วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2940

หรือว่า…

เย่ชิวมองรอยยิ้มแฝงนัยของท่านผู้สูงศักดิ์ พลันในใจก็ผุดความคิดอันบังอาจขึ้นมา จากนั้นจึงโค้งคำนับให้นางหนึ่งที

“ชางเซิงขอทูลลา ท่านผู้สูงศักดิ์รักษาตัวด้วย”

พูดจบ เย่ชิวก็ฉุดแขนหรงเอ๋อร์หันหลังจะเดินออกไป “หรงเอ๋อร์ ไปกันเถอะ”

“จะไปแล้วเหรอ?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ทำหน้างงงัน ถามว่า “นายไม่ใช่ว่าจะมาหารากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกเหรอ?”

“หาเจอแล้ว” เย่ชิวว่า

“หาเจอแล้ว?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ยิ่งสงสัย “แล้วมันอยู่ที่ไหนล่ะ?”

“ไว้ค่อยพูดทีหลัง” เย่ชิวฉุดแขนเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์มุ่งหน้าออกไปด้านนอก

“เดี๋ยวก่อน” ท่านผู้สูงศักดิ์เอ่ยขึ้นเรียกเย่ชิวไว้ “เด็กหนุ่มที่มาพร้อมกับเจ้านั่น เคยถูกพลังย้อนกัดกิน ชะตาชีวิตเหลืออีกไม่มาก ถ้าเจ้าอยากต่ออายุให้เขา ใช้ต้นไม้แห่งชีวิตก็พอ”

เย่ชิวรู้ว่าท่านผู้สูงศักดิ์พูดถึงม่อเทียนจี จึงพยักหน้า กล่าวขอบคุณว่า “ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่เตือน”

ท่านผู้สูงศักดิ์กล่าวว่า “ต้นไม้แห่งชีวิต ต้นมหาธรรม ต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำ ล้วนมีฤทธิ์ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืน ยังมีสรรพคุณอัศจรรย์อีกมาก ไว้ค่อยศึกษาให้ดี ๆ”

“ว่าแต่ นอกเขตแกนกลาง เหล่าหัวหน้าตระกูลใหญ่หลายตระกูลกำลังรอเจ้าอยู่”

“ไม่ต้องปรานี ใครสมควรถูกลบชื่อก็จัดการให้สิ้นซาก”

เย่ชิวรับคำสั้น ๆ “เข้าใจแล้ว”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้ยินก็สะท้านในใจ แอบคิดว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์นี่คิดจะให้ชางเซิงเปิดฉากสังหารไม่เลี้ยงจริง ๆ!”

“ยังมีอีก” ท่านผู้สูงศักดิ์ว่า “เมื่อไหร่ที่เจ้ามีข่าวของท่านปู่ใหญ่หวงจิน อย่าลืมบอกฉันด้วย นับจากวันนี้ไป เจ้าเข้าเขตต้องห้ามแห่งชีวิตได้ทุกเมื่อ”

เย่ชิวพยักหน้ารับอีกครั้ง “ได้ครับ”

“ไปเถอะ ตั้งใจบ่มเพาะให้ดี ฉันจะรอเจ้าอยู่ที่นี่” ท่านผู้สูงศักดิ์โบกมือกล่าว

“ท่านผู้อาวุโสรักษาตัวด้วย” เย่ชิวโค้งคำนับอีกครั้ง แล้วฉุดแขนเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จากไป

มองตามแผ่นหลังของเย่ชิวที่ห่างออกไป ท่านผู้สูงศักดิ์ผู้มีใบหน้าเยาว์วัยก็ฉายแววหม่นแฝงความน้อยใจแวบหนึ่ง พึมพำว่า “เจ้าแก่ ข้าว่าแล้วว่าทำไมหลายปีมานี้เจ้าถึงไม่กลับมา ที่แท้เจ้าก็ทิ้งฉันไว้ให้ลูกหลานเจ้านี่เอง เจ้าช่างใจร้ายเหลือเกิน!”

“เพื่อเขา เจ้านี่ถึงกับลงแรงวางแผนยาวไกลขนาดนี้เชียว”

“เจ้าฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ตัวเขา ไม่คิดบ้างหรือไง ถ้าเขาล้มเหลวขึ้นมาจะทำยังไง?”

พอพูดมาถึงตรงนี้ ท่านผู้สูงศักดิ์ราวกับตัดสินใจเรื่องสำคัญได้ แววตาก็เด็ดเดี่ยวขึ้น “ไม่ต้องห่วง ในเมื่อเจ้าทิ้งฉันไว้ให้เขาแล้ว ฉันย่อมไม่ทำให้เจ้าผิดหวังแน่”

“ฉันจะยื่นมือช่วยเขาในห้วงเวลาชี้เป็นชี้ตาย”

“ฉันหวังว่า…” แววตาท่านผู้สูงศักดิ์พลันคลอด้วยน้ำตา สีหน้าเศร้าหมอง เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ฉันขอเพียง ก่อนที่ฉันจะสลายไป ยังได้เห็นหน้าเจ้าอีกสักครั้ง!”

สิ้นคำ น้ำตาใสสองสายก็ไหลรินจากหางตาของท่านผู้สูงศักดิ์

……

ในถ้ำภูเขา

เฟิงอู๋เหินกับพวกต่างกระสับกระส่ายร้อนรนราวมดบนกระทะร้อน นั่งก็ไม่ติดยืนก็ไม่อยู่

“พี่ใหญ่กับคุณหนูเซวียนหยวนเข้าไปตั้งนานแล้ว ทำไมไม่มีข่าวคราวเลย จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?” หลินต้าหนiaoเอ่ยด้วยสีหน้ากังวลสุดใจ

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเสริมว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์อารมณ์แปรปรวนคาดเดาไม่ได้ แถมพลังบำเพ็ญเพียรยังล้ำลึก ถ้านางออกมือจริง ๆ พี่ใหญ่กับคุณหนูเซวียนหยวนคงไม่มีแม้แต่โอกาสตอบโต้”

เฟิงอู๋เหินเสนอว่า “งั้น…เราเข้าไปดูกันไหม?”

“อย่าใจร้อนบุ่มบ่าม” จางเหมยเจินเหรินว่า “ที่นี่เราไม่รู้อะไรเลย ทำอะไรก็ต้องระมัดระวังให้ถึงที่สุด ไอ้เจ้ากระต่ายน้อยบอกให้เรารออยู่ที่นี่ ก็รออยู่ที่นี่”

เฟิงอู๋เหินว่า “แล้วถ้าพี่ใหญ่เขา…”

“พี่อู๋เหิน ไม่ต้องกังวล” ม่อเทียนจีพูด “พี่ใหญ่แบกโชควาสนาไว้ล้นตัว ไม่น่าจะเป็นอะไรหรอก”

“แต่พวกเขาเข้าไปนานขนาดนี้แล้ว ไม่มีข่าวอะไรเลย…” เฟิงอู๋เหินพูดมาถึงตรงนี้ก็พลันผุดไอเดียขึ้นมา สายตาไปหยุดที่จางเหมยเจินเหริน “ท่านเต๋า หรือว่าท่านช่วยทำนายสักคำทำนายดีไหม?”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน