ่งโดยมี บทที่ 48 ที่ซึ่งความรักของนักแสดงนำชายและนางเอกจะดำเนินไป ติดตามนิยายเรื่องนี้ได้ที่ novelones.com

คำค้นหาที่เกี่ยวข้อง:

สยบรัก บทที่ 48

นิยาย สยบรัก บทที่ 48