วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2911

ทันทีที่หรงอี้พ่นโลหิตวิญญาณออกมาคำใหญ่ ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำก็ราวกับถูกฉีดพลังไร้ขอบเขตเข้าไป อักขระเวทมนตร์โบราณบนตัวระฆังเหมือนพลันตื่นขึ้น เปล่งแสงเจิดจ้าพร่างพราว กลิ่นอายเก่าแก่ทรง威แผ่ซ่านออกมา ในชั่วพริบตาก็ปกคลุมไปทั่วทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต

“ตึงงง—”

ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำดังขึ้น เสียงนั้นราวกับแล่นย้อนผ่านห้วงกาลเวลา ทะลวงเข้าสู่ก้นบึ้งหัวใจของทุกผู้คน ทำให้เผลอเกิดความยำเกรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ถัดจากนั้น ตัวระฆังก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียง轰鸣ดังสนั่น แฝงไว้ด้วยอำนาจและพลังที่ยิ่งใหญ่ไร้ประมาณ ราวกับปลุกให้ฟ้าดินบังเกิดเสียงสอดประสานไปพร้อมกัน

“นี่…นี่มันสัญญาณว่า ศาสตราจักรพรรดิกำลังฟื้นคืนฤทธิ์!”

ด้านนอกเขตต้องห้ามแห่งชีวิต

เดิมทีหรงจิงเทียน เฟิงหลิงหยุน หรงจิงเทียน และท่านผู้นำเป่ย์หมิง ทั้งสามคนกำลังจิบชากันอยู่บนสมบัติวิเศษสำหรับบิน อยู่ดี ๆ สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างพร้อมเพรียง รีบลุกขึ้นยืนแล้วเงยหน้ามองไปทางเขตแกนกลาง

น่าเสียดายที่เขตแกนกลางถูกหมอกหลากสีปกคลุม มองเห็นได้ไม่ชัดนัก ได้แต่แลเห็นแสงสีทองก้อนหนึ่งลอยกระจายอยู่เหนือฟ้าดินบริเวณนั้นเลือนราง

“กลิ่นอายนี้คุ้น ๆ เหมือนจะเป็น…” หัวใจหรงจิงเทียนหายวาบ

ในจังหวะนั้นเอง ก็ได้ยินท่านผู้นำเป่ย์หมิงร้องลั่นว่า “ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำ! ท่านหรง นั่นคือสมบัติตกทอดของฮวงจินเจียจู๋พวกท่านไม่ใช่หรือ!”

“หือ?” หรงจิงเทียนเพ่งมองอย่างตั้งใจ เห็นแสงทองคำเหนือเขตแกนกลางยิ่งทอประกายเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ แม้จะพร่าเลือนอยู่ในหมอก แต่ก็พอจะมองออกว่าเป็นระฆังยักษ์ที่สูงเสียดฟ้า

เขามองแค่แวบเดียวก็จำได้ทันที ว่านั่นคือระฆังจักรพรรดิ์ทองคำของตระกูลเขาเองแน่แท้

“ใช่ ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำจริง ๆ” เฟิงหลิงหยุนเอ่ยถาม “ท่านหรง พอจะรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หรงจิงเทียนส่ายหน้า ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มว่า “ข้ารู้เพียงอย่างเดียว ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำอยู่กับอี้เอ๋อร์ของข้า หรือว่า…อี้เอ๋อร์กำลังตกอยู่ในอันตราย?”

เป่ยหมิงหวังเอ่ยว่า “ท่านหรง คิดมากไปแล้ว หรงอี้มีร่างเทพไร้เทียมทาน พรสวรรค์เหลือคณา ต่อให้เจออันตรายก็แก้ไขได้ไม่ยาก ไม่มีทางจนมุมถึงขั้นต้องใช้ศาสตราจักรพรรดิหรอก”

เฟิงหลิงหยุนรีบเสริม “ท่านเป่ย์หมิงพูดมีเหตุผล คนรุ่นเยาว์ที่เข้าไปในเขตแกนกลางพวกนั้น มีใครจะเป็นคู่มือหรงอี้ได้กันเล่า”

“เอาแค่พูดกันแบบเลวร้ายที่สุดก็เถอะ ต่อให้หรงอี้เผชิญอันตรายจริง ก็ไม่ถึงกับต้องใช้ศาสตราจักรพรรดิอยู่ดี”

เฟิงหลิงหยุนยังพูดต่อ “เพราะฉะนั้นจึงเหลือความเป็นไปได้เพียงข้อเดียว คือหรงอี้ได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่ในเขตแกนกลาง จนทำให้ศาสตราจักรพรรดิฟื้นคืนฤทธิ์”

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงเอ่ยว่า “การวิเคราะห์ของท่านเฟิงมีน้ำหนัก ข้าเองก็คิดเช่นนั้น”

“ซี๊ด ไม่คาดคิดเลยว่า ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำจะฟื้นคืนฤทธิ์ในมือของหรงอี้!”

“ถ้าไม่เห็นกับตา คงไม่กล้าเชื่อเลยจริง ๆ”

“ท่านหรง ขอแสดงความยินดีด้วย ฮวงจินเจียจู๋ของพวกท่านให้กำเนิดบุตรกิเลนแล้ว”

เฟิงหลิงหยุนเองก็เต็มไปด้วยแววอิจฉา เอ่ยว่า “วันหน้า หรงอี้ต้องบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิอย่างแน่นอน ด้วยตัวเขาคนเดียว ฮวงจินเจียจู๋อย่างน้อยก็รุ่งโรจน์ได้อีกนับล้านปี”

ฟังทั้งสองคนพูดเช่นนี้ ความกังวลในใจหรงจิงเทียนก็พลันเบาบางลง เขาหัวเราะลั่นว่า “ท่านเป่ย์หมิง ท่านเฟิง คำพูดนี้อย่าได้พูดให้หูอี้เอ๋อร์ได้ยินเชียว”

“อี้เอ๋อร์ยังวัยเยาว์ ใจสูงหยิ่งนัก ถ้าได้ยินพวกท่านยกยอเขาแบบนี้ เกรงว่าหางจะชี้ฟ้ากันพอดี”

“ว่าไปแล้ว อี้เอ๋อร์ก็ถือเป็นรุ่นหลานของพวกท่าน วันหน้า ก็ต้องช่วยกันดูแลสั่งสอนแทนข้าบ้างล่ะ ข้าขอขอบคุณทั้งสองล่วงหน้าแล้ว”

ปากหรงจิงเทียนว่ากันไปอย่างนั้น ทว่าความตื่นเต้นที่แผ่ออกมาจากหว่างคิ้วกลับปิดไม่มิดเลยแม้แต่น้อย

ในฐานะหัวหน้าตระกูลของฮวงจินเจียจู๋ เขารู้ซึ้งดีถึงความน่าสะพรึงของศาสตราจักรพรรดิชิ้นนี้ หากฟื้นคืนฤทธิ์เต็มที่เมื่อใด พลานุภาพของมันเพียงพอจะทำลายล้างฟ้าดิน เปลี่ยนแปลงโฉมหน้าของเขตต้องห้ามแห่งชีวิตได้ทั้งผืน

“ตอนนี้อี้เอ๋อร์ยังอยู่ในวัยนี้ แต่กลับปลุกศาสตราจักราจักรพรรดิให้ฟื้นได้ ดูท่าเขาคงได้ครอบครองรากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกเข้าแล้วก็เป็นได้ ไม่แน่ว่า อี้เอ๋อร์อาจก้าวข้ามธรณีกึ่งจักรพรรดิไปแล้ว เหลืออีกเพียงครึ่งก้าวก็จะถึงระดับจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่” หรงจิงเทียนคิดในใจ

เฟิงหลิงหยุนกับท่านผู้นำเป่ย์หมิงเหลือบสบตากันแวบหนึ่ง ทั้งคู่ต่างเห็นความกังวลแฝงอยู่ลึก ๆ ในดวงตาของอีกฝ่าย

แม้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฮวงจินเจียจู๋จะถือเกียรติภูมิว่าเป็นตระกูลอันดับหนึ่งแห่งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ทว่าทั้งเฟิงเจียและเป่ยหมิงเจียก็ล้วนมีพลังพอจะต่อกรกับฮวงจินเจียจู๋ได้

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน