วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2880

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานคิดจะสังหารเย่ชิวกับหรงอี้ให้สิ้นซาก ทันทีที่ยกมือออกไป จิตสังหารก็ปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน

หรงอี้เห็นดังนั้น แววตาก็ฉายแสงเหี้ยมเกรียมวูบหนึ่ง

เผชิญหน้าท่าไม้ตายของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน ใบหน้าของเขาไม่มีแววหวาดกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับเร่งก่อกวนพลังชี่ในกายอย่างรวดเร็ว

“ตูม!”

ชั่วพริบตาเดียว พลังเลือดและพลังชีวิตบนตัวหรงอี้ก็พุ่งทะยานดุจคลื่นทะเลคำราม ราวกับเทพอสูรตนหนึ่งหลุดพ้นจากพันธนาการ กลายเป็นทรงพลังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ในเวลาเดียวกัน รอบร่างเขามีแสงสีม่วงข้นหนาทอประกาย ล้อมตัวเขาไว้ราวหมอกเวทปีศาจ

“ฆ่า!”

หรงอี้คำรามลั่น ร่างแปรเป็นสายฟ้าสีม่วงพุ่งสวนใส่ลำแสงพลังสีทองที่พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานปล่อยออกมา

ชั่วขณะนั้น เขาเหมือนลืมทั้งเป็นหรือตาย เหลือเพียงความคิดจะสู้กับศัตรูแข็งแกร่งตรงหน้าให้ถึงที่สุด

พริบตาเดียว พลังสองสายก็ปะทะกันกลางสุญญากาศ ระเบิดเสียงสะท้านฟ้าสะเทือนดิน

“ตูม!”

ลำแสงพลังสีทองพันเกี่ยวกับสายฟ้าสีม่วง ราวกับจะฉีกฟ้าดินให้แหลกเป็นเสี่ยง ๆ

ทว่า ขณะที่สองพลังปะทะกันอย่างดุเดือด ร่างของหรงอี้กลับหายวับไปกลางสุญญากาศอย่างกะทันหัน

“หืม?”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานอุทานเสียงเบาอย่างแปลกใจ เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดเลยว่าหรงอี้จะหนีรอดได้ในสถานการณ์เช่นนี้

เขาขมวดคิ้วแน่น กวาดสัมผัสตรวจความเคลื่อนไหวรอบด้าน กลับพบว่าเค้าลางลมหายใจของหรงอี้หายไปสิ้น

“หนีงั้นรึ? ฮึ แค่ตัวกระจ้อยร่อยตัวหนึ่ง ยังคิดจะหนีต่อหน้าบุคคลผู้นี้?”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานฮึดฮัดใส่เสียงหนึ่ง แสงพุทธะพลันเปล่งประกายบนร่างธรรมของเขา เขาเตรียมจะลงมืออีกครั้ง ดึงตัวหรงอี้ออกมาจากสุญญากาศให้ได้

ทว่าในขณะเดียวกัน ลำแสงพลังอีกสายของเขาก็พุ่งจ่อถึงหน้าเย่ชิวแล้ว

“ฟึ่บ!”

ร่างของเย่ชิวสั่นไหววูบหนึ่ง แล้วหายไปจากที่เดิมอย่างฉับพลัน ราวกับเลือนหายไปจากโลก

“อืม?”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเลิกคิ้วขึ้น เขาไม่คิดเลยว่าเย่ชิวกับหรงอี้จะใช้พลังวิเศษคล้าย ๆ กัน หลบหนีไปต่อหน้าต่อตาเขาได้

“แค่พวกเจ้า คิดจะหนีไปต่อหน้าบุคคลผู้นี้ ฝันกลางวันเถอะ”

คำพูดสิ้นเสียง อยู่ ๆ สายตาของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็เลื่อนไปหยุดที่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์

“หืม คนงามใช่เล่นเลยนี่นะ! ดูท่าการมาครั้งนี้ของบุคคลผู้นี้ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ”

แววตาพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานระยับไปด้วยความกำหนัด เขาก้าวเท้าเดินตรงไปหาเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์

เดินได้สองก้าว

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็ชะงักเท้า กวาดสายตามองจางเหมยเจินเหรินกับพวก ก่อนสั่งอู๋ฮวาเสียงเย็นว่า “เจ้าไปฆ่าไอ้นักพรตเหม็นพวกนั้นให้หมด”

“ขอรับ!” อู๋ฮวาได้รับคำสั่ง ก็พุ่งตัวเข้าหาจางเหมยเจินเหรินกับพวกทันที

“เตรียมรับศึก!” จางเหมยเจินเหรินตะโกนลั่น เฟิงอู๋เหินกับคนอื่น ๆ รีบเตรียมตัวจะลงมือ

ไม่คาดคิด ขณะอู๋ฮวากำลังจะประชิดตัวพวกจางเหมยเจินเหรินอยู่นั้นเอง ก็มีแส้ไม้เส้นหนึ่งฟาดฉับลงมาจากฟากฟ้าอย่างไร้สัญญาณเตือน กระหน่ำฟาดใส่ตัวอู๋ฮวาเต็มแรง

อู๋ฮวาไม่คิดเลยว่าเย่ชิวจะโผล่มาในจังหวะนี้ เพราะเมื่อครู่เขายังได้ยินพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานพูดอยู่เลยว่า เย่ชิวกับหรงอี้หนีไปแล้ว

“อ๊าก…”

อู๋ฮวาถูกฟาดแบบไม่ทันตั้งตัว ร้องโหยหวน ร่างปลิวกระเด็นไปทั้งตัว

จังหวะที่ร่างเขากำลังจะหล่นถึงพื้น พลันมีเสียง “ผัวะ” ดังขึ้น ร่างของเขาถูกตัดขาดตรงเอว เลือดสดสาดกระเซ็น

“ไร้ค่า!” พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเห็นภาพดังกล่าวก็สบถอย่างไม่พอใจ

หลังร่างตกถึงพื้น อู๋ฮวาแหงนมองเย่ชิวที่ยืนลอยอยู่กลางอากาศ ตะโกนลั่นว่า “เย่ฉางเซิง เจ้าแอบเล่นงานข้า วันนี้เจ้าตายแน่!”

“ท่าน…ท่านจะทำอะไรน่ะ?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับลูกกระต่ายตัวน้อยที่ถูกขู่จนตกใจ

เห็นแล้วอดสงสารไม่ได้

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานยิ้มอย่างแสร้งเป็นมิตร “คนงาม ไม่ต้องกลัวหรอก บุคคลผู้นี้เป็นคนดีนะ รีบมาข้างกายข้าเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปดูโลกภายนอกเอง”

พูดจบ พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็ยังคงเดินบีบเข้ามาเรื่อย ๆ

“ท่าน…อย่าเข้ามานะ” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถอยหลังไปพูดไป “ถ้าท่านยังไม่หยุด ข้าจะร้องแล้วนะ!”

ตอนย่อยนี้ยังไม่จบ โปรดคลิกหน้าถัดไปเพื่ออ่านเนื้อหามันส์ ๆ ต่อ!

“ดีเลย เจ้าสวยขนาดนี้ เวลาร้องเสียงต้องเพราะน่าฟังแน่ ๆ” คำพูดนี้ของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน ทำเอาไม่ใช่แค่อู๋ฮวาที่พูดไม่ออก แม้แต่เย่ชิวกับคนอื่น ๆ ยังได้แต่ด่าไอ้แก่ชั่วในใจ

จางเหมยเจินเหรินสบถ “คำพูดแบบนี้ยังกล้าพูดออกมาอีก แม่ง หน้าด้านยิ่งกว่าข้าเสียอีก ไอ้ลูกกระต่าย เอาไหม….”

เย่ชิวส่ายหน้าเบา ๆ

เขารู้ว่าจางเหมยเจินเหรินกำลังถามเขาว่าจะลงมือช่วยเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หรือไม่ ทว่าเขารู้ดีว่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แค่แกล้งทำเป็นอ่อนแอ

“ท่าน…ท่าน…ไม่รู้จักอาย!” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หน้าแดงก่ำ ชี้หน้าด่าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน

“หน้าข้าน่ะยังต้องมีอยู่ ไม่เชื่อเจ้าลองมาคลำดูสิ” พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานยิ้มตาหยี ก้าวเข้าไปใกล้เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เรื่อย ๆ

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถอยหลังไปพลาง quเสียงดุดันว่า “ไอ้พระแก่ ข้าเตือนท่านเดี๋ยวนี้ หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้น พี่หรงอี้ของข้าไม่มีทางปล่อยท่านไว้แน่!”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานหัวเราะเย็น “พี่หรงอี้รึ? โอ้ เรียกซะสนิทเชียว น่าเสียดาย ที่พี่หรงอี้ของเจ้าหนีไปนานแล้ว”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ตวาดกลับ “อย่ามาหลอกข้า พี่หรงอี้ของข้าไม่มีวันทิ้งข้าไปเด็ดขาด!”

“ความจริงอยู่ต่อหน้า จะไม่ให้เชื่อก็ไม่ได้” มุมปากพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชั่วช้า เอ่ยหัวเราะว่า “คนงาม บุคคลผู้นี้เก่งกว่าพี่หรงอี้ของเจ้าหมื่นเท่า ทำไมเจ้าไม่ยอมเชื่อง ๆ ตามข้ากลับวัดต้าหลยิน ไปฝึกตนคู่กับข้า เสพสุขพระธรรมสูงสุดด้วยกันเล่า?”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์โกรธจนด่ากลับ “ไอ้พระหัวโล้น เจ้าอย่าหวังจะมาลบหลู่ทำลายความบริสุทธิ์ของข้า วันนี้ถึงจะต้องสู้จนตาย ข้าก็ไม่มีวันให้เจ้าสมหวัง!”

“นิสัยดุใช้ได้ ข้าชอบนะ” พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานหัวเราะเย็นหนึ่งที กำลังจะลงมือ ทันใดนั้น ก็มีจิตสังหารสายหนึ่งพุ่งมาจากด้านหลังเขา