ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 391

เย่ว์ลู่โหดร้ายถึงกับทุบตีคนเชียวหรือ?

“เรียนพระชายา เป็นเรื่องจริงเพคะ” หู่พั่วเอ่ย “ในวันแต่ง ท่านหญิงเย่ว์ลู่ได้ก่อเรื่อวุ่นวายในงาน จนทำให้จวนอ๋องสามต้องกลายเป็นตัวตลก พระสนมซูกลั้นความโกรธไว้จนเต็มท้อง พอถึงวันถัดมา ตอนที่ท่านหญิงเย่ว์ลู่เข้าวังไปยกน้ำชาคารวะยามเช้า พระนางก็จงใจไม่รับชาของท่านหญิงเย่ว์ลู่ ทั้งยังจงใจสาดใบชาใส่ข้อมือของท่านหญิงเย่ว์ลู่ด้วย มันร้อนจนทำให้ผิวลอกไปหนึ่งชั้นเพคะ”

“ได้ยินว่าวันนั้นท่านหญิงเย่ว์ลู่อารมณ์นับว่ามั่นคง จึงไม่ได้ระบายอารมณ์ออกมาโดยตรง พระสนมซูยังคงเจ็บแค้นอยู่ ก็คิดจะแสดงอำนาจแก่ท่านหญิงเย่ว์ลู่อย่างจงใจ โดยอ้างใช้ท่านหญิงไม่ต้องการยกน้ำชามาเป็นเหตุผลลงโทษให้คุกเข่า ท่านหญิงเย่ว์ลู่ก็ยอมคุกเข่าลงแต่โดยดีเพคะ”

“อ้อ?” ฉินเหยี่เยนเย่ว์หรี่ตาลง “เช่นนั้นแล้วทุบตีกันได้อย่างไร?”

“พระสนมซูเห็นว่าท่านหญิงเย่ว์ลู่ยอมเชื่อฟัง ก็แปรเปลี่ยนเป็นรุนแรงมากขึ้น ได้ขับไล่ให้นางไปคุกเข่าที่พื้นหิมะ ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ ท่านหญิงเย่ว์ลู่ที่สวมอาภรณ์เพียงชั้นเดียว ไม่นานก็ถูกความเย็นกัดเข้าเพคะ” หู่พั่วกล่าว “พระสนมซูจงใจลงโทษนาง มิให้คนจัดส่งอาภรณ์ให้แก่นาง แล้วก็มิให้นางลุกขึ้น ชัดเจนมากว่าต้องการแช่แข็งนางให้ตายทั้งเป็น”

“ท่านหญิงเย่ว์ลู่ที่สวมอาภรณ์ชั้นเดียวคุกเข่าท่ามกลางลมหนาวอยู่เกือบหนึ่งเค่อ จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นแล้วบุกเข้าไปในห้องบรรทมของพระสนมซู พระสนมซูโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก ตำหนินางว่าไม่เห็นผู้ใหญ่อยู่ในสายตา จากนั้นก็ให้แม่นมรูปร่างสูงใหญ่สองคนตบปาก ท่านหญิงเย่ว์ลู่ก็ยังไม่ตอบโต้เช่นเคย ปล่อยให้แม่นมสองคนนั้นตบปาก จนใบหน้าบวมขึ้นเลยเพคะ ถึงอย่างนั้นพระสนมซูก็มิได้ปล่อยนางไป แต่สั่งให้คนโยนท่านหญิงเย่ว์ลู่ไปสำนึกผิดในคุกน้ำแทน ยังคงต้องการจะสังหารนางอยู่เพคะ”

“เดิมทีพระสนมซูคิดว่าท่านหญิงเย่ว์ลู่จะเชื่อฟังเช่นเดิม แต่ใครจะรู้ ว่าท่านหญิงเย่ว์ลู่เกิดบ้าอันใดขึ้นก็ไม่รู้ จู่ ๆ ก็หยิบมีดขึ้นมา ฟันมือของแม่นมขาดเป็นสองท่อน เลือดไหลเต็มพื้น ทำเอาพระสนมถึงกับตกใจจนซื่อไปเลยเพคะ”

“ต่อจากนั้นเล่า?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์อดที่จะพูดเร่งเร้าไม่ได้

“ท่านหญิงเย่ว์ลู่เข้าประชิดพระสนมซู ทั้งยังตบพระสนมซูอย่างแรงถึงสิบครั้งด้วยกัน พระสนมซูถูกตบจนมึนงงไป จะร้องเรียกขอความช่วยเหลือยังตะโกนไม่ออก ทำได้เพียงแค่อดทนรับเท่านั้น หลังจากที่ท่านหญิงเย่ว์ลู่ตบเสร็จ นางก็ได้ถอดอาภรณ์ตัวหนาของพระสนมซูออก ดึงผมของพระสนมซู จากนั้นก็โยนพระนางลงไปในบ่อน้ำที่แข็งตัวจนกลายเป็นน้ำแข็ง”

“พระสนมซูเกือบจะจมน้ำตาย โชคดีที่มีนางกำนัลและขันทีที่เดินผ่านมาได้ยินเสียงดิ้นรน จึงช่วยพระนางขึ้นมา พระสนมซูป่วยหนักครั้งใหญ่ ได้ยินว่าจนถึงตอนนี้ยังคงหวาดกลัวไม่หาย จนมิอาจนอนหลับได้เลยเพคะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ฟังแล้วถึงกับตกใจ

นางรู้มานานแล้วว่าเย่ว์ลู่มีนิสัยป่าเถื่อน คาดไม่ถึงเลยว่าแม่นางผู้นั้นจะสามารถทำถึงขั้นนี้ได้

เผชิญหน้ากับแม่ย่า เผชิญหน้ากับหนึ่งในพระสนมสี่ หญิงผู้นั้นยังกล้าทำเรื่องเนรคุณออกมาได้

“เป็นพระชายาสามที่บอกบ่าวมาเองเพคะ” หู่พั่วพูด “พระชายาอ๋องสามมีฐานะเป็นชายาเอก จึงเป็นนางที่ไปคารวะยามเช้าพร้อมกับท่านหญิงเย่ว์ลู่ พระชายาอ๋องสามเห็นทั้งหมดด้วยตาของนางเอง ตอนที่นางพูดถึงเรื่องพวกนี้ ใบหน้าสดใสยิ่งนัก บ่าวจึงจำได้อย่างชัดเจนเพคะ”

“อ้อ” มุมปากฉินเหยี่ยนเย่ว์กระตุกเบา ๆ

ที่ฉินเสวี่ยเย่ว์เล่าเรื่องเหล่านี้ให้หู่พั่วฟัง เกรงว่ายังคงยินดีในความทุกข์ของผู้อื่นอยู่ ด้วยคิดว่าเย่ว์ลู่ล่วงเกินพระสนมซูแล้วก็จะไม่มีผลดีอะไรเลย และยิ่งไม่อาจช่วงชิงหัวใจของท่านอ๋องสามไปได้

เป้าหมายของคู่แข่งคือตนเองรนหาที่ตาย นางย่อมยินดีปรีดา

ทว่า แต่ไหนแต่ไรเป้าหมายของท่านหญิงเย่ว์ลู่มิใช่ท่านอ๋องสาม แต่เป็นการแก้แค้น

เรื่องราวนับวันก็ยิ่งสนุกมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว