วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2740

ผู้ฝึกบำเพ็ญขอบเขตสื่อสารกับเทพจากเฟิงเจียโล่งอกเหมือนถูกปล่อยตัว เผ่นหนีหัวซุกหัวซุน

จางเหมยเจินเหรินมองศพบนพื้นแล้วพูดว่า “พวกนี้ซวยจริง เจอพวกเราเข้าไป”

เย่ชิวว่า “ไม่ใช่ซวยหรอก แต่โลภ ถ้าไม่หวังเงินรางวัลจากประกาศจับของถังเจีย ก็คงไม่ต้องตาย”

จางเหมยเจินเหรินถอนหายใจ “คนตายเพราะโลภ นกตายเพราะเหยื่อ หลักการนี้ไม่เคยเปลี่ยนมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน” แล้วถามต่อว่า “ลุยต่อไหม?”

เย่ชิวพยักหน้า “แน่นอน”

จางเหมยเจินเหรินหยิบกระจกส่องฟ้าออกมาแล้วพูดว่า “ผมต้องดูก่อนว่า พวกดวงซวยรายถัดไปอยู่ไหน?”

เย่ชิวชี้ไปข้างหน้า “ไม่ต้องส่องแล้ว เดินไปตามทิศนี้เรื่อยๆ เจอใครก็ลงมือ ไม่ต้องสนว่าเป็นตระกูลไหน”

จางเหมยเจินเหรินเงยหน้ามอง “ทิศนี้เหมือนสวนทางกับใจกลางเขตต้องห้ามแห่งชีวิตเลยนะ?”

เย่ชิวว่า “ใช่ บรรดาตระกูลใหญ่พอรู้เบาะแสของเรา ก็ต้องมุ่งหน้าไปทางนั้น ฉวยโอกาสนี้เร่งเข้าไปถึงใจกลางเขตต้องห้ามแห่งชีวิต”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ “ผมเข้าใจแล้ว กลยุทธ์นี้เรียกว่า ‘ล่อเสือออกจากถ้ำ’”

เย่ชิวว่า “ให้แม่นยำ ต้องเรียกว่า ‘ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว’”

“ทั้งดึงศัตรูให้ห่างออกไป ให้เราเข้าไปถึงใจกลางเขตต้องห้ามได้ราบรื่น อีกทั้งทำให้อู๋ฮวากลายเป็นเป้าความแค้นด้วย”

“ห้าตระกูลใหญ่ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตมีอยู่มายาวนาน ถ้ารู้ว่าสมาชิกตระกูลถูกผู้บุกรุกจากภายนอกสังหาร พวกเขาไม่มีทางยอมกล้ำกลืนความแค้นแน่”

“ยิ่งไปกว่านั้น ในกลุ่มผู้ตายยังมีคุณหนูใหญ่แห่งฮวงจินเจียจู๋อยู่ด้วย”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ “น่าเวทนาอู๋ฮวา ยังไม่รู้ตัวเลยว่าถูกยัดเยียดให้เป็นแพะรับบาปก้อนโต คราวนี้ต่อให้ไม่ตายก็แทบหมดสภาพ”

แววตาเย่ชิววาบด้วยความเย็นชา “ครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไร ต้องกำจัดอู๋ฮวา จะปล่อยให้มันมีชีวิตต่อไปไม่ได้เด็ดขาด”

กับศัตรู เย่ชิวไม่เคยอ่อนมือ

ยิ่งกว่านั้น อาจารย์ของอู๋ฮวา ก็คือพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน ตอนนั้นยังคิดจะฆ่าเย่ชิวด้วยซ้ำ

“อ้อ รอผมแป๊บ”

พูดจบ จางเหมยเจินเหรินก็ลงมือล้วงค้นศพ เก็บกวาดของวิเศษจากตัวพวกมันจนเกลี้ยง

เขากวาดตามองแวบหนึ่ง

“พวกจนกรอบ ของวิเศษดีๆ ก็ไม่มีสักชิ้น เสียอารมณ์จริงๆ” จางเหมยเจินเหรินทำหน้าเซ็ง

เย่ชิวหัวเราะ “พอเถอะ อย่าชักช้า ไปกัน!”

ทันใดนั้น เขากับจางเหมยเจินเหรินก็หายวับไปจากตรงนั้น

ต้องยอมรับว่าเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ ‘ก้าวเดียวสู่สวรรค์’ ช่างร้ายกาจ ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรของเย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินในตอนนี้ ก้าวเดียวข้ามไปไกลเป็นหมื่นลี้

อีกไม่นาน พวกเขาก็เจอกลุ่มที่สาม

กลุ่มนี้มาจากถังเจีย

ตั้งยี่สิบคนเต็มๆ!

หัวหน้ากลุ่มเป็นผู้อาวุโสคนหนึ่ง พลังบำเพ็ญเพียรอยู่ในขอบเขตมหานักบุญ

เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินซ่อนเร้นตัว เฝ้ามองกลุ่มของถังเจียตรงหน้าอย่างเงียบๆ

พวกเขาเหมือนเสือดาว ลอบซ่อนในความมืด สายตาคมกริบสอดผ่านช่องใบไม้ ล็อกเป้าไปที่เหยื่อตรงหน้า

คนของถังเจียไม่รู้เลยว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา ตลอดทางก็เอาแต่พูดถึงเย่ฉางเซิง ทว่าพวกเขาไม่รู้เลยว่า ยมทูตมาเยือนอย่างเงียบงันแล้ว

“ลงมือ!” เย่ชิวเอ่ยเสียงเย็น แววตาฉายประกายสังหารวูบหนึ่ง

จางเหมยเจินเหรินไม่พูดอะไร แค่พยักหน้าเบาๆ แล้ววูบพุ่งเข้าใส่คนของถังเจีย

เย่ชิวตามติดไปทันที

“ความจริง?” เย่ชิวหัวเราะ “ถังเจียของพวกเจ้ามันเก่งกาจก็จริง แต่แล้วไง?”

“ผมกล้ามาฆ่าพวกเจ้าถึงที่นี่ ก็แปลว่าผมไม่กลัวการเอาคืนของถังเจีย”

คำพูดของเย่ชิวทำให้ผู้อาวุโสถังถึงกับตะลึง เขามองเย่ชิวอย่างไม่เชื่อสายตา ราวกับไม่เข้าใจความกล้าบ้าบิ่นของหนุ่มคนนี้

“เจ้า…เจ้าไม่กลัวตายหรือไง?” เขาถามเสียงสั่น

เย่ชิวหัวเราะเย็น “ตายเหรอ? ผมก็กลัวตาย แต่สิ่งที่ผมกลัวยิ่งกว่าคือการมีชีวิตอย่างหมา โดนพวกตระกูลใหญ่ที่อวดอ้างว่าทรงอำนาจไล่ล่าไม่เลิกรา”

ผู้อาวุโสหน้าถอดสี แม้รู้ว่าตัวเองเสียเปรียบหนัก แต่ยังพยายามขู่ด้วยบารมีของถังเจีย

“เย่ฉางเซิง เจ้ากร่างเกินไปแล้ว เจ้าคิดว่าหนีมือถังเจียพ้นรึ? บอกไว้เลย แค่ถังเจียออกคำสั่ง ทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิตก็จะเป็นศัตรูกับเจ้า”

ทว่าเย่ชิวกลับยิ้มเหยียด “คิดว่าผมจะกลัวรึ? ในเมื่อผมกล้าฆ่าคนของถังเจีย ก็เตรียมใจรับทุกอย่างไว้แล้ว”

“อีกอย่าง ถ้าถังเจียของพวกเจ้าบงการได้ทั่วทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิตจริง จะเอาศาสตราจักรพรรดิมาตั้งเป็นค่าหัวในประกาศจับทำไม?”

จางเหมยเจินเหรินพูดขึ้นข้างๆ “ตาแก่ ผมบอกให้รู้เลย คิดจะเอาชื่อถังเจียมากดหัวพี่เย่ นี่คิดผิดแล้ว”

พูดจบ จางเหมยเจินเหรินสะบัดฝ่ามือฟาดใส่ร่างผู้อาวุโสคนนั้น

ผู้อาวุโสตกใจอยากหลบ แต่พลังบำเพ็ญเพียรตกฮวบ หลบฝ่ามือนี้ไม่พ้น

เสียงดังสนั่น ร่างของเขาระเบิดแตกกระจาย กลายเป็นหมอกเลือด

จางเหมยเจินเหรินคว้าจับวิญญาณแท้ของผู้อาวุโสไว้ในมือทันที

“กลับไปบอกหัวหน้าตระกูลของพวกเจ้าให้ดี ถ้ากล้าแตะต้องพวกพ้องของผม ระวังผมจะฆ่าล้างตระกูลมันให้สิ้น”

“อ้อ ผมชื่ออู๋ฮวา”

“มาจากวัดต้าหลยินบนเขาหลิงซานทางฝั่งซีโม่!”