วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2979

เย่ชิวได้ยินดังนั้น ใจก็สะท้านวูบ คัมภีร์เทพเป็นวิชาอาคมลับที่เขาครอบครองอยู่ สามารถชำระล้างความชั่วร้ายทั้งปวง หมื่นอสูรร้ายก็ไม่อาจกล้ำกราย

เผ่ามิ่งขึ้นชื่อว่าแปลกประหลาด วิธีบำเพ็ญเพียรล้วนชั่วร้ายอย่างหาที่สุดไม่ได้ เอาคัมภีร์เทพมาเล่นงานผู้อาวุโสมิ่งตรงหน้า นับว่าแทงถูกจุดอ่อนพอดี

คิดได้ดังนี้ เย่ชิวก็ไม่ลังเลอีก เปิดใช้งานคัมภีร์เทพทันที

ในบัดดล กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์พลันพลุ่งพล่านออกมาจากร่างเขา รอบกายปรากฏตัวอักษรคัมภีร์ขนาดเท่าเหรียญทองแดงลอยขึ้นมาทีละดวง แล้วในชั่วพริบตาก็แผ่ขยายครอบคลุมชั้นที่ห้าของหรงเป่ากั๋วเอาไว้

ผู้อาวุโสมิ่งสัมผัสถึงกลิ่นอายนี้ สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยน เดิมทีที่ยังทำท่าลำพองอยู่ พริบตาเดียวกลับถูกความหวาดกลัวเข้ามาแทนที่ทั้งหมด

“นี่… นี่มันพลังอะไรกัน?”

ผู้อาวุโสมิ่งร้องลั่น วิญญาณแท้สั่นสะท้านรุนแรง ราวกับเจอศัตรูคู่แค้นโดยสัญชาตญาณ

เย่ชิวหัวเราะเย็น ก้าวบีบคั้นเข้าไปทีละก้าว “ตอนนี้ เจ้ายังมีอะไรอยากพูดอีกไหม?”

น้ำเสียงของเย่ชิวเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง แทบจะจ้วงแทงเข้าไปในห้วงใจของผู้อาวุโสมิ่ง

ผู้อาวุโสมิ่งเห็นท่าไม่ดี แววตาฉายแสงฮึดสู้ขึ้นมา “ไอ้หนุ่ม ต่อให้เจ้าฆ่าข้า ก็หยุดแผนการของเผ่ามิ่งไม่ได้อยู่ดี!”

“ประตูแดนวิญญาณกำลังจะถูกเปิดออก ถึงตอนนั้น ทั้งโลกจะจมดิ่งสู่ความมืดมิดและความตาย!”

เย่ชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย ประตูแดนวิญญาณ?

ดูท่าแล้ว นี่คงเป็นเบาะแสสำคัญ!

เย่ชิวเอ่ยเสียงทุ้ม “เผ่ามิ่งของพวกเจ้า คิดทำอะไรกันแน่?”

ผู้อาวุโสมิ่งหัวเราะเหอะ ๆ อย่างมีเลศนัย เห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะเปิดปากง่าย ๆ แต่ในจังหวะนั้นเอง เย่ชิวก็ขยับจิตใจ พลังของคัมภีร์เทพพลันทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง ความเจ็บปวดเกินคณานับพุ่งเข้ากวาดกลืนวิญญาณแท้ของผู้อาวุโสในชั่วพริบตา

“อ๊ากกกก——”

ผู้อาวุโสมิ่งกรีดร้องโหยหวน วิญญาณแท้คล้ายถูกคมมีดนับพันนับหมื่นเล่มหั่นสับพร้อมกัน เจ็บปวดจนแทบไม่อยากมีชีวิตต่อ

“จะพูด หรือไม่พูด?”

เสียงเย่ชิวเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง ภายใต้การควบคุมของเจตจำนงเขา พลังของคัมภีร์เทพบีบรัดบ้าง คลายบ้าง ทำให้ความทรมานของผู้อาวุโสมิ่งขาด ๆ หาย ๆ เป็นระลอก จนอยู่ยังเลวร้ายกว่าตายเสียอีก

ท้ายที่สุด ผู้อาวุโสมิ่งก็ทนการทรมานไร้มนุษยธรรมเช่นนี้ไม่ไหว สั่นเสียงเอ่ยว่า “ข้าพูด ข้าพูด…”

“เจ้าเป็นใคร? อยู่ตำแหน่งไหนในเผ่ามิ่ง?” เย่ชิวถาม

ผู้อาวุโสมิ่งตอบ “ข้าคือผู้เฒ่าอันดับสิบแห่งหมิง ผู้คนเรียกข้าว่าผีเฒ่าอวี้หมิง”

ผีเฒ่าอวี้หมิง…

แค่ชื่อก็ฟังดูก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดี

เย่ชิวถามต่อ “ตอนนี้โครงสร้างอำนาจของเผ่ามิ่งเป็นยังไง?”

ผีเฒ่าอวี้หมิงตอบ “เหนือกว่าข้า ยังมีผู้อาวุโสอีกเก้าคน เหนือสิบผู้เฒ่าใหญ่ของเรา ยังมีองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง เหนือองค์ชายรัชทายาท ยังมีเจ้าหญิง เหนือเจ้าหญิง ยังมีหมิงตี้”

จังหวะนั้นเอง เสียงของเหล่าเจิ่วก็ดังขึ้นข้างหูเย่ชิว “หมิงตี้? ไอ้เหล่าโต้วซีคนนั้น ไม่ใช่ตายไปตั้งแสนกว่าปีก่อนแล้วเหรอ?”

เย่ชิวรีบย้อนถามผีเฒ่าอวี้หมิงทันที “ทำไมข้าถึงได้ยินมาว่า หมิงตี้ตายไปตั้งแสนกว่าปีก่อนแล้ว?”

“เจ้ารู้ได้ยังไง?” ผีเฒ่าอวี้หมิงตกตะลึงสุดขีด เรื่องนี้คือความลับของเผ่ามิ่งแท้ ๆ เขาไม่คิดเลยว่าเย่ชิวจะรู้

เย่ชิวพูดเสียงเย็น “อย่าสนว่าข้ารู้ได้ยังไง ตอบคำถามของข้ามา”

ผีเฒ่าอวี้หมิงจึงเอ่ยว่า “หมิงตี้เมื่อแสนกว่าปีก่อนก็เกิดเรื่องขึ้นจริง แต่เขาไม่ได้ตาย เขายังสามารถฟื้นคืนชีพได้”

เสียงของเหล่าเจิ่วดังข้างหูเย่ชิวอีกครั้ง “หมิงตี้ไอ้เวรนั่นไม่ใช่ตัวต่อง่าย ๆ ถ้ามันฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริง เกรงว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจะเกิดหายนะครั้งใหญ่แน่”

“ประตูแดนวิญญาณที่มันพูดเมื่อครู่ ก็คือสิ่งที่หมิงตี้ทำไว้เมื่อปีก่อน ๆ นั่นแหละ ประตูแดนวิญญาณเป็นทางเดินลึกลับเชื่อมยมโลกกับโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเข้าด้วยกัน”

“พอทางเดินนี้เปิดออกเมื่อไหร่ พลังของยมโลกก็จะกวาดล้างไปทั่วทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร”

“หมิงตี้มันทะเยอทะยานล้นฟ้า ปีนั้นมันอยากเอาอย่างเผ่าเทพ รวบรวมรวมอีกหลายโลกให้เป็นหนึ่งเดียว แต่ก็ทำไม่สำเร็จ สุดท้ายทางเดินก็ถูกผนึกไว้”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน