ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 387

“ตงฟางหลี หม่อมฉันรู้สึกสับสนนิดหน่อย”

“หือ?”

“หม่อมฉันฝันถึงบางเรื่องที่หม่อมฉันเองไม่รู้ว่าควรจะอธิบายอย่างไรดี” นางเอ่ยพร้อมทั้งถอนหายใจ “หม่อมฉันไม่รู้แม้กระทั่งว่านั่นเป็นความทรงจำที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของสมองหรือว่าเป็นความฝันกันแน่”

นับตั้งแต่ไปที่วัดวั่นเฮ่อจนถึงตอนนี้ ข้อมูลทุกอย่างที่ได้รับมากจนเกินไป อีกทั้งยังอยู่เหนือความรู้ของนาง ความวุ่นวายยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจ มิอาจสลายหายไป ทั้งยังมิอาจยอมรับได้ในทันที

สาเหตุที่นางมายังมิติแห่งนี้ ทุกอย่างที่ท่านปู่ทำ แหวนนามว่าหินจันทราในมือวงนั้นและอื่นๆ อีก ไม่ว่าจะครุ่นคิดอย่างไรล้วนแต่ไม่เข้าใจ

ทั้งหมดนี้ อยู่นอกเหนือจากความรู้ของนาง ทั้งยังอยู่เหนือจากความรู้ทั้งหมดที่นางมี

นิ้วมือที่มองเห็นข้อต่อได้อย่างชัดเจนของตงฟางหลีสัมผัสยังหน้าผากของนาง “เรื่องที่คิดไม่เข้าใจ ก็ให้คิดพรุ่งนี้เถอะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์กุมมือเขาเอาไว้ แล้วพยักหน้าหนัก ๆ

“จริงด้วย หอคอยหลังนั้น” นางเอ่ยขึ้น “ตงฟางหลี หม่อมฉันอยากจะปกป้องหอคอยหลังนั้นไว้”

จากสิ่งที่แสดงออกมาในความฝัน ปู่เคยไปกลับในโลกใบนี้ถึงสองครั้ง และเขายังมิใช่วิญญาณไปอาศัยอยู่ในร่างคนที่มีความยาวคลื่นเหมือนกัน แต่เป็นมายังที่นี่โดยตรงแทน

แม้ว่านางจะไม่เข้าใจถึงสาเหตุ แต่ก็สามารถคาดเดาได้ราง ๆ แล้วว่า หอคอยหลังนั้นไม่ธรรมดา

บางที อาจจะเกี่ยวข้องกับที่ท่านปู่สามารถไปมาอย่างอิสระได้

“ตอนออกมาข้าได้กำชับปรมาจารย์ลัทธิเต๋าอวิ๋นเฮ่อไปแล้ว” ตงฟางหลีเอ่ย “อย่ากังวลไป”

“ขอบคุณเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “หม่อมฉันหมดสติไปถึงเจ็ดวันเชียวหรือ?”

“ข้าจะโกหกเจ้าไปทำไม?” ตงฟางหลีหยิบที่คีบขึ้นมา เติมเครื่องหอมลงในกระถามธูปเล็กน้อย

“มีอะไรให้ไม่ดีกัน? เจ้าหมดสติไปไม่กี่วันมานี้ ล้วนเป็นลู่จิ้นที่ทำแผลให้กับเขา ตาเฒ่าพึงพอใจเขามาก มักจะถอนหายใจว่าเจอกันช้าไป คิดแต่จะรับเขาเป็นศิษย์อยู่ตลอดเวลา”

“ตัวน้องเก้าเองก็มิได้ต่อต้านลู่จิ้น กอปรกับลู่จิ้นมีฐานะพิเศษ ผลลัพธ์เช่นนี้นับว่าดี”

น้ำเสียงตงฟางหลีพลันจริงจังขึ้นมา “เหยี่ยนเย่ว์ หนังสือเล่มนั้นคงเขียนขึ้นมาในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่ได้ เร็วที่สุดก็สามเดือน หากแต่พวกเราเก็บน้องเก้าไว้ในจวนอ๋อง ถึงอย่างไรก็ไม่เหมาะสม ให้อยู่ข้างกายลู่จิ้น ไม่ว่าจะสำหรับน้องเก้าหรือว่าสำหรับพวกเราเอง เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขมวดคิ้วมุ่น

นางก็รู้ว่าฐานะลู่จิ้นพิเศษ แล้วก็รู้ว่าน้องเก้าสามารถอยู่ข้างกายลู่จิ้นนั้นเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

แต่ว่า พวกเขาหลอกใช้ตาแก่ลู่จิ้นผู้น่ารักคนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงรู้สึกผิดอยู่บ้าง

“เจ้าอย่าได้รู้สึกผิดไปเลย นี่เป็นความต้องการของตาเฒ่าคนนั่น” ตงฟางหลีทัดปอยผมที่หลุดลงมาหลังใบหูของนาง ก่อนจะเอื้อมไปกุมมือนางเอาไว้ แล้วกัดปลายนิ้วแรง ๆ สองสามครั้ง “อย่าเพิ่งเอ่ยถึงน้องเก้าเลย เหยี่ยนเย่ว์ เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเจ้าเคยรับปากอะไรข้าไว้?”