วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2886

ดาบพิฆาตเซียนเป็นวิชาดาบสุดยอดที่จื่อหยางเทียนจุนถ่ายทอดให้เย่ชิว กระบวนท่านี้ก็เป็นหนึ่งในไพ่ตายของเขาเหมือนกัน

เมื่อฟันออกไปแล้ว พลังทำลายล้างรุนแรงอย่างมหาศาล

เย่ชิวเคยใช้กระบวนท่านี้สังหารศัตรูมานับไม่ถ้วน

แม้ตอนนี้เขาจะใช้นิ้วแทนดาบ แต่พลังกระบี่ยังน่าสะพรึงกลัว ราวกับดาวตกผ่าทะลุท้องฟ้า

“ฟึ่บ!”

พลังกระบี่กลายเป็นลำแสงพลังสีทองเส้นหนึ่ง พุ่งตรงใส่ท้ายทอยของหรงอี้

เดิมทีหรงอี้ไม่ได้เอาเย่ชิวอยู่ในสายตา ทว่าชั่วเสี้ยววินาทีที่เป็นความเป็นความตาย เขากลับพลันตระหนักได้ว่า กระบวนท่านี้ของเย่ชิวน่ากลัวอย่างเหลือเชื่อ

ไม่มีเวลาให้คิดแม้แต่น้อย ร่างของหรงอี้พุ่งถลาไปข้างหน้าอย่างรุนแรง เฉียดฉิวหลบการโจมตีสังหารครั้งนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด

อย่างไรก็ดี แม้หนึ่งกระบวนท่านี้ของเย่ชิวจะไม่ฟันถูกโดยตรง แต่ก็ทำให้หรงอี้เสียท่า ดูทุลักทุเลไม่น้อย

“จังหวะดี!”

จางเหมยเจินเหรินกับเฟิงอู๋เหินเป็นต้นต่างเห็นดังนั้น ก็รีบฉวยโอกาสเปิดฉากบุกอีกครั้ง ระดมพลังวิเศษและของวิเศษทางเวทมนตร์สารพัด ใส่กันกระหน่ำกรูเข้าใส่หรงอี้

“โฮก!”

หรงอี้คำรามลั่น แสงสีรอบกายระเบิดพุ่งจ้า ตั้งใจจะใช้พลังบำเพ็ญเพียรอันแข็งแกร่งท่วมทับบดขยี้คู่ต่อสู้ทั้งหมด

แต่เย่ชิวไม่มีความคิดจะให้โอกาสหรงอี้เลย

ร่างเขาติดตามเป็นเงา ไม่ยอมปล่อยห่างแม้ครึ่งก้าว ฉวยจังหวะเหมาะแล้วชี้นิ้วออกไปอย่างฉับพลัน

“การไหลผ่านของกาลเวลา!”

พร้อมกับเสียงคำรามต่ำ ๆ พื้นที่รอบกายเย่ชิวเหมือนบิดเบี้ยวไปทั้งแถบ แรงกดดันแห่งเซียนที่ยากจะบรรยายถาโถมกรูกวาดใส่หรงอี้

“กลเม็ดกระจอก”

หรงอี้ยกฝ่ามือฟาด ตั้งใจจะสลายแรงกดดันแห่งเซียนลูกนี้ ทว่าไม่ทันไร เขาก็รู้สึกได้ว่าการเคลื่อนไหวของตัวเองเชื่องช้าลงอย่างประหลาด

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังรู้สึกได้อย่างชัดเจนด้วยว่า เวลาโดยรอบร่างของตนเองเหมือนถูกเร่งให้ไหลเร็วขึ้นนับไม่ถ้วนเท่า

“เย่ฉางเซิงถึงกับใช้วิชากาลเวลาและอวกาศได้งั้นหรือ?”

หรงอี้ตกตะลึงอย่างยิ่ง

ระหว่างที่เผลอใจวอกแวกไปเพียงชั่วครู่ เส้นผมทั้งศีรษะของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีขาวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยเหี่ยวย่นขึ้นมาทีละเส้น

ถัดจากนั้น หรงอี้ก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า พลังของตัวเองกำลังสลายหายไป เลือดลมเริ่มแห้งเหือด ราวกับแก่ชราลงไปหลายพันปีในชั่วพริบตา

แม้แต่แผ่นหลังก็ยังโค้งงอโดยไม่อาจควบคุมได้

หรงอี้ตกใจพบว่าเรือนร่างของตัวเองกำลังแก่ชราไปด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ ร่างกายที่เคยทรงพลังกลับเปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

ดวงตาทั้งสองข้างลึกโบ๋ แสงในดวงตาที่เคยส่องประกายพลันมอดดับลง ในพริบตาเดียว หรงอี้ก็กลายเป็นชายชราไปแล้วคนหนึ่ง

เมื่อเช้ายังผมดำ ข้ามชั่วอึดใจกลับผมหงอกขาวดั่งหิมะ

ยิ่งกว่านั้น พลังบำเพ็ญเพียรของเขายังอ่อนลงอย่างรวดเร็ว

ที่น่ากลัวที่สุดคือ เวลาไม่ได้หยุดไหลไปแค่นั้น ยังดำเนินต่อไปไม่หยุด

ในแววตาของเย่ชิวไม่มีความรู้สึกใด ๆ ไหวสะท้อน

กระบวนท่า ‘การไหลผ่านของกาลเวลา’ นี้ ไม่เพียงลงทัณฑ์เรือนกายของศัตรูเท่านั้น แต่ยังทำลายเจตจำนงและวิญญาณของอีกฝ่ายอย่างรุนแรงด้วย

ภายใต้การควบคุมของเย่ชิว หรงอี้ราวกับถูกดึงตัวออกจากการคุ้มครองของกาลเวลา ให้ล่วงหน้าไปสัมผัสปลายทางของชีวิตก่อนกำหนด

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินเป็นต้นต่างหยุดการโจมตีลง พวกเขามองพลังที่เย่ชิวแสดงออกมาแล้วอดสูดลมหายใจเย็นไม่ได้

“ซี๊ด——”

ในหมู่พวกเขา ผู้ที่ตกใจที่สุดไม่พ้นเฟิงอู๋เหิน

เฟิงอู๋เหินครอบครองร่างกายแห่งกาลเวลาและอวกาศ การรับรู้ต่อการไหลผ่านของกาลเวลายิ่งเหนือกว่าคนอื่น

ตอนนี้เมื่อเห็น ‘การไหลผ่านของกาลเวลา’ ของเย่ชิว เขาก็เข้าใจทันทีว่า บรรดาวิชากาลเวลาของตัวเอง เมื่อเทียบกับวิชาของเย่ชิวแล้ว ช่างเหมือนภูติน้อยสู้จอมเวทใหญ่จริง ๆ

“ศาสตร์กาลเวลาของพี่ใหญ่…ซี๊ด น่ากลัวชะมัด!”

บนพื้นดิน

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เห็นภาพตรงหน้า แววตางดงามสั่นระริกด้วยแสงประหลาด

“ฉางเซิงเก่งจังเลย”

ในตอนนั้นเอง เสียงของหรงอี้ก็ดังขึ้น

สายตาของเย่ชิวก็จริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เขาตระหนักดีแล้วว่า คำพูดที่ว่าร่างเทพไร้เทียมทานคือข้อยกเว้นของหรงอี้ ไม่ใช่คำลวงแต่อย่างใด

“นี่มันวิธีอะไร?”

“ถึงกับต่อต้านได้กระทั่งย้อนกลับผลกระทบของการไหลผ่านของกาลเวลาได้เลยงั้นหรือ”

“หรือว่า…”

เย่ชิวพลันนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมาได้

“ฮ่าฮ่าฮ่า เย่ฉางเซิง เห็นแล้วใช่ไหมล่ะ?”

หรงอี้หัวเราะกึกก้อง

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความลำพองและมั่นใจ แววตาเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับว่าความแก่เฒ่าที่ผ่านมาเมื่อครู่นี้เป็นเพียงเกมเล่นสนุกเท่านั้นสำหรับเขา

“นี่แหละความอัศจรรย์ของร่างเทพไร้เทียมทานงั้นหรือ?” เย่ชิวหรี่ตาเอ่ยถาม

“อึ๋ย เจ้าเดาออกด้วย?” หรงอี้อุทานแปลกใจไปก่อน แล้วจึงหัวเราะกล่าวต่อ “ถูกต้อง นี่ล่ะคือความน่าเกรงขามของร่างเทพไร้เทียมทาน”

“เวลาต่อหน้าข้า ก็เป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้นเอง!”

ใบหน้าเย่ชิวไม่เปลี่ยนสี แต่ในใจกลับคิดหาหนทางอย่างรวดเร็ว

เขาเข้าใจดีแล้วว่า ร่างเทพไร้เทียมทานของหรงอี้ทำให้ตัวเองต้องเผชิญกับศัตรูที่น่ากลัวอย่างยิ่ง ทว่าในขณะเดียวกันก็ยิ่งปลุกเร้าจิตวิญญาณนักสู้ของเขาให้ลุกโชน

“หรงอี้ เจ้าก็ถือเป็นคู่ต่อสู้ที่หาได้ยากคนหนึ่งจริง ๆ”

เย่ชิวเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“เจ้าก็ไม่เลว” หรงอี้มองเย่ชิว แล้วพูดต่อว่า “แต่ แค่นี้ยังจัดการข้าไม่ได้หรอก”

“งั้นหรือ?” เย่ชิวว่า “ครั้งก่อน ๆ ก็มีคนพูดกับข้าแบบนี้เหมือนกัน แต่สุดท้ายพวกเขาก็ตายอยู่ใต้มือข้าทั้งหมด”

หรงอี้ยิ้มบาง ๆ จากนั้นจ้องเย่ชิวอยู่หลายวินาที แล้วพลันนึกสนุกถามว่า “เย่ฉางเซิง ข้าถามเจ้าสักข้อ ในระดับพลังเดียวกัน เจ้ากับใครเคยแพ้บ้างไหม?”

“ไม่เคยแพ้” คำตอบของเย่ชิวสั้นแต่หนักแน่น

“บังเอิญจริง ข้าก็ไม่เคยแพ้เหมือนกัน” หรงอี้หัวเราะ “เย่ฉางเซิง เจ้ากล้าหรือไม่ กล้าที่จะประลองกับข้าในระดับเดียวกันสักศึก?”