วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2982

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงประทับนั่งบนบัลลังก์ เอ่ยถามทหารองครักษ์ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

“เรื่องอะไรถึงได้วิ่งพล่านกันขนาดนั้น?”

ทหารตอบว่า

“กราบทูลองค์ชายรัชทายาท เมื่อครู่ตะเกียงชีวิตของผู้อาวุโสที่สิบดับไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ว่าอย่างไรนะ?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ยินดังนั้นก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที

บรรดาผู้อาวุโสที่นั่งอยู่เบื้องล่างต่างก็ลุกขึ้นตามไปด้วย พากันอุทานออกมา

“เหล่าอันดับสิบตายแล้ว?”

“พูดเล่นอะไรน่ะ?”

“เหล่าอันดับสิบแต่ไหนแต่ไรมาเป็นถึงราชานักบุญไร้เทียมทาน จะไปตายได้ยังไง?”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเอ่ยว่า

“ผู้อาวุโสที่สิบพลังบำเพ็ญเพียรสูงส่งปานนั้น จะไปตายได้อย่างไร เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ทหารว่า

“รายละเอียดกระหม่อมก็ไม่ชัดเจนพ่ะย่ะค่ะ แค่เห็นว่าตะเกียงชีวิตของผู้อาวุโสที่สิบดับลงต่อหน้าต่อตาเท่านั้น”

แววตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพลันมืดหม่นลง ถามเสียงทุ้มว่า

“ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย คิดเห็นกันอย่างไร?”

ท่านผู้เฒ่าห้ากล่าวว่า

“เกรงว่าเหล่าอันดับสิบคงประสบอุบัติเหตุอะไรบางอย่างเข้าแล้ว”

ผู้อาวุโสที่หกก็กล่าวว่า

“แม้พวกเราจะไม่ได้ไปโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมาหลายปีแล้ว แต่กำลังรบภายนอกเรารู้ดี สี่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์กับสำนักกระบี่ชิงหยุน รวมถึงสามราชวงศ์ใหญ่แห่งจงโจว ต่อให้เก่งที่สุด ก็แค่ระดับขอบเขตราชานักบุญเท่านั้นเอง”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเอ่ยเสริมว่า

“ต่อให้ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจะมีผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญไร้เทียมทานอยู่จริง แต่ด้วยพลังของเหล่าเจิ่วกับเหล่าอันดับสิบ สองคนนั้นจับมือกันก็น่าจะจัดการได้อย่างง่ายดาย ข้าว่าท่านผู้เฒ่าห้าพูดมีเหตุผล เหล่าอันดับสิบคงเจอเหตุไม่คาดฝันอะไรบางอย่างเข้า”

ถ้าเย่ชิวอยู่ตรงนี้ คงเอ่ยขึ้นมาว่า

พี่ใหญ่ทั้งหลาย ข่าวสารของพวกท่านนี่ล้าหลังเกินไปแล้ว สี่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถูกทำลายล้างไปตั้งนาน จงโจวก็ถูกรวมเป็นหนึ่งไปนานแล้วเหมือนกัน

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถามอีกครั้ง

“ถ้าอย่างนั้น เหล่าอันดับสิบไปเจออุบัติเหตุอะไรแน่?”

“หรือว่าจะเกี่ยวกับ ‘นาง’ กัน?”

“หรือว่านี่เป็นฝีมือนาง?”

รองผู้อาวุโสที่สองกล่าวว่า

“องค์ชายรัชทายาท พวกเรารู้จักฝีมือนางดี นางไม่มีทางฆ่าเหล่าอันดับสิบได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ

แม้เหล่าอันดับสิบจะตายไปแล้ว แต่ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลจนเกินไป อย่างไรเสียก็ยังมีเหล่าเจิ่วอยู่

เหล่าเจิ่วต้องทำภารกิจสำเร็จแน่นอน

รอให้เหล่าเจิ่วพานางกลับมาได้เมื่อไร เราก็จะสืบให้กระจ่างว่าเหตุใดเหล่าอันดับสิบจึงสิ้นชีพ”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยว่า

“รอให้ผู้อาวุโสที่เก้าพานางกลับมาได้ ข้าจะต้องถามให้เคลียร์ด้วยตัวเอง หากการล้มดับของผู้อาวุโสที่สิบเกี่ยวข้องกับนางจริง ๆ ข้าจะไม่มีวันปล่อยนางไว้แน่”

“ผู้อาวุโสทุกท่าน ล้วนเป็นเสาหลักค้ำฟ้าของเผ่ามิ่งเรา”

“นางจะตายก็ได้ แต่ผู้อาวุโสของเรา ห้ามมีใครเป็นอะไรเด็ดขาด”

ได้ยินคำพูดนี้ บรรดาผู้อาวุโสทั้งหลายที่อยู่ในที่ประชุมรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่

ทว่าในวินาทีถัดมา ก็มีทหารอีกนายวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

“องค์ชายรัชทายาท เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงปรายตามองทหารผู้นั้น แล้วทรุดกายนั่งกลับลงบนบัลลังก์ เอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า

“ไม่ต้องพูดแล้ว เรื่องผู้อาวุโสที่สิบล้มดับ ผมรู้แล้ว เจ้าถอยไปเถอะ!”

แต่ทหารคนนั้นกลับทำหน้าขมขื่น พูดว่า

“องค์ชายรัชทายาท มิใช่เรื่องของผู้อาวุโสที่สิบพ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถึงกับชะงักไป

“ไม่ใช่ผู้อาวุโสที่สิบ?” เขาแปลกใจเล็กน้อย ถามว่า “แล้วเรื่องอะไร?”

“คราวนี้เป็นผู้อาวุโสที่เก้าพ่ะย่ะค่ะ” ทหารรายงาน

“เมื่อครู่นี้เอง ตะเกียงชีวิตของผู้อาวุโสที่เก้าก็ดับลงแล้ว”

ตูม!

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสะดุ้งเฮือก ลุกพรวดขึ้นอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความตะลึงลึกซึ้ง

ผู้อาวุโสที่สิบตาย ผู้อาวุโสที่เก้าก็ตาย แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน