วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2936

เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่ลังเลแม้แต่นิด มือกุมกันแน่นก้าวเข้าสู่ทางเดินลึกลับมืดมิด ในชั่วพริบตาก็ราวกับข้ามไปยังอีกโลกหนึ่ง

ภายในทางเดินลึกลับ ลมเย็นพัดวูบวาบไม่ขาดสาย ราวกับเสียงกระซิบจากแดนยมโลก แฝงไว้ด้วยความหนาวเหน็บไม่รู้จบและความหวาดผวาต่อสิ่งที่มองไม่เห็น

ตามผนังหินรอบด้าน บางครั้งมีแสงสลัวเล็ดลอดวาบขึ้นมา เผยให้เห็นใบหน้าภูตผีอัปลักษณ์นับไม่ถ้วน ราวกับมีวิญญาณเร่ร่อนหมื่นพันวนเวียนอยู่ที่นี่ เสียงร่ำไห้โหยหวนดังสะท้อนก้องไม่หยุดหย่อน

“ที่นี่...น่ากลัวจัง” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์บีบมือเย่ชิวแน่นขึ้นมา ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิง ใจไม่กล้าเท่าไร เสียงที่เอ่ยออกมายังสั่นระริก

“ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่ทั้งคน” เย่ชิวเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม

ทั้งคู่จูงมือกัน เดินเคียงบ่าเคียงไหล่ไปข้างหน้า ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบอยู่บนความมืดมิดที่เต็มไปด้วยอันตรายและสิ่งไม่รู้จัก

ทางเดินลึกลับราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ไออำมหิตรอบด้านก็ยิ่งทวีความหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเหมือนจะกลืนกินกระทั่งดวงวิญญาณของพวกเขา

ทว่าท่ามกลางความหวาดกลัวที่ถาโถมอยู่ในใจ อยู่ ๆ แสงสว่างริบหรี่สายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

แสงนั้นราวดวงดาวกลางราตรี แม้จะเล็กน้อย ทว่ากลับเพียงพอจะส่องทางให้พวกเขาก้าวต่อไป

“ดูสิ! ตรงนั้นมีแสง!” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ร้องอย่างดีใจ

เย่ชิวก็เห็นแสงริบหรี่นั้นเช่นกัน ความตื่นเต้นโดยไม่รู้สาเหตุเอ่อล้นขึ้นมาในอก เขาจึงเร่งฝีเท้าพร้อมกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของแสง

ยิ่งพวกเขาเข้าไปใกล้ แสงนั้นก็ยิ่งสว่างขึ้น และอบอุ่นมากขึ้นเรื่อย ๆ

จนกระทั่งทั้งสองก้าวพ้นทางเดินลึกลับออกมา ภาพตรงหน้าก็ทำเอาพวกเขาตื่นตะลึงจนพูดไม่ออก

ที่นี่แตกต่างจากในทางเดินลึกลับโดยสิ้นเชิง

ดอกไม้และสมุนไพรพิสดารบานสะพรั่งเต็มพื้นดิน สีสันหลากหลาย สายลมพัดพาเอากลิ่นหอมอบอวลเข้าจมูก

ต้นไม้โบราณนานาพันธุ์สูงเสียดฟ้า กิ่งก้านใบแน่นขนัด แผ่ออกมาดูมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

ยังไม่หมดเท่านั้น แสงศักดิ์สิทธิ์หลากสีส่องลอดยอดไม้ลงมา กลายเป็นลำแสงพร่าเลือนแต้มเป็นลายเงาอยู่บนพื้น ราวกับแดนสวรรค์

“นี่...นี่มันจริงเหรอเนี่ย” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ขยี้ตาตัวเอง ไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเองแม้แต่นิด

เย่ชิวเองก็แปลกใจไม่น้อย แต่เขาปรับอารมณ์กลับมาได้อย่างรวดเร็ว เอ่ยว่า “น่าจะจริง ท่านผู้สูงศักดิ์ทั้งชี้ทางให้เรามาที่นี่ รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกคงอยู่ที่นี่แหละ”

ทั้งสองเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็ไปถึงบริเวณใจกลางของแดนสวรรค์แห่งนี้

เงยหน้ามองขึ้นไป เห็นเบื้องหน้าถูกหมอกขาวบดบังเลือนราง ราวกับมีพลังลี้ลับไร้ขอบเขตบางอย่างกำลังก่อตัวอยู่ภายใน

ท่ามกลางหมอกนั้น มีเงาสีแดงสายหนึ่งปรากฏให้เห็นลาง ๆ แผ่ออกมาซึ่งแรงกดดันแห่งเซียนประหลาดชนิดหนึ่ง

ในพริบตา เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ต่างก็รู้สึกสะท้านในใจ สายตาจับจ้องเงาแดงกลางหมอกนั้น ชื่อเดียวก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยมิได้นัดหมาย

ท่านผู้สูงศักดิ์!

ขณะที่เย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กำลังจะก้าวเข้าไปหาเงาแดงในหมอกนั้น อยู่ ๆ อากาศรอบตัวก็เหมือนจะแข็งตัวแน่นิ่ง

ถัดจากนั้น พลังกระบี่นับไม่ถ้วนก็พุ่งกระหน่ำออกมาราวพายุฝน เสียงหวีดหวิวกึกก้อง ค่ายกลกระบี่ขนาดใหญ่เก่าแก่หนึ่งชุดปรากฏขึ้นกลางอากาศ กั้นเขาทั้งสองออกจากเงาแดงนั้นทันที

“นี่คือ...ค่ายกลกระบี่สังหารเซียน!”

ดวงตาเย่ชิวหรี่ลงทันควัน ความตะลึงสั่นสะท้านแล่นวาบขึ้นมาในอก

เขาไม่คิดเลยว่าจะมาเจอค่ายกลกระบี่สังหารเซียนในที่แบบนี้

“ทำไมที่นี่ถึงมีค่ายกลกระบี่สังหารเซียนล่ะ” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยความงุนงง

“ไม่รู้เหมือนกัน” เย่ชิวพึมพำอยู่ในใจ หรือว่าท่านอาวุโสชิงหยุนเคยมาเยือนสถานที่แห่งนี้มาก่อน?

เขากวาดมองอย่างละเอียด พบว่าค่ายกลกระบี่สังหารเซียนชุดนี้ซับซ้อนล้ำลึกกว่าค่ายกลกระบี่สังหารเซียนที่เขาเคยฝึกอยู่มาก

ถ้าจะว่าไป ที่เขาใช้เป็นอยู่ก็แค่เปลือกนอก แต่ค่ายกลกระบี่สังหารเซียนตรงหน้านี้ต่างหากคือแก่นแท้

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน