วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2882

เงาแดงสายหนึ่งลอยสูงขึ้นช้า ๆ เคียงคู่กับเสาแสงสีขาว ดุจแสงเมฆสีรุ่งเรืองพร่างพราวที่สุดใต้ฟ้าดิน ชั่วพริบตาก็ดึงดูดสายตาของทุกคน

เพียงเห็นเงาแดงนั้น ก็พบว่ารอบกายของนางมีปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติวนเวียน หมอกเมฆพลุ่งพล่าน ราวกับก้าวย่างมาจากเก้าสวรรค์เหนือขึ้นไป เหนือโลกภายนอก ใครก็ไม่กล้าสบตานาน

ในขณะเดียวกัน รอบตัวเงาแดงนั้นยังพันเกี่ยวด้วยสายฟ้า เปลวไฟ หมอกเมฆ และแสงศักดิ์สิทธิ์…

บดบังใบหน้าไว้มิดชิด

แม้แต่เรือนร่างก็เห็นเพียงลางเลือน

ทว่าพอมองผ่าน ๆ ก็ยังพอเห็นได้ว่า เงาแดงนั้นมีสัดส่วนอรชรอ้อนแอ้น เอวบางดุจกิ่งหลิว บอบบางราวกับจะกำไว้ได้ด้วยมือเดียว

เห็นได้ชัดว่าเงาแดงนั้นเป็นสตรี!

แม้มองไม่เห็นใบหน้าของนางชัด ๆ แต่ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้ ล้วนสัมผัสได้จากรัศมีของนางว่า มีความยิ่งใหญ่สูงส่งและความลี้ลับที่อยู่เหนือสรรพชีวิต

“ท่านผู้สูงศักดิ์!”

เย่ชิวกับหรงอี้ต่างก็อุทานอยู่ในใจพร้อมกัน แววตาพร่างพราวไปด้วยความเคารพยำเกรงและความตื่นเต้น

ทั้งสองไม่คิดมาก่อนเลยว่า ตัวตนในตำนานผู้นี้ จะยอมปรากฏตัวออกมาในห้วงเวลาคับขันเช่นนี้

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ถึงกับอึ้งงัน

“นี่…คือท่านผู้สูงศักดิ์หรือ?”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่เคยเห็นภาพใดที่สะเทือนใจได้ถึงเพียงนี้มาก่อน การปรากฏตัวของเงาแดงนั้น ราวกับเทพเจ้าดึกดำบรรพ์เสด็จลงมาสู่โลกมนุษย์

เมื่อท่านผู้สูงศักดิ์ปรากฏตัว บรรยากาศรอบเหวฝังสวรรค์ก็ราวกับแข็งค้าง

ในทันที ใบหน้าของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็พลันหม่นหมองอย่างน่าเกลียด

เขาสัมผัสได้ถึงพลังสายหนึ่งจากตัวท่านผู้สูงศักดิ์ พลังนั้นทำให้หัวใจเขาสั่นระริก ความหวาดกลัวอธิบายไม่ถูกก็ผุดขึ้นมาในอกโดยไม่อาจห้ามได้

“เ–เจ้าคืออะไรกันแน่?”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานพยายามฝืนใจให้สงบ เอ่ยถามออกมา แต่เสียงกลับสั่นระรัวโดยไม่รู้ตัว

เงาแดงนั้นไม่ตอบ เพียงยกฝ่ามือขาวผ่องดุจหยกขึ้นโบกเบา ๆ พลังไร้รูปสายหนึ่งก็ห้อมล้อมพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไว้ในพริบตา

ทันใดนั้น พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็รู้สึกว่าทั่วร่างตึงรัดแน่น ราวกับถูกโซ่ตรวนพันธนาการนับไม่ถ้วน ร่างทั้งร่างขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

“เป็นไปได้ยังไง?”

ในใจพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานถึงกับตระหนก

ต้องรู้ไว้ เขาคือผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ!

ในยุคที่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ไม่อุบัติขึ้นเช่นนี้ ยังจะมีผู้ใดกล้าท้าทายกึ่งจักรพรรดิ?

ไม่พูดเกินเลยไปนัก ตอนนี้เขายืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรแล้ว

กวาดตามองทั่วหล้า จะมีคนที่ต่อกรกับเขาได้ นับนิ้วมือก็ยังเกิน

ทว่าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไม่เคยคิดเลยว่า ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต กลับมีตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ซ่อนอยู่

ก็จริงอยู่ที่ร่างที่เขามาตอนนี้เป็นเพียงร่างธรรม ไม่อาจระเบิดพลังทั้งหมดของตัวจริงออกมาได้ แต่ต่อให้เป็นแค่ร่างธรรมนี้ หากต้องเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งระดับเดียวกับจื่อหยางเทียนจุน ก็ยังสู้ได้หลายกระบวนท่า

ทว่าเวลานี้ อีกฝ่ายเพียงโบกมือเบา ๆ ครั้งเดียว ร่างธรรมของเขาก็ขยับไม่ได้เลย นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

“ทำไมเขตต้องห้ามแห่งชีวิตถึงมีตัวตนที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้?”

“นางเป็นใครกันแน่?”

ใจของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานปั่นป่วนไม่สงบ ลอบใช้งานพลังวิเศษ

นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองในบัดดล ราวกับดวงตาเพลิงทองคำที่มองทะลุความลวงได้ทุกสิ่ง เขาจ้องไปยังท่านผู้สูงศักดิ์

เขาต้องการจะดูให้ชัดว่า คนที่ทำให้เขารู้สึกหวั่นใจผู้นี้ แท้จริงมีหน้าตาเช่นไร

แต่ไม่ทันไร เพียงสายตาเขาเพิ่งจะมองไป ก็เหมือนถูกคมดาบทิ่มแทงเข้าใส่

“อ๊าก…”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

ทุกคนหันขวับไปมอง ก็เห็นว่าหางตาของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน มีสายเลือดสองสายไหลรินออกมา

ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานยังไม่ทันได้ลงมือ เหตุใดดวงตาถึงได้หลั่งเลือดเสียแล้ว?

“เจ้าเป็นอะไรกันแน่?” พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานคำรามถาม

“เมื่อครู่ไม่ใช่เจ้าเองหรือที่บอกไม่ให้ข้าออกมาพบเจ้า แล้วนี่ข้าออกมาแล้ว ทำไมเจ้ากลับทำเป็นจำไม่ได้ล่ะ?”

ในที่สุด ท่านผู้สูงศักดิ์ก็เอ่ยปาก

เสียงของนางแผ่วเบา ดุจขนนกสัมผัส ทำให้คนฟังรู้สึกสบายหู

เสียงนั้นใสกระจ่าง ราวกับสายน้ำไหลผ่านลำธาร ชวนให้น่าฟังนัก

แก้มขวาของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็มีรอยฝ่ามือเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งรอย

“เจ้า—” พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเพิ่งจะอ้าปากจะพูด ก็ได้ยินเสียง “เพี๊ยะ” ดังขึ้นอีกที ฝ่ามืออีกฉะบองก็ประเคนลงบนใบหน้าเขา

ฉาดนี้ ฟาดจนไม่เพียงแต่ใบหน้าของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานชาไปทั้งแถบ แม้กระทั่งสมองยังอื้ออึง

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเกือบคลั่งตาย

อย่างไรเสีย ตัวเขาก็เป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ เคยเมื่อไหร่กันที่ถูกหยามหน้าถึงเพียงนี้?

“อวดดี…” พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเพิ่งเอ่ยปากได้คำเดียว ฟันในปากก็พุ่งกระจายออกมาเป็นสาย

ฟันทั้งปากไม่เหลือสักซี่เดียว

ถัดมา ช่องปากทั้งปากก็ลมโหว่ พูดจาก็ยังไม่ชัด

ในตอนนั้นเอง เสียงของท่านผู้สูงศักดิ์ก็ดังขึ้น “เจ้าควรดีใจ ที่ที่นี่คือเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ไม่ใช่โลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ไม่อย่างนั้น ข้าต้องทำลายล้างวัดต้าหลยินของเจ้าให้สิ้น และรวมทั้งหมื่นพันผู้ฝึกพุทธที่เจ้าพูดถึงด้วย”

“กล้าพูดว่าข้าไม่ใช่ของดี แล้วตัวเจ้าเล่าคือของดีตรงไหน?”

“นอกจากใช้อำนาจรังแกผู้อ่อนแอกว่า เจ้ายังมีความสามารถอะไรอีก?”

“กึ่งจักรพรรดิมันน่าภูมิใจนักหรือ?”

เมื่อท่านผู้สูงศักดิ์พูดจบ ก็หวดฝ่ามือใส่หน้าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานอีกครั้ง

กร๊อบ!

ฝ่ามือครั้งนี้ของท่านผู้สูงศักดิ์ ฟาดจนใบหน้าของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานแทบจะแหลกคามือ ดั้งจมูกแตกเลือดทะลัก ใบหน้าอาบไปด้วยเลือด

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไม่กล้าเอ่ยปากอีก ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท เขาเริ่มรู้แล้วว่าตนเหยียบกับดักเหล็กเข้าเต็ม ๆ พลังของท่านผู้สูงศักดิ์ผู้นี้ลึกไม่เห็นก้นบึ้ง

ตุบ!

ท่านผู้สูงศักดิ์ขยับตัวในฉับพลัน

เพียงเห็นนางเดินตรงไปยังพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานช้า ๆ ทุกย่างก้าวเหมือนกำเหยียบลงบนสายใยหัวใจของทุกคนที่มองอยู่

เมื่อท่านผู้สูงศักดิ์เหลือระยะห่างจากพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเพียงไม่กี่ก้าว นางก็หยุดลง เอ่ยเสียงแผ่วว่า “คนของพุทธศาสนา ควรมีเมตตาในใจ แต่เจ้ากลับใช้พระธรรมในทางที่ผิด กระทำชั่วช้าไร้ยางอาย วันนี้ ข้าจะขอแทนพระพุทธเจ้าชำระประตูศาสนาเสียที”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานได้ฟังก็หน้าซีดเผือด ยังไม่ทันเอ่ยอะไร ท่านผู้สูงศักดิ์ก็สะบัดนิ้วหยกเบา ๆ

ฟิ้ว!

พลังอันมหาศาลสายหนึ่งระเบิดพุ่งออกมาในพริบตา วินาทีถัดมา ร่างธรรมของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็แตกสลายแหลกเป็นเสี่ยง ๆ