ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 389

“เป็นพิธีอย่างไรเล่า”

“แต่ นี่น่าจะควรดื่มตอนแต่งงานนะเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดขึ้น “นี่ก็ผ่านไปได้นานเท่าไรแล้ว ยังมีพิธีอันใดอีก? ท่านออกไปก่อนเถอะ”

“ต้องดื่ม” ตงฟางหลีถึงกับใช้น้ำเสียงจริงจังอย่างหาได้ยาก

“เหยี่ยนเย่ว์ สิ่งที่ข้าติดค้างเจ้าไว้ก่อนหน้านี้ ล้วนต้องชดใช้ให้หมด”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์อยากจะพูดนักว่าตนเองไม่สนใจเสียด้วยซ้ำ

เมื่อหวนนึกถึง คนโบราณให้ความสำคัญกับกฎเกณฑ์มากที่สุด หากไม่ดื่ม ตงฟางหลีก็จะจดจำอยู่ในใจเสมอไม่อาจลืมไปตลอด

“ช่างเถอะเพคะ ดื่มก็ดื่ม” ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงยกจอกสุราขึ้น

ตงฟางหลีถึงได้พอใจ “เจ้าพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าจะออกไปข้างนอกสักหน่อย”

“ไปที่ใดหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ได้ยินเสียงลมจากนอกหน้าต่าง “ข้างนอกดูเหมือนว่าจะหนาวมากนะเพคะ”

“เมืองอวิ่นที่อยู่ห่างจากเมืองเหวินจิงไปทางเหนือสามสิบลี้เจอกับพายุหิมะรุนแรง หิมะตกหนักถล่มบ้านเรือนไปจำนวนมาก มีหลายคนที่หนาวตายและหิวตาย เสด็จพ่อจึงได้รับสั่งให้ข้าไปจัดการกับผู้ประสบภัย ข้าจึงจำเป็นจะต้องไป ออกเดินทางยามเช้า จนถึงตอนเย็นจึงจะกลับมาได้” ตงฟางหลีสวมเสื้อผ้าชิ้นหนา

“รับสั่งเสด็จพ่อยากจะฝ่าฝืนนัก” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดอย่างทอดถอนใจ “ในเมื่อจะออกเดินทางแล้ว เช่นนั้น สวมแหวนปานจื่อไปด้วยเถอะเพคะ”

“ได้”

เมื่อฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นตงฟางหลีสวมแหวนปานจื่อแล้ว จึงวางใจ “ร่างกายท่านยังฟื้นฟูได้ไม่สมบูรณ์ จะต้องระมัดระวัง อย่าฝืนนะเพคะ”

“วางใจได้” ตงฟางหลีส่งสายตาปลอบประโลมให้แก่นาง

เวลาที่กระชั้นชิด ตงฟางหลีจึงมิได้รั้งรออยู่นานนัก ครั้นเตรียมพร้อมเสร็จแล้วก็จากไปด้วยความเร่งรีบ

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกล้ายิ่งนัก มีเพียงความง่วงงุน

นางไม่คิดจะออกจากผ้าห่มที่อบอุ่น จึงล้มตัวนอนลงบนเตียงอีกครั้ง จับจ้องฟู่ไหมที่แกว่งไกวไปมาไม่หยุดอย่างเหม่อลอย

จนถึงบัดนี้ นางยังคงไม่กล้าเชื่อ ว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางและตงฟางหลีจะรุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว

ไม่คล้ายกับความจริง แต่ก็เป็นยิ่งกว่าความจริง

เมื่อนึกถึงนางกับตงฟางหลี นึกถึงทุกสิ่งที่มองเห็นในวัดวั่นเฮ่อและในความฝัน นางก็หลับตาลง แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

ก่อนหน้านี้รู้สึกเพียงแค่ว่านางคือคนที่ผ่านมาในโลกใบนี้เท่านั้น มิใช่ผู้ที่หวนกลับคืนมา