วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2721

ทันทีที่ท่านถังชางไห่เอ่ยประโยคนี้ ห้องประชุมใหญ่ก็เดือดพล่านขึ้นมา

สมบัติล้ำค่าที่ถังเจียเก็บรักษาไว้ นั่นคือของที่แม้ยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ก็ใฝ่ฝัน คราวนี้ เพื่อหาให้ได้ว่าฆาตกรที่สังหารถังหลี่และรองผู้อาวุโสที่สองเป็นใคร หัวหน้าตระกูลถึงกับยอมทุ่มสุดตัว เห็นชัดว่าความตั้งใจจะล้างแค้นของเขาเด็ดเดี่ยวเพียงใด

บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ขึ้นถึงจุดเดือด สมาชิกตระกูลต่างกระซิบซุบซิบ ถกกันไม่ขาดปาก

บางคนรู้สึกประหลาดใจกับการตัดสินใจของหัวหน้าตระกูล ท่านถังชางไห่ ขณะที่อีกหลายคนแววตาแน่วแน่ แสดงความเห็นชอบและสนับสนุนความเด็ดเดี่ยวของหัวหน้าตระกูล

ท้ายที่สุดแล้ว การตายของถังหลี่และรองผู้อาวุโสที่สอง สำหรับทั้งถังเจีย ล้วนเป็นความอัปยศและความเจ็บปวดที่ยอมรับไม่ได้โดยสิ้นเชิง

“หัวหน้าตระกูล การกระทำนี้จะไม่พอเหมาะไปหน่อยหรือ?”

สมาชิกตระกูลผู้สูงวัยคนหนึ่งก้าวออกมา ขมวดคิ้วแน่น เห็นชัดว่าเขากังวลกับการใช้สมบัติล้ำค่าเพื่อออกประกาศรางวัลจับกุมฆาตกร จึงกล่าวว่า “หัวหน้าตระกูล ก็แค่จะจับผู้บุกรุกจากภายนอกคนหนึ่งเท่านั้น คนในถังเจียของเราใช่ว่าจะไม่มีฝีมือ เหตุใดต้องยุ่งยากถึงเพียงนี้?”

ท่านถังชางไห่มองกวาดทั้งห้องด้วยสายตาคมกริบ น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง “ทุกคน แค้นของลี่เอ๋อร์กับรองผู้อาวุโสที่สอง จะปล่อยผ่านไม่ได้เด็ดขาด”

“แม้ผมยังไม่เคยพบเย่ฉางเซิง แต่การที่เขาสามารถสังหารลี่เอ๋อร์และรองผู้อาวุโสที่สองได้ ย่อมเห็นว่าเขาเจ้าเล่ห์มาก วิธีปกติคงใช้ไม่ได้ผล”

“จำไว้ สมบัติล้ำค่ามีค่า แต่เกียรติของตระกูลและแค้นสายเลือด ยิ่งไม่อาจมองข้าม!”

กล่าวถึงตรงนี้ แววตาท่านถังชางไห่ฉายความเจ็บปวดวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเป็นความแน่วแน่ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมตัดสินใจแล้ว ออกประกาศจับพร้อมรางวัลทันที ให้หลายตระกูลใหญ่รับรู้โดยเร็ว ถังเจียยินดีเอาสมบัติล้ำค่า แลกตัวเย่ฉางเซิง!”

“อีกอย่าง เย่ฉางเซิง ต้องจับเป็น”

ห้องประชุมใหญ่วุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง

คราวนี้ ผู้คนยิ่งถูกความเด็ดเดี่ยวและความกล้าหาญของหัวหน้าตระกูล ท่านถังชางไห่ ปลุกเร้า

ทุกคนพากันพยักหน้า แสดงความพร้อมจะทำตามคำสั่งของหัวหน้าตระกูล ร่วมกันสู้เพื่อการล้างแค้นและศักดิ์ศรีของตระกูล

แล้วพายุที่เกี่ยวข้องกับสมบัติล้ำค่าของถังเจียและเย่ชิว ก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต

ไม่นานนัก

ห้องประชุมใหญ่เหลือเพียงท่านถังชางไห่กับรองผู้อาวุโสที่สามอยู่สองคน

“หัวหน้าตระกูล……” รองผู้อาวุโสที่สามเพิ่งเอ่ย ก็ถูกท่านถังชางไห่ขัดขึ้น

“น้องสาม เจ้าเป็นน้องชายของผม ที่นี่ก็ไม่มีคนอื่น ทำไมยังเรียกผมว่า ‘หัวหน้าตระกูล’ อยู่อีก จะทำตัวห่างเหินกับผมไปถึงไหน? เรียก ‘พี่ใหญ่!’”

“พี่ใหญ่?”

รองผู้อาวุโสที่สามชะงักไปเล็กน้อย หลายปีมาแล้วที่ไม่ได้เรียกแบบนั้น

“น้องสาม เมื่อครู่เจ้าตั้งใจจะพูดอะไร?” ท่านถังชางไห่ถาม

รองผู้อาวุโสที่สามสีหน้าขึงขังขึ้น พูดว่า “พี่ใหญ่ เรื่องของเย่ฉางเซิง ผมรู้ข้อมูลบางอย่าง”

“อืม?” ท่านถังชางไห่ประหลาดใจเล็กน้อย “ลองเล่ามา”

รองผู้อาวุโสที่สามว่า “พี่ใหญ่ ยังจำเรื่องเมื่อวันก่อนที่ระฆังสวรรค์ปฐพีเผยอันดับได้ไหม? ผมจำได้ว่าเย่ฉางเซิงปรากฏอยู่บนอันดับมังกรซ่อนเร้น”

ท่านถังชางไห่ครุ่นคิดชั่วครู่ เงยหน้าขึ้นฉับไวแล้วกล่าวว่า “ผมนึกออกแล้ว”

“อันดับหนึ่งของอันดับมังกรซ่อนเร้นก็คือเย่ฉางเซิง ระฆังสวรรค์ปฐพีบอกว่าเขาได้รับโชคชะตาแห่งเผ่าอสูรแบบสมบูรณ์ และครึ่งหนึ่งของโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์ มีพรสวรรค์จักรพรรดิ”

“เย่ฉางเซิงอยู่ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เหตุใดจึงมาปรากฏในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต?”

รองผู้อาวุโสที่สามเตือนว่า “พี่ใหญ่ ลืมหรือเปล่าว่าลี่เอ๋อร์ออกไปทำอะไร?”

“เขาเป็นผู้ล่า ก็ย่อมออกไปล่าผู้บุกรุกจากภายนอก……” ท่านถังชางไห่พูดถึงตรงนี้ ก็พลันเข้าใจ “ผมรู้แล้ว เป็นลี่เอ๋อร์นั่นแหละ ระหว่างที่ออกล่าผู้บุกรุกจากภายนอก เขาไปเจอเย่ฉางเซิงเข้า”

“จากนั้นทั้งสองก็เปิดฉากต่อสู้ดุเดือด เย่ฉางเซิงฆ่าลี่เอ๋อร์กับรองผู้อาวุโสที่สอง”

ปัง!

ท่านถังชางไห่ฟาดฝ่ามือลงบนพนักเก้าอี้ด้วยโทสะ “ผู้บุกรุกจากภายนอกคนหนึ่ง กล้าฆ่าลูกชายของผม น่าชิงชังสิ้นดี!”

“หัวหน้าตระกูล!” อาวุโสหวังประสานมือคำนับ

ท่านถังชางไห่กล่าวว่า “อาวุโสหวัง ไปหา ‘ถังซาน’ บอกเขาว่า แค่พาเย่ฉางเซิงมายืนต่อหน้าผมได้ ตั้งแต่นั้น เขาก็จะเป็นนายน้อยแห่งถังเจียของเรา”

“รับทราบ!” อาวุโสหวังรับคำ แล้วรีบออกจากห้องประชุมใหญ่

……

หลังถังเจียออกประกาศจับพร้อมรางวัลไปไม่ถึงสิบห้านาที หลายตระกูลใหญ่ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ก็ได้รับข่าวสาร

ฮวงจินเจียจู๋

ศาลบรรพบุรุษ

“ท่านพ่อ ท่านได้รับข่าวหรือยัง? ถังเจียประกาศรางวัลจับกุม กำลังตามล่าเย่ฉางเซิง” หรงฮวาพูดด้วยความตื่นเต้น

หรงจิงเทียนพยักหน้าเล็กน้อย “เรื่องนี้รู้แล้ว น่าแปลก ถังเจียที่อยู่ดี ๆ เหตุใดถึงต้องประกาศรางวัลจับกุมเย่ฉางเซิง? หรือว่าระหว่างกันมีแค้นฝังใจอะไร?”

หรงฮวาว่า “เหตุผลที่ถังเจียประกาศรางวัลจับกุมเย่ฉางเซิง ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือ เย่ฉางเซิงเข้ามาถึงเขตต้องห้ามแห่งชีวิตแล้ว”

ได้ยินดังนั้น หรงจิงเทียนถึงกับสีหน้าสะดุ้ง

“เดิมคิดไว้ว่าจะไปโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรอีกสักพักเพื่อหาเย่ฉางเซิง คาดไม่ถึงว่าเขากลับวิ่งเข้ามาในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตเอง นี่มันเข้าปากเสือด้วยตัวเองชัด ๆ”

หรงฮวาพูดเสียงเย็น “ท่านพ่อ ลูกขออาสา ฉันจะไปฆ่าเย่ฉางเซิง เพื่อล้างแค้นให้น้องชาย”

“อนุญาต!” หรงจิงเทียนเสริมต่อ “แต่ห้ามฆ่าเย่ฉางเซิง ผมต้องการให้เจ้าพาตัวเขามาต่อหน้าผม”

“ผมอยากจะดูนัก ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร กล้าขนาดไหน ถึงบังอาจฆ่าลูกชายของผม?”

“ท่านพ่อวางใจได้ค่ะ ฉันจะไปจับเย่ฉางเซิงเดี๋ยวนี้!” หรงฮวาพูดจบ ร่างก็เลือนหายไปจากศาลบรรพบุรุษทันที

หรงจิงเทียนอุ้มป้ายวิญญาณของหรงห่าว คุณชาย มือสั่นเทาเอ่ยว่า “ห้าวเอ๋อร์ ที่เบื้องล่างอย่าไปไหนไกลนะ รออยู่ก่อน เดี๋ยวผมจะส่งเย่ฉางเซิงลงไปพบเจ้าในไม่ช้า”