วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2850

บนแท่นศิลาตั้งตระหง่าน มีอักษรสามตัวเปื้อนเลือดแดงฉานราวภูเขาศพทะเลเลือด กดทับจนคนมองรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ทั่วท้อง

เพียงพริบตาเดียว สีหน้าของทุกคนก็เคร่งขรึมขึ้นมาพร้อมกัน

“เสี่ยวเสี่ยว นั่นคือเหวฝังสวรรค์เหรอ?” เย่ชิวมองเลยแท่นศิลาไป ถามเฟิงเสี่ยวเสี่ยว

“น่าจะ…ใช่มั้ง” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวตอบอย่างไม่แน่ใจ

เบื้องหลังแท่นศิลาห่างออกไปราวสามสิบจั้ง เป็นหลุมฟ้าใหญ่ยักษ์เหมือนร่องเหวลึกฝังอยู่ในผืนดิน

แม้ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าข้างในหลุมฟ้าเป็นยังไง แต่เพียงมองจากระยะไกล เย่ชิวก็รู้สึกเสียวสันหลังวูบอย่างห้ามไม่อยู่

เขายื่นสัมผัสเทพออกไปโดยไม่รู้ตัว ตั้งใจจะลองตรวจดูสักหน่อย กลับพบว่า รอบหลุมฟ้าราวกับมีม่านพลังไร้รูปขึงกั้นอยู่ สัมผัสเทพของเขาถูกกันไว้นอกเขตนั้นโดยสิ้นเชิง

ยิ่งไปกว่านั้น จากหลุมฟ้าเป็นศูนย์กลาง รัศมีห้าสิบจั้งโดยรอบแห้งแล้งโล่งเตียน ไม่แม้แต่หญ้าสักเส้นให้เห็น

“พวกเจ้าไม่รู้สึกเหรอ ว่าที่นี่มันแปลก ๆ หน่อย?” จางเหมยเจินเหรินเอ่ยขึ้นมาทันที

“อืม ก็แปลกจริง” ม่อเทียนจีว่า

คนอื่น ๆ ไม่ได้ใส่ใจจางเหมยเจินเหรินเท่าไร จะมีอะไรแปลกหรือไม่ มองตาเปล่าก็เห็นชัดอยู่แล้ว

จางเหมยเจินเหรินพูดว่า “ที่นี่น่ะ เป็นสถานที่อันตรายถึงตาย”

โอ?

ทันใดนั้น ทุกสายตาก็หันไปมองจางเหมยเจินเหรินพร้อมกัน

“พี่สอง หมายความว่ายังไง?” หลินต้าหนiaoถาม

จางเหมยเจินเหรินกล่าวว่า “พวกเจ้าก็รู้ว่าจอมยุทธ์อย่างปิ่นเต๋าเชี่ยวชาญฮวงจุ้ย มองตามหลักฮวงจุ้ยแล้ว พื้นดินแถบนี้แอ่นยุบลง โล่งแล้งไร้ต้นหญ้า ไม่มีสายน้ำ ไม่มีพลังวิญญาณ ไร้ซึ่งเค้าลางชีวิต นี่แหละ สถานที่อันตรายถึงตายโดยแท้”

“ถ้าใครเอาบรรพบุรุษมาฝังไว้ที่นี่ รับรองตระกูลขาดทายาท สายเลือดตัดขาด”

“ถ้าจักรพรรดิองค์ไหนถูกฝังไว้ที่นี่ ไม่นานราชวงศ์ต้องล่มสลาย แผ่นดินแตก บ้านเมืองพังทลาย”

คำพูดของจางเหมยเจินเหรินเพิ่งจบ บริเวณรอบ ๆ ก็เงียบกริบขึ้นมาทันที

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่อยู่

เหวฝังสวรรค์ แค่ชื่อก็ฟังดูไม่เป็นมงคลอยู่แล้ว พอมาเจอคำทำนายตามหลักฮวงจุ้ยของจางเหมยเจินเหรินเข้าไปอีก ยิ่งทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจหนักกว่าเดิม

“งั้น…งั้นพวกเรายังจะเข้าไปกันอีกเหรอ?” เสียงของเฟิงอู๋เหินสั่นน้อย ๆ เห็นได้ชัดว่าถูกคำพูดของจางเหมยเจินเหรินทำเอาขวัญเสีย

ชั่วขณะนั้น ทุกคนก็หันไปมองเย่ชิว

เย่ชิวกวาดมองม่อเทียนจีและหลินต้าหนiaoแวบหนึ่ง

“หัวหน้า หรือว่าเราพอแค่นี้เถอะ!” หลินต้าหนiaoเอ่ยขึ้น “ทริปนี้เราก็ได้ของมามากแล้ว นายได้ต้นไม้แห่งชีวิตมาในมือ แค่นี้ก็น่าจะต่ออายุพ่อฉันได้แน่นอน ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงอีกต่อไปหรอก”

ม่อเทียนจีก็พูดว่า “ต้นไม้แห่งชีวิตก็ช่วยยืดอายุฉันได้ หัวหน้า ฉันว่าพี่ต้าหนiaoพูดถูก พวกเราควรรีบออกไปจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตจะดีกว่า!”

“เหล่าโต้วซี แล้วแกคิดยังไง?” เย่ชิวหันไปถามจางเหมยเจินเหริน

จางเหมยเจินเหรินว่า “เอ็งไม่เคยเห็นหัวข้าจะเป็นจะตายอยู่ในสายตา ยังจะมาสนใจความเห็นข้าอีกเรอะ?”

เย่ชิวว่า “อย่าบ่นนักเลย บอกมาหน่อยสิว่าแกคิดยังไง”

สีหน้าของจางเหมยเจินเหรินจริงจังขึ้นมาทันที “ไอ้เด็กเวร ข้าว่าต้าหนiaoกับเทียนจีพูดถูกแล้ว ออกจากที่นี่ไปยังไงก็ดีกว่า”

“อืม? วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง?” เย่ชิวเลิกคิ้วแปลกใจ “นิสัยโลภจนเกินเยียวยาอย่างแก ยังยอมตัดใจจากรากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกได้ด้วย?”

จางเหมยเจินเหรินเบ้ปาก “แม้ปิ่นเต๋าจะโลภอยู่สักกี่พันล้านส่วน แต่ก็ยังรู้ว่าต่อหน้าความเป็นความตาย อย่างอื่นมันก็แค่เรื่องเล็กน้อย”

“ที่นี่มันอัปมงคลจริง ๆ”

“ไม่รู้ทำไม ข้ารู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งแอบจ้องอยู่ในความมืด ทำให้ข้าขนลุกวูบไปทั้งตัวเป็นพัก ๆ”

“ไอ้เด็กเวร ฟังคำข้าสักคำเถอะ ที่นี่ไม่เหมาะจะอยู่นาน ถ้าตัดสินใจจะไป ก็รีบไปให้ไว”

เย่ชิวหันไปถามเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน “แล้วพวกเธอล่ะ คิดยังไง?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินตอบพร้อมกันว่า “หัวหน้า เราตามหัวหน้าทั้งหมด”

เย่ชิวนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “ไหน ๆ ก็ถ่อมาถึงนี่แล้ว จะให้เลิกกลางทางได้ยังไงกัน”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน