วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2884

“จบแล้ว!”

“จบเห่จริง ๆ แล้ว!”

ทันทีที่ได้ยินเสียงของท่านผู้สูงศักดิ์ อู๋ฮวาตกใจจนแทบตับไตไส้พุงแตก ความหวังจะใช้จังหวะนี้หนีเอาชีวิตรอดที่เพิ่งลอยขึ้นมา พังทลายลงในพริบตา

เส้นแบ่งเป็นตายอยู่ตรงหน้า

อู๋ฮวาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ตอนนี้มีอย่างเดียวคือเอาชีวิตรอด เขาไม่ลังเลเลยสักนิด รีบทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น ประนมมือขึ้นแนบอก ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและวิงวอน ตะโกนตัวสั่นใส่ท่านผู้สูงศักดิ์ว่า

“ท่านผู้สูงศักดิ์ได้โปรดไว้ชีวิตข้า! ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!”

เสียงของท่านผู้สูงศักดิ์แฝงแววเย้าเยาะ “สามเณรน้อย เจ้าไม่ใช่ชอบหนีเหรอ ทำไมไม่หนีต่อแล้วล่ะ?”

หัวใจอู๋ฮวาวุ่นวายจนแทบควบคุมไม่อยู่ เขายังคุกเข่าอยู่กับที่ เอ่ยว่า

“ขอท่านผู้สูงศักดิ์โปรดเมตตาไว้ชีวิตด้วย”

ท่านผู้สูงศักดิ์มองอู๋ฮวาที่คุกเข่าตัวสั่นเทา สายตาแวบความขบขัน

นางค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ทุกก้าวเหมือนเหยียบลงบนสายประสาทในใจอู๋ฮวา ทำให้หัวใจเขาเต้นระส่ำตามจังหวะฝีเท้าที่หนักหน่วงนั้นไม่หยุด

“สามเณรน้อย เจ้ารู้ไหมว่าในโลกนี้มีคนมากแค่ไหนที่อยากได้ความโปรดปรานจากข้า แต่พอเจ้าเห็นข้ากลับหันหลังหนีเอาชีวิตรอด นี่มันช่างน่าสนใจจริง ๆ!” ท่านผู้สูงศักดิ์หัวเราะเบา ๆ

เหงื่อเม็ดโตผุดที่หน้าผากอู๋ฮวาราวกับเม็ดฝน เขาฟันกระทบกันดังกรอด แทบจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาดเพื่อบังคับให้ตัวเองยังพอมีสติอยู่บ้าง

“ท่าน…ท่านผู้สูงศักดิ์ ศิษย์ผู้น้อย…ก็แค่…ก็แค่…”

อู๋ฮวาติดอ่าง พูดตะกุกตะกักอยู่ครู่ใหญ่ก็ยังหาคำมาแก้ตัวให้การกระทำของตัวเองไม่ได้

วูม!

ทันใดนั้น แรงกดดันแห่งเซียนที่มองไม่เห็นลูกหนึ่งก็โถมครอบคลุมทั่วร่าง อู๋ฮวาราวถูกฟ้าผ่า ตัวแข็งทื่อในบัดดล

“ข้าฆ่าอาจารย์ของเจ้าไป เจ้าคงไม่โกรธข้าหรอกนะ?” ท่านผู้สูงศักดิ์เอ่ยเสียงเรียบ “ถ้าเจ้าโกรธ ก็ลุกขึ้นมาล้างแค้นแทนอาจารย์เจ้าสิ”

ล้างแค้น?

นี่มันอยากให้ข้ารีบตายขนาดนั้นเชียวหรือ?

อู๋ฮวาส่ายหัวรัว ๆ เหมือนกลองโยก “สิ่งที่ท่านผู้สูงศักดิ์กระทำล้วนมีเหตุผลของท่าน ศิษย์ผู้น้อยไม่กล้าโทษท่าน ยิ่งไม่กล้าคิดล้างแค้นท่านด้วย”

ล้อเล่นหรือยังไง ร่างธรรมของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิถูกเจ้าจิ้มมือลบไปนิ้วเดียว ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรแค่นี้ของข้า ถ้าคิดจะไปล้างแค้นเจ้า ก็มีแต่หาเรื่องไปตายเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ไอ้แก่ไม่ยอมตายนั่นก็แค่เสียร่างธรรมไปหนึ่งร่าง ยังไม่ถึงตายเสียหน่อย

ต่อให้ถอยไปอีกหมื่นก้าว ต่อให้พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานตายจริง ๆ อู๋ฮวาก็ไม่มีวันคิดล้างแค้นให้เขา

ในใจอู๋ฮวายังแอบภาวนาให้พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานรีบตายเสียด้วยซ้ำ หากเป็นเช่นนั้น เขาก็จะได้ขึ้นแทน กลายเป็นเจ้าอาวาสวัดต้าหลยิน คุมผู้บำเพ็ญเพียรสายพุทธทั้งซีโม่ไว้ในมือ

ท่านผู้สูงศักดิ์ถามต่อ “สามเณรน้อย แล้วเจ้าหนีทำไม?”

ก็เพื่อรักษาชีวิตตัวเองนั่นแหละ!

เผชิญหน้ากับคำถามของท่านผู้สูงศักดิ์ อู๋ฮวาสูดลมหายใจลึก กล่าวว่า

“ท่านผู้สูงศักดิ์ ศิษย์ผู้น้อยหนี เพราะรู้ดีว่าพลังของตัวเองต่ำต้อยนัก กลัวว่าพลาดพลั้งทำให้ท่านไม่พอพระทัย แล้วพลอยทำให้วัดต้าหลยินต้องพบหายนะ…”

“เสแสร้ง!” ท่านผู้สูงศักดิ์ไม่รอให้อู๋ฮวาพูดจบก็ตัดบททันที

อู๋ฮวารีบก้มหน้าลงต่ำ ใจเต้นไม่เป็นส่ำ กลัวว่าท่านผู้สูงศักดิ์จะโมโหแล้วฆ่าเขาทิ้งเสียตรงนี้

“ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ฆ่าเจ้า” เสียงของท่านผู้สูงศักดิ์ดังขึ้นอีกครั้ง เย็นชาแต่อบอวลด้วยความน่าเกรงขาม “เรื่องของพวกคนหนุ่มพวกเจ้า ก็ให้พวกเจ้าเคลียร์กันเอง ข้าจะไม่ยุ่ง”

“ยังยืนยันคำเดิม รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกมีเพียงหนึ่งต้น สุดท้ายจะมีแค่คนเดียวเท่านั้นที่ได้มันไป”

“ส่วนจะเป็นใคร ก็แล้วแต่ฝีมือของแต่ละคน”

จบคำ ท่านผู้สูงศักดิ์ก็เหลือบมองเย่ชิวแวบหนึ่ง จากนั้นร่างก็หายวับกลับลงไปในหลุมฟ้า ทิ้งไว้เพียงความเงียบและบรรยากาศอึดอัดกดดัน

อู๋ฮวารู้สึกหมดแรงไปทั้งตัว แทบทรุดลงนั่งกับพื้น

เขารู้ดีว่าในสถานการณ์แบบวันนี้ ยังมีชีวิตรอดกลับมาได้ ถือว่าโชคหล่นทับแล้ว

ทว่า ยังไม่ทันได้ถอนหายใจโล่งอก กลับมีจิตสังหารเย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งเข้าหา

หรงอี้จ้องมองอู๋ฮวาอย่างเย็นชา แววตาวูบไหวด้วยความเหี้ยมโหด “อู๋ฮวา วันตายของเจ้ามาถึงแล้ว”

อู๋ฮวาเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนก พบว่านอกจากหรงอี้แล้ว ทั้งเย่ชิว เสวียนหยวนหรงเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ต่างก็จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบไม่ต่างกัน

“หรงอี้ เจ้า…เจ้าจะทำอะไร? หรือเจ้าคิดจะขัดคำสั่งท่านผู้สูงศักดิ์?” อู๋ฮวาฝืนทำเป็นใจเย็น พยายามยกชื่อท่านผู้สูงศักดิ์ขึ้นมาขู่หรงอี้

“ฮ่า ๆ ๆ… ไม่คิดเลยว่าอู๋ฮวาผู้เฉลียวฉลาดมาทั้งชีวิต สุดท้ายจะลงเอยแบบนี้!”

อู๋ฮวาหัวเราะอย่างเจ็บปวด แววตาฉายแววคลุ้มคลั่งวูบหนึ่ง “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ข้าก็จะสู้ตายกับพวกเจ้าซะ!”

พูดจบ อู๋ฮวาก็กัดฟันรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด พุ่งเข้าใส่หรงอี้ หวังจะต่อต้านเป็นครั้งสุดท้าย

ทว่าในตอนนี้ เขาบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว ไหนเลยจะสู้หรงอี้ไหว

“เพียะ!”

หรงอี้ฟาดฝ่ามือใส่ทีเดียว ส่งอู๋ฮวาลอยปลิว

ร่างของอู๋ฮวาหมุนคว้างอยู่กลางอากาศหลายตลบ ก่อนจะร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง คราวนี้เขาขยับตัวไม่ได้อีกต่อไป

“พี่หรงอี้ ฆ่าเขาเลย!” เสวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ย

หรงอี้พยักหน้าเล็กน้อย ยกมือขึ้น พลังชี่รวมตัวกลายเป็นฝ่ามือยักษ์ สาดลงมาทางกระหม่อมของอู๋ฮวา

“ไม่!” อู๋ฮวากรีดร้องด้วยความหวาดกลัว แต่ทุกอย่างก็สายเกินแก้แล้ว

“ตูม!”

ฝ่ามือยักษ์ฟาดลงมา ร่างของอู๋ฮวาถูกบดขยี้จนแหลกสลายไปในชั่วพริบตา

ทว่า ขณะที่ทุกคนคิดว่าทุกอย่างจบลงแล้วนั้นเอง ศีรษะที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ของอู๋ฮวากลับเปล่งแสงเจิดจ้าออกมา

ทันใดนั้นเอง ก็เห็นลูกปัดเม็ดหนึ่งพุ่งทะลุออกมาจากกะโหลกที่แตกสลายนั้น

ลูกปัดนั้นขนาดเท่าไข่ไก่ ผิวเรียบกลม เกลี้ยงเกลามันวาว แผ่แสงขาวนวลออกมา แล่นพุ่งไปยังที่ไกลลิบอย่างรวดเร็ว

จางเหมยเจินเหรินชะงักงัน “พระธาตุ?”

“ไม่ใช่พระธาตุ แต่เป็นวิญญาณแท้ต่างหาก” เสียงเย่ชิวดังขึ้นพร้อมกัน ร่างของเขาวูบหนึ่งก็ไปโผล่เหนือหัวลูกปัดนั้น แล้วเหยียบลงไปเต็มแรง

ทันใดนั้น ในลูกปัดก็มีเสียงกรีดร้องของอู๋ฮวาดังออกมา “เย่ฉางเซิง ขอให้เจ้าตายไม่ดี…”

ปัง!

ลูกปัดแตกกระจายภายใต้ฝ่าเท้าทันที