วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2888

มุมปากของเย่ชิวโค้งขึ้นเล็กน้อย

จางเหมยเจินเหรินสังเกตเห็นรอยยิ้มนั้นของเย่ชิว ก็คิดในใจว่า “ไอ้กระต่ายน้อยนี่จะเริ่มล่อลวงคนอีกแล้วสินะ”

และก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ

เย่ชิวเอ่ยต่อว่า “แต่ว่า ในเมื่อเป็นการประลองในระดับพลังเดียวกัน ก็ต้องมีของเดิมพันหน่อยสิ”

“ที่เจ้าว่าเดิมพันน่ะ หมายความว่ายังไงกันแน่?” หรงอี้ถาม

เย่ชิวยิ้มบาง ๆ “ง่ายมาก เจ้าก็แค่ให้ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานกับข้าและสหายของข้าคนละหนึ่ง件 ข้าก็จะสู้กับเจ้า”

อะไรของมัน?

ข้ากดระดับพลังลงมาให้เจ้า ทนลดตัวมาสู้กับเจ้า ก็ถือว่ารักษาหน้าเจ้าอย่างมากแล้วนะ ยังจะกล้ามาเรียกร้องผลประโยชน์จากข้าอีก?

ไม่อายฟ้าดินบ้างหรือไง!

หรงอี้กล่าวเสียงขรึม “เย่ฉางเซิง เจ้าคิดว่าเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาต่อรองผลประโยชน์กับข้า?”

เย่ชิวพูดพลางยิ้ม “อย่าเพิ่งร้อนตัวสิ คำพูดของข้ายังพูดไม่จบเลย”

“เมื่อกี้เป็นแค่ข้อแรก ข้ายังมีข้อที่สองอีก”

“ถ้าข้าแพ้ ก็ขอให้ท่านอย่าได้ไปกลั่นแกล้งสหายของข้า แล้วให้สัญญากับข้า ว่าจะส่งพวกเขาออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตอย่างปลอดภัย”

สีหน้าของหรงอี้ยิ่งเย็นชา

“เย่ฉางเซิง เจ้ายังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เจ้ากำลังเผชิญอยู่เลยสินะ” หรงอี้เอ่ย “ข้าจะเตือนเจ้าให้ก็แล้วกัน ที่ข้าเต็มใจ压制境界ลงมาประลองกับเจ้า นั่นก็ให้หน้าเจ้ามากพอแล้ว อย่ามาได้คืบจะเอาศอก”

“ท่านหรง อย่าเพิ่งโมโหสิ” เย่ชิวหัวเราะร่าแล้วกล่าวว่า “หากข้าแพ้ในมือของท่าน ชีวิตเส้นนี้ก็ให้ท่านเอาไปเลย จะฆ่าจะเฉือนยังไงตามใจท่านทั้งนั้น”

“เป็นยังไง แบบนี้ท่านก็ไม่ขาดทุนแล้วใช่ไหม?”

พอได้ยินคำนี้ หรงอี้ก็เริ่มลังเลขึ้นมา

เขาคิดคำนวณอย่างรวดเร็วในใจ

เงื่อนไขที่เย่ชิวเสนอมา ฟังดูเหมือนไร้เหตุผล ทว่าในมุมของเขาแล้ว กลับเป็นสิ่งล่อลวงไม่น้อยเลยทีเดียว

“ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานไม่กี่件 แม้จะล้ำค่า แต่ถ้าใช้โอกาสนี้ดึงเย่ฉางเซิงมาอยู่ใต้อาณัติได้ล่ะก็ ต่อไปข้าก็จะมีแม่ทัพคนสำคัญเพิ่มขึ้นอีกคน”

“ยิ่งไปกว่านั้น เย่ฉางเซิงคืออันดับหนึ่งบัญชีมังกรซ่อนเร้น มีพรสวรรค์จักรพรรดิ ถ้าคนแบบนี้ยอมเป็นทาสข้า ข้าก็จะข่มขวัญทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้”

“ยังไม่หมด เย่ฉางเซิงยังได้ครอบครองโชคชะตาแห่งเผ่าอสูรที่สมบูรณ์ หากเขายอมก้มหัวต่อข้า ข้าก็จะควบคุมได้ทั้งเผ่าอสูร”

คิดถึงตรงนี้ หรงอี้ก็จ้องตาเย่ชิวแล้วถามว่า “เย่ฉางเซิง คำพูดเจ้าเป็นจริงแน่นะ?”

เย่ชิวยังคงยิ้มไม่เลือน เอ่ยว่า “แน่นอน ข้าไม่พูดลอย ๆ อยู่แล้ว แต่ท่านหรงก็ต้องตอบตกลงเงื่อนไขของข้าก่อนเช่นกัน”

“ได้” หรงอี้ยกฝ่ามือสะบัดออกไปทีหนึ่ง

ทันใดนั้น เบื้องหน้าของเย่ชิวและจางเหมยเจินเหรินกับพวก ก็มีศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานปรากฏขึ้นคนละ一件

พอจางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ เห็นเข้าก็รีบคว้าศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานเก็บไปในทันที ราวกับว่าถ้าลังเลแม้เพียงเสี้ยววินาที ก็เท่ากับเป็นการไม่ให้เกียรติศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานเหล่านี้

“สมกับเป็นคุณชายใหญ่แห่งฮวงจินเจียจู๋ ลงมือทีไรก็ใจกว้างจริง ๆ ขอบใจมาก”

เย่ชิวหัวเราะพลางเก็บศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานของตน

ยังไม่ทันเริ่มสู้ ก็ล่อลวงเอาของวิเศษจากศัตรูมาได้ตั้งหลาย件 คำเดียวเลย—

สะใจ!

หรงอี้กล่าวว่า “เย่ฉางเซิง เงื่อนไขข้อที่สองของเจ้าข้าก็รับแล้ว ข้ารับประกันว่าจะส่งสหายเจ้าทุกคนออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตอย่างปลอดภัยไร้ริ้วรอย”

เย่ชิวพูดว่า “ท่านหรง เคยนึกถึงอีกเรื่องหนึ่งหรือเปล่า ถ้าสมมติว่าท่านแพ้ให้ข้าขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง?”

“แพ้เจ้า?” หรงอี้ทำราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก “เป็นไปไม่ได้ ข้าคือผู้ไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน ไม่เคยแพ้ให้ใคร”

เย่ชิวถอนหายใจ “เมื่อก่อนข้าก็เคยเจอคนไม่น้อยที่อ้างตัวว่าเป็นอัจฉริยะไร้เทียมทาน พูดว่าตัวเองไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน ไม่เคยแพ้ให้ใคร แต่สุดท้ายแล้วไงล่ะ พวกเขาก็แพ้ให้ข้าทั้งหมด”

หรงอี้กล่าวอย่างมั่นใจ “ข้าไม่อวดเกินจริงหรอก แม้แต่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ในกาลโบราณ พออยู่ในวัยเท่าข้า ก็ยังไม่อาจสู้ข้าได้ ในระดับเดียวกัน ไม่มีใครสั่นคลอนข้าได้ทั้งนั้น”

“แต่ถ้าท่านแพ้ล่ะ?” เย่ชิวถาม

หรงอี้เชิดหน้าตอบอย่างหยิ่งผยอง “ไม่มีคำว่าถ้า ข้าไม่มีวันแพ้”

“ท่านหรง ข้าชื่นชมความมั่นใจของท่านมากนะ แต่ตอนนี้การต่อสู้ยังไม่เริ่ม ใครจะแพ้ใครจะชนะ ไม่มีใครรู้ทั้งนั้น” เย่ชิวกล่าว “เอาอย่างนี้ไหม เรามาพนันกันสักตั้งดีหรือไม่?”

จางเหมยเจินเหรินตาเป็นประกายขึ้นมาทันที คิดในใจว่า “ไอ้กระต่ายน้อยนี่จะเริ่มล่อลวงอีกแล้ว”

เฟิงอู๋เหินเกาศีรษะพลางพูดว่า “ก่อนหน้านี้หรงอี้ไม่ใช่เป็นแบบนี้นี่นา วันนี้ทำไมถึงได้ขี้ขลาดขนาดนี้ล่ะ?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดว่า “บางทีหรงอี้อาจจะกังวลว่าถ้าสู้กันในระดับพลังเดียวกัน เขาจะสู้หัวหน้าไม่ได้ก็ได้นะ”

“พูดเหลวไหลสิ้น” หรงอี้หัวเราะเสียงดัง “ในระดับพลังเดียวกัน ข้าไม่เคยกลัวใครทั้งนั้น”

จางเหมยเจินเหรินว่า “ในเมื่อไม่เคยกลัวใคร แล้วทำไมถึงไม่กล้าพนันกับไอ้กระต่ายน้อยล่ะ?”

หรงอี้พูดว่า “ใครบอกว่าข้าไม่กล้าพนัน ข้าแค่…”

“แค่ไม่กล้าตั้งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์ใช่ไหมล่ะ?” จางเหมยเจินเหรินทำหน้าเหยียดหยาม “สรุปแล้ว เจ้าก็ยังไม่กล้าพนันอยู่ดี ถ้าเจ้าไร้เทียมทานในระดับเดียวกันจริง ทำไมถึงไม่กล้าตั้งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์ล่ะ?”

สีหน้าของหรงอี้มืดครึ้มลงทันที

ในใจด่ากราด

ไอ้พวกเต่าหดหัวทั้งกลุ่ม อย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้ามี กลอุบาย อะไรอยู่ในใจนะ ข้าไม่มีวันปล่อยให้พวกเจ้าสมหวังหรอก

จะให้ข้าตั้งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!

ทว่าทันใดนั้นเอง เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็เอ่ยขึ้นมา

“พี่หรงอี้ อย่าไปฟังพวกเขาเลยนะ พวกเขาตั้งใจยั่วโทสะพี่ ก็เพื่อจะให้พี่ตั้งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์ พี่อย่าได้หลงกลเชียว ถ้าบังเอิญพี่แพ้ขึ้นมา…”

“ข้าไม่มีวันแพ้” หรงอี้ขัดขึ้นทันที

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ว่า “ข้ารู้อยู่แล้วล่ะว่าพี่หรงอี้ไม่มีวันแพ้ แต่ว่าเย่ฉางเซิงก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่มองข้ามได้ เขามีพรสวรรค์จักรพรรดิ พรสวรรค์โดดเด่นหาใครเปรียบ ถ้าพี่ตั้งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์ไปแล้ว แล้วดันแพ้ขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็ ทีนี้จะไม่มีทางถอยหลังแล้วนะ”

“พี่หรงอี้ ฟังคำเตือนข้าสักคำเถอะ อย่ารับคำพนันของเย่ฉางเซิงเลย”

“ฆ่าเขาซะตั้งแต่ตอนนี้ ตัดปัญหาให้สิ้นซากไปเลยจะดีกว่า”

หรงอี้มองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ใจรู้สึกโกรธขึ้นมานิด ๆ แล้วถามว่า “ยังไงกัน หรือว่าเจ้าก็คิดเหมือนกัน ว่าข้ามีโอกาสแพ้เย่ฉางเซิงงั้นหรือ?”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “พี่หรงอี้ ข้าแค่เป็นห่วงพี่…”

“พอได้แล้ว! หรงเอ๋อร์ คนอื่นจะมาสงสัยข้าอย่างไรก็ช่าง แต่เจ้าไม่ควรเป็นคนที่มาดูแคลนความสามารถของข้า” หรงอี้พูดถึงตรงนี้ ก็หันไปมองเย่ชิว แล้วกล่าวเสียงดังว่า “แค่ตั้งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์เอง มีอะไรให้น่ากลัวกันเล่า”

“ตั้งมันเดี๋ยวนี้เลย!”