วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2964

เย่ชิวได้ยินดังนั้น แววตาแวบวาบขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะถามว่า

“ท่านปู่ ท่านหมายความว่าให้ข้าขัดเกลาวิญญาณดาบด้วยตัวเองหรือ?”

“ใช่แล้ว” ท่านเซวียนหยวนเฮ่อเอ่ย “ในเมื่อยังหา วิญญาณดาบ ดั้งเดิมไม่เจอ หากเจ้าขัดเกลาวิญญาณดาบขึ้นมาใหม่เอง ก็ยังพอให้ดาบเซวียนหยวนแสดงพลังออกมาได้”

“แน่นอน วิญญาณดาบที่เจ้าขัดเกลาเองย่อมไม่อาจเทียบกับวิญญาณดาบดั้งเดิมได้ แต่ถึงอย่างไร ก็ย่อมดีกว่าไม่มีวิญญาณดาบเลย”

เย่ชิวสนใจขึ้นมาทันที เอ่ยว่า “ท่านปู่ ขอท่านสอนข้าด้วย ว่าจะขัดเกลาวิญญาณดาบได้อย่างไร?”

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อหัวเราะเบา ๆ “วิธีขัดเกลาวิญญาณดาบจริง ๆ แล้วไม่ยาก เจ้าต้องหาวิญญาณแท้ที่เหมาะสมสักดวง แล้วผนึกลงไปในตัวดาบก็พอ”

“แน่นอน วิญญาณแท้นั่นต้องแข็งแกร่งพอสมควร ท้ายที่สุดแล้วดาบเซวียนหยวนก็คือศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์”

“ลองยกตัวอย่าง เช่นเจ้าฆ่าสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งตนหนึ่ง แล้วนำวิญญาณแท้ของมันไปผนึกลงในตัวดาบ อย่างนั้นวิญญาณแท้ของสัตว์อสูรก็จะทำหน้าที่เป็นวิญญาณดาบให้เจ้า”

หัวใจเย่ชิวสะดุ้งไหว ถามออกมาว่า

“แล้ววิญญาณแท้ของมนุษย์ล่ะ ใช้ได้ไหม?”

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อพยักหน้า “แน่นอนว่าได้”

“ไม่ใช่แค่มนุษย์ สัตว์อสูรก็ได้ หรือแม้แต่ ยาศักดิ์สิทธิ์ บางชนิดที่กำเนิดจิตปัญญาแล้ว รวมถึง รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลก ก็ล้วนใช้เป็นวิญญาณดาบได้ทั้งนั้น”

“เงื่อนไขคือ ตัวพวกมันเองต้องแข็งแกร่งพอ”

“แล้วก่อนจะผนึก หากเจ้าเอ่ยปากพูดคุยกับพวกมันให้รู้เรื่องเสียก่อน ขอให้พวกมันยินยอมให้การสนับสนุนจะดีกว่า ไม่อย่างนั้น ต่อให้ดาบเซวียนหยวนผนึกวิญญาณแท้ของพวกมันเอาไว้ได้จริง พลังที่ระเบิดออกมาก็ยังมีจำกัดอยู่ดี”

“ข้าเข้าใจแล้ว” เย่ชิวพลันนึกถึงใครคนหนึ่งขึ้นมา

หากผนึกเธอลงในตัวดาบ…ไม่รู้เลยว่าดาบเซวียนหยวนจะสามารถระเบิดพลังออกมาได้ถึงระดับไหนกัน?

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อเอ่ยว่า “วันหน้าเมื่อตาเจ้าเจอวิญญาณแท้ที่เหมาะสม ค่อยลองดูก็แล้วกัน”

“อืม” เย่ชิวพยักหน้าเบา ๆ

“ชางเซิง เจ้าเตรียมจะออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตเมื่อไหร่?” ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อถามขึ้นมาฉับพลัน

เย่ชิวตอบตามตรง “พรุ่งนี้”

“พรุ่งนี้เลยหรือ?” ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อแปลกใจ “จะไม่อยู่ต่ออีกสักสองสามวันหรือ? ข้าตั้งใจจะถ่ายทอดวิชาสร้างอาวุธวิเศษของเซวียนหยวนเจียให้เจ้านะ”

เขายังไม่รู้เลยว่า เย่ชิวชำนาญเรื่องการสร้างอาวุธวิเศษอยู่แล้ว ยิ่งด้วยพลังบำเพ็ญเพียรในตอนนี้ ระดับฝีมือใน หนทางแห่งเต๋า แห่งการสร้างอาวุธวิเศษของเย่ชิวย่อมสูงกว่าตัวเขาเสียด้วยซ้ำ

“ไว้ครั้งหน้าเถอะ!” เย่ชิวเอ่ย “ท่านผู้สูงศักดิ์ได้เปิดเขตต้องห้ามแห่งชีวิตให้ข้าแล้ว ต่อไปข้าเข้าออกที่นี่ได้ทุกเมื่อ”

“ว่าแต่ ท่านปู่ คุณอา ตามที่ข้ารู้มา ก่อนหน้านี้มีตระกูลมากมายหาทางสารพัดเพื่อจะออกไปจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิต แล้วพวกท่านล่ะ อยากออกไปไหม?”

“ถ้าพวกท่านอยากไป ข้าพอจะเอ่ยปากกับท่านผู้สูงศักดิ์ให้ได้”

ได้ยินดังนั้น เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็หันไปมองท่านเซวียนหยวนเฮ่อกับท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อด้วยแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

แต่ไม่นึกเลยว่า ท่านเซวียนหยวนเฮ่อกับท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อกลับตอบพร้อมกันว่า

“ไม่อยาก”

“อ๋อ?” เย่ชิวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์รีบเอ่ยว่า “ท่านพ่อ ก่อนหน้านี้ท่านไม่ใช่เฝ้าคิดทั้งคืนทั้งวัน แทบจะอยากออกไปจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตให้ได้อยู่ตลอดหรือ? ทำไมตอนนี้ถึงไม่อยากออกไปแล้วล่ะ?”

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อถอนหายใจ “โลกภายนอกซับซ้อนเหลือเกิน ข้าว่ายังอยู่ที่นี่แบบนี้ดีกว่า”

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ใช่แล้ว หรงเอ๋อร์ ถึงโลกภายนอกจะกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต เต็มไปด้วยโอกาสและความท้าทายนับไม่ถ้วน แต่ขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยศึกแย่งชิงและอันตรายไม่รู้จบเหมือนกัน”

“พวกเราเซวียนหยวนเจีย ถึงแม้จะหลบตัวอยู่มุมหนึ่งที่นี่ ทว่าก็หลีกพ้นจากเรื่องยุ่งยากทั้งหลาย สามารถตั้งใจบำเพ็ญเพียร สืบทอดสายเลือดและวิชาของตระกูลได้อย่างสงบ”

“ยิ่งไปกว่านั้น เขตต้องห้ามแห่งชีวิต ถึงชื่อจะว่าเป็น ‘เขตต้องห้าม’ แต่มันก็เป็นเกราะคุ้มภัยของพวกเราเหมือนกัน”

“ที่นี่มีพลังวิญญาณสวรรค์และโลก และกฎเกณฑ์เฉพาะตัว ช่วยให้พลังบำเพ็ญเพียรของพวกเราเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง ไม่ถูกรบกวนจากโลกภายนอก”

“สำคัญกว่านั้น ยุคแห่งการแย่งชิงครั้งใหญ่ มาถึงแล้ว อนาคตโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจะโหดร้ายอย่างยิ่ง การอยู่ที่นี่ ห่างไกลจากศึกชิงทั้งหลาย สำหรับพวกเรา ก็ไม่แน่ว่าจะไม่ใช่เรื่องดี”

เย่ชิวเข้าใจการตัดสินใจของท่านเซวียนหยวนเฮ่อกับท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ สำหรับบางคนแล้ว ความสงบเรียบง่ายและบริสุทธิ์มีค่ากว่าความรุ่งเรืองพลุกพล่านของโลกภายนอก

ในใจลึก ๆ ของเขาเอง ก็หวังให้ท่านเซวียนหยวนเฮ่อกับคนอื่น ๆ อยู่ที่นี่เหมือนกัน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน