วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2976

ในส่วนลึกของพระราชวัง ตำหนักนอนของหนิงอันสว่างไสวไปด้วยแสงตะเกียง ทว่าในความสว่างกลับแฝงความเงียบสงัดเป็นพิเศษ

หลังอาบน้ำเสร็จ นางเปลี่ยนเป็นฉลองพระองค์มังกรชุดใหม่เอี่ยม ฉลองพระองค์สีทองเป็นหลัก ปักลายเมฆมังกรอันวิจิตรซับซ้อน พอสวมอยู่บนร่างก็ยิ่งขับให้ดูทั้งทรงอำนาจทั้งอ่อนช้อยงดงาม

เส้นผมยาวของนางทิ้งตัวราวสายน้ำตก สะบัดคลออยู่บนบ่า แผ่กลิ่นหอมอ่อน ๆ ออกมา

“ชางเซิงไม่วายให้ข้าใส่ฉลองพระองค์มังกร นี่มันรสนิยมอะไรกันเนี่ย?”

หนิงอันยืนอยู่หน้ากระจกทองแดง เพ่งมองเงาสะท้อนของตนเองอย่างพินิจแก้มขาวระเรื่อ

ในตำหนักยังมีนางกำนัลอยู่ร่วมสิบคน

พวกนางเหลือบมองสบตากันอย่างเงียบ ๆ ต่างก็รู้สึกประหลาดใจตามกัน ปกติแล้วฝ่าบาทพออาบน้ำเสร็จก็จะเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้วบรรทม แต่วันนี้ ฝ่าบาทอาบเสร็จไม่เพียงยังไม่เข้านอน กลับเปลี่ยนมาสวมฉลองพระองค์มังกรเสียอย่างนั้น

หรือว่าคืนนี้ ฝ่าบาทยังมีพระราชกรณียกิจอย่างอื่นต้องทรงทำ?

ผ่านไปครู่หนึ่ง

นางกำนัลคนหนึ่งก็เอ่ยเตือนขึ้นว่า “ฝ่าบาท เพลาล่วงเลยมามากแล้ว เพลิงบรรทมได้แล้วเพคะ”

จังหวะนั้นเอง ประตูตำหนักนอนก็ถูกผลักออกเบา ๆ สายลมยามค่ำคืนพัดรวยรินเข้ามา แฝงความเย็นติดมาด้วยนิด ๆ

บรรดานางกำนัลเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเงาร่างของเย่ชิวกำลังก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า มุมปากเขาโค้งยิ้มอบอุ่น

ท่านเจ้าบ่าวหลวง!

ทันใดนั้น นางกำนัลหลายคนก็เข้าใจแจ่มชัดขึ้นมาในใจ ไม่แปลกเลยที่ฝ่าบาทยังไม่ยอมบรรทม ที่แท้คืนนี้ทรงจะทำ “ราชการลับ” จริง ๆ

แต่…แล้วการสวมฉลองพระองค์มังกรหมายความว่าอย่างไร?

หนิงอันโบกพระหัตถ์ “พวกเจ้าออกไปกันให้หมด”

“เพคะ!” นางกำนัลกว่าหนึ่งสิบคนรีบก้าวฉับ ๆ ออกจากตำหนักนอนไป

พอนางกำนัลถอยออกไปหมด ภายในตำหนักก็เหลือเพียงหนิงอันกับเย่ชิวสองต่อสอง

หนิงอันหันกายกลับมา สายตาหยุดลงบนร่างของเย่ชิว แววตาอ่อนโยนหวานลึก

“เจ้ามาเอาตอนนี้เองหรือ? หรือว่าหนานกงเซียวเซียวนังจิ้งจอกนั่นไม่ยอมให้เจ้ามา?” หนิงอันเม้มปากถาม เสียงเต็มไปด้วยไอหึงหวง

“เจ้าคิดมากแล้ว ข้าไปช่วยลุงหลินกับเทียนจีต่ออายุ เลยมาช้าไปหน่อย” เย่ชิวกล่าวขอโทษ “ขอโทษที่ทำให้เจ้ารอนาน”

ที่แท้เป็นอย่างนี้เอง

“โทษที เป็นข้าเข้าใจเจ้าผิด” หนิงอันถามต่อ “แล้วลุงหลินกับเทียนจีเป็นอย่างไรบ้าง?”

เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ “ข้าช่วยต่ออายุให้เรียบร้อยแล้ว ด้วยระดับพลังตอนนี้ของพวกเขา ถึงไม่ยกระดับเพิ่มอีก จะมีชีวิตอยู่อีกสักหนึ่งหมื่นปีก็ไม่ใช่ปัญหา”

“งั้นก็ดีแล้ว” หนิงอันเอ่ยอย่างรู้ความ “ถ้าเจ้ายุ่งจริง ๆ ไม่ว่างมาหาข้า ข้าก็ไม่ถือโทษเจ้านะ”

เย่ชิวก้าวเท้าเดินเข้ามาเรื่อย ๆ จนหยุดลงตรงหน้าเขา

เขาจ้องมองหนิงอัน ดวงตาลึกซึ้งราวมหาสมุทรแห่งความรู้สึกล้นปรี่ “ดูเจ้าพูดเข้าเถอะ ต่อให้ข้ายุ่งแค่ไหน ก็ไม่สำคัญเท่าการได้มาดูหน้าเจ้านิดเดียวหรอก”

หนิงอันได้ฟังดังนั้น ใจเหมือนถูกราดด้วยน้ำผึ้ง แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ พลางค้อนเขาเบา ๆ “ปากหวานจริง”

เย่ชิวจับมือหนิงอันมาวางทาบบนอกตัวเอง แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ทุกคำที่ข้าพูดกับเจ้า ล้วนออกมาจากใจ ไม่เชื่อก็ลองจับดูสิ”

หนิงอันยิ่งเขินหนัก รู้สึกได้ชัดว่าหัวใจของเย่ชิวเต้นแรงอยู่ใต้ฝ่ามือตนเอง ใจของนางเลยพลอยเต้นแรงไปด้วย ราวกวางน้อยวิ่งพล่านไม่หยุด

นางกำลังจะอ้าปากพูด ทันใดนั้นก็เห็นเย่ชิวยกมือซ้ายขึ้นมา บนฝ่ามือมีหีบเล็กอันวิจิตรกล่องหนึ่ง

“ให้เจ้า” เย่ชิวยื่นกล่องเล็กนั้นมาตรงหน้าหนิงอัน

“นี่คืออะไร?” หนิงอันถามอย่างงุนงง

เย่ชิวแย้มยิ้ม “เจ้าลองเปิดดูก็รู้เอง”

หนิงอันค่อย ๆ เปิดกล่องออก สิ่งที่สะท้อนสู่สายตาคือใบไม้สีเขียวมรกตสองใบ

มันราวกับเพิ่งเด็ดลงมาจากกิ่งไม้มาหมาด ๆ เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา แผ่พลังชีวิตอันมหาศาลออกมา

แววตาหนิงอันฉายแสงประหลาดใจ แม้นางจะผ่านโลกมามากเพียงใด ก็ยังไม่เคยเห็นใบไม้อันอุดมไปด้วยพลังชีวิตขนาดนี้มาก่อน

“นี่คือใบไม้ของต้นอะไร?” หนิงอันเอ่ยถาม

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน