วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2728

จะให้ปกป้องเย่ฉางเซิงงั้นหรือ?

พอได้ยินคำสั่งของชายชราผมขาว เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กับชายวัยกลางคนก็ชะงักไปพร้อมกัน

ชายวัยกลางคนถามอย่างงุนงงว่า “ท่านพ่อ ทำไมกันครับ?”

“ใช่ค่ะคุณปู่ เย่ฉางเซิงไม่ใช่ญาติพี่น้องหรือคนรู้จักของเรา ทำไมต้องปกป้องเขาด้วยคะ?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็หน้าตาเต็มไปด้วยความสงสัย

ชายชราผมขาวสูดลมหายใจลึก ก่อนพูดช้าๆ ว่า “เรื่องมันยาว จริงๆ แล้วนี่เป็นความลับของตระกูลเซวียนหยวน”

“เมื่อกาลนานมาแล้ว บรรพชนของตระกูลเซวียนหยวนเคยได้รับการชี้แนะจากผู้ทรงวิชาท่านหนึ่ง เขาทำนายว่า วันหนึ่งในอนาคต จะมีคนหนึ่งชื่อเย่ฉางเซิงปรากฏตัว การมาของเขาจะเกี่ยวพันกับชะตากรรมของตระกูลเซวียนหยวน”

“ดังนั้น บรรพชนจึงทิ้งคำสั่งเสียไว้ว่า ลูกหลานของตระกูลเซวียนหยวน หากพบผู้ที่ชื่อเย่ฉางเซิง ไม่ใช่แค่ต้องปกป้องเขาสุดกำลัง แต่ยังต้องติดตามเขาไปด้วย”

พอฟังจบ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กับชายวัยกลางคนก็หันมามองหน้ากันไปมา

พวกเขาไม่คาดคิดว่าตระกูลยังมีความลับเช่นนี้

“แต่หลายปีผ่านไป ชื่อเย่ฉางเซิงคงมีมากกว่าหนึ่งคนใช่ไหมครับ?” ชายวัยกลางคนตั้งคำถาม

ชายชราผมขาวพยักหน้า กล่าวว่า “ก็จริง แต่พวกเจ้าอย่าลืม ผู้ทรงวิชาท่านนั้นเคยบอกไว้ว่า การปรากฏตัวของเย่ฉางเซิงจะเกี่ยวโยงกับชะตากรรมของตระกูลเซวียนหยวน”

“ตระกูลเซวียนหยวนของเราอยู่ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตมานานล้านปี ตลอดล้านปีนั้น เขตต้องห้ามแห่งชีวิตเปิดหลายครั้ง มีผู้บุกรุกจากภายนอกเข้ามามากมาย แต่เคยมีสักครั้งไหมที่มีคนชื่อเย่ฉางเซิง?”

“ครั้งนี้เท่านั้นที่เย่ฉางเซิงโผล่มา”

“ด้วยเหตุนั้น ไม่ว่าอย่างไร เราต้องคุ้มครองเย่ฉางเซิงให้ดี จนกว่าจะยืนยันได้ว่าเขาใช่คนที่เรารอคอยหรือไม่”

ชายวัยกลางคนถามว่า “ท่านพ่อ หากพบเย่ฉางเซิงแล้ว จะยืนยันได้อย่างไรว่าเขาใช่คนที่เรารออยู่หรือไม่ครับ?”

ชายชราผมขาวว่า “ตระกูลเซวียนหยวนของเราเป็นตระกูลช่างหลอมอาวุธวิเศษ พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อก่อนตระกูลเราโด่งดังเรื่องอะไร?”

ชายวัยกลางคนหัวเราะ “ท่านพ่อ เรื่องนี้แน่นอนครับ เราตระกูลเซวียนหยวนดังสนั่นทั่วหล้าเพราะหลอมสร้างศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ชั้นยอด ดาบเซวียนหยวน”

“ดาบเซวียนหยวนคือเกียรติยศสูงสุดของตระกูลเซวียนหยวน”

“แต่นับจากนั้นมา ตระกูลเซวียนหยวนของเราไม่มีผู้ใดหลอมสร้างศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ได้อีก”

“ยิ่งกว่านั้น ดาบเซวียนหยวนก็หายสาบสูญไปนาน ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน”

“ท่านพ่อ ทำไมอยู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ครับ?”

ชายชราผมขาวว่า “หากเย่ฉางเซิงคือคนที่เรารอคอย แน่นอนว่าเขาต้องมีดาบเซวียนหยวนอยู่กับตัว”

อะไรนะ!

ชายวัยกลางคนและเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถึงกับหน้าตาตื่น หายใจถี่

ชายวัยกลางคนพูดว่า “เย่ฉางเซิง… เย่ฉางเซิง… ชื่อนี้เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน รู้สึกคุ้นๆ ครับ”

พอเขาเตือนแบบนี้ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ฉุกคิดขึ้นมา ถามว่า “คุณปู่ เย่ฉางเซิงที่ถังเจียประกาศรางวัลจับกุม จะใช่เย่ฉางเซิงจากโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรคนนั้นหรือเปล่าคะ?”

ชายวัยกลางคนร้องว่า “ใช่ๆ ที่หนึ่งในอันดับมังกรซ่อนเร้นก็ชื่อเย่ฉางเซิง”

“ถ้าเป็นเขา ก็ย่อมเป็นคนที่เรารอคอย” ชายชราผมขาวกล่าว “ระฆังสวรรค์ปฐพีกล่าวว่า เย่ฉางเซิงมีร่างอมตะนิรันดร์กาล ครอบครองพรสวรรค์จักรพรรดิ ได้รับโชคชะตาแห่งเผ่าอสูรครบถ้วน และครึ่งหนึ่งของโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์ แถมยังได้วาสนาอันสูงสุดจากภูเขาอมตะ”

“คนเช่นนี้ อนาคตต้องขึ้นสู่จุดสูงสุดแน่นอน”

คำพูดเหล่านั้นทำให้เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กับชายวัยกลางคนตกอยู่ในห้วงความคิด

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น กล่าวด้วยแววตาหนักแน่นว่า “คุณปู่ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะปกป้องเย่ฉางเซิงสุดกำลัง”

“ก็ได้ข่าวเหมือนกัน ตอนนี้ทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิตฮือฮากันใหญ่ ตระกูลอื่นๆ ก็ส่งคนไปตามหาเบาะแสของเย่ฉางเซิงแล้ว”

“เย่ฉางเซิงคนนี้เป็นใครกันแน่? ถึงทำให้ถังเจียให้ความสำคัญขนาดยอมเอาศาสตราจักรพรรดิตกทอดออกมาเป็นประกาศรางวัลจับกุม”

“ได้ข่าวว่าเย่ฉางเซิงเป็นแค่ผู้บุกรุกจากภายนอก แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาไปทำให้ถังเจียเจ็บแค้น เลยเดือดดาลถึงเพียงนี้”

“ผู้บุกรุกจากภายนอกงั้นหรือ? งั้นก็จับได้ไม่ยากนี่นา”

“พูดอย่างนั้นก็จริง แต่เย่ฉางเซิงเองก็ไม่ใช่หมูให้เชือด ไม่งั้นถังเจียคงไม่ถึงกับประกาศรางวัลจับกุมด้วยศาสตราจักรพรรดิตกทอดหรอก”

“ยังได้ยินมาว่า หัวหน้าตระกูลของถังเจียประกาศด้วยตัวเองว่า ไม่ว่าเป็นใคร ถ้าให้ข้อมูลเกี่ยวกับเย่ฉางเซิงจะมีรางวัล”

“ยิ่งให้ข้อมูลมาก รางวัลก็ยิ่งมาก”

“ดูจากท่าทีของถังเจียแล้ว เย่ฉางเซิงเล่นทำให้ถังเจียโกรธแค้นสุดๆ”

“เป็นแค่ผู้บุกรุกจากภายนอกยังกล้าไปหาเรื่องถังเจีย ช่างบ้าบิ่นกล้าเกินตัว รนหาที่ตายจริงๆ”

“พอแล้ว อย่าเสียเวลากันเลย รีบไปตามหาเย่ฉางเซิงกันเถอะ!”

“ถ้าพบเบาะแสของเย่ฉางเซิง ให้รีบขอความช่วยเหลือจากยอดฝีมือในตระกูลทันที”

ไม่นาน กลุ่มคนเหล่านั้นก็ลับหายไป

เงาร่างของหลวงโป๋ซาค่อยๆ โผล่ออกจากความมืด เขาลูบคาง ขมวดคิ้ว ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ดวงตาหลวงโป๋ซาสว่างวาบ พึมพำเสียงต่ำว่า “เรารู้เรื่องของเย่ฉางเซิงตั้งเยอะ ถ้าไปหาถังเจียน่าจะได้รางวัลสิ”