ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 388

ขณะที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์คิดจะดึงมือกลับไป ตงฟางหลีก็ฉวยโอกาสดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด

นัยน์ตาทั้งสองข้างเต็มไปได้ด้วยสีสันสวยงามราวกับเมฆหมอก

เสียงของเขาอ่อนโยนเหมือนดั่งสายลมอันอบอุ่นโชยอย่างแผ่วเบา “ยังจำได้หรือไม่?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถูกน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างกะทันหันของตงฟางหลีทำให้ตกใจ

นางตัวสั่นสะท้านอย่างน่าประหลาด ก่อนจะเอ่ยตอบโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว “อะไรหรือ?”

“เจ้าจำไม่ได้จริง ๆด้วย” ตงฟางหลีเอ่ยเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ “พระชายาจำน้องสิบได้ จำน้องเก้าได้ มีเพียงเรื่องที่รับปากข้าเท่านั้นที่จำไม่ได้”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้ว่า เมื่อใดที่เขาใช้น้ำเสียงเช่นนี้มาพูดคุย นั่นคือตอนที่เขาไม่พอใจ

คนผู้นี้ ทั้ง ๆ ที่เย็นชาถึงเพียงนั้น เวลาที่ไม่พอใจขึ้นมากลับดื้อดึงเป็นเด็กทำเอาคนพูดไม่ออก

“หม่อมฉันจำไม่ได้จริง ๆ เพคะ มิเช่นนั้น ท่านก็บอกเป็นนัยกับหม่อมฉันหน่อย?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดขัดขึ้น

“บอกเป็นนัยงั้นรึ? พระชายาอยากให้บอกเป็นนัยอะไรหรือ?” ตงฟางหลีแค่นเสียงเย็น

เขาสะบัดชายแขนเสื้อแล้วหยัดกายขึ้นยืน ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

“บอกหม่อมฉันสักหน่อยหม่อมฉันก็จำได้แล้ว...อ้า ท่านจะทำอะไร?”

ตงฟางหลีมิรอให้นางพูดจบ ขณะที่นางยังไม่ทันได้เตรียมตัว ก็อุ้มนางขึ้นมาทันที

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตื่นตกใจ รอจนกระทั่งมีการตอบโต้ นางก็ถูกอุ้มอยู่กลางอากาศเสียแล้ว

“ตงฟางหลี ท่านเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตกใจจนหน้าถอดสี “แขนของท่านยังไม่หายดี อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวมั่วซั่ว แล้วรีบวางหม่อมฉันลงเสีย”

ตงฟางหลีฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เขาพานางมาจนถึงเรือนนวล จากนั้นก็ปิดประตูลงกลอน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอันตราย “พระชายาอาจจะลืมไปแล้ว ว่าเจ้ายังติดค้างข้าอยู่หนึ่งอย่าง”

“ให้ข้ารอไปเจ็ดวันแล้วเจ็ดวันเล่า เจ้าจำเรื่องอื่นทั้งหมดได้ แต่กลับลืมเรื่องของข้าไป พระชายาช่างใจกล้าเสียจริง”

“ตกลงว่าท่านกำลังพูดอะไรอยู่กันแน่?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดไม่ออก

“ยังจำไม่ได้งั้นรึ?” ตงฟางหลีเชิดหน้าขึ้น “มองตรงหน้า คิดอะไรออกบ้างหรือยัง?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงมองไปยังข้างหน้า

ถึงได้ค้นพบว่า ไข่มุกราตรีในเรือนนวลได้เปลี่ยนเป็นสีแดงมงคลแล้ว

ชัดเจนมากว่าเป็นการตกแต่งห้องใหม่