วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3051

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกเห็นมหาอาวุโสยกคทากระดูกขาวชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้า ดวงตาแต่ละคนก็สว่างวาบในพริบตา ใบหน้าเปื้อนความตื่นเต้นที่กลั้นไม่อยู่

“มหาอาวุโสจะเริ่มโต้กลับแล้ว! เจ้าแก่นั่นใกล้ตายเต็มที!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกำหมัดแน่น แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและคลุ้มคลั่ง

ความกังวลบนหน้ารองผู้อาวุโสที่สองหายวับไป เหลือเพียงรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ เขารีบผสมโรงทันที “ใช่! ข้ารู้อยู่แล้วว่ามหาอาวุโสไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ โต้กลับตอนนี้แหละเหมาะที่สุด! พอจื่อหยางเทียนจุนตาย เราก็ไปจัดการเย่ฉางเซิงให้รู้ซะ ว่ากล้ามาแหย่เผ่ามิ่งต้องเจอจุดจบแบบไหน!”

รองผู้อาวุโสที่สามก็พยักหน้ารัว ๆ อย่างตื่นเต้น “พอมหาอาวุโสเก็บจื่อหยางเทียนจุนได้ เราก็ทำลายล้างเย่ฉางเซิงกับพวกมัน จับเจ้าหญิงกลับมา เปิดประตูแดนวิญญาณ แล้วบุกฆ่าขึ้นไปยังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ไม่นานโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรก็จะเป็นของเรา”

“ถึงตอนนั้น จะสำนักกระบี่ชิงหยุนหรือจักรพรรดินีแห่งจงโจว ก็ต้องหมอบอยู่ใต้เท้าท่านชายรัชทายาททั้งนั้น”

“ถ้าไม่ยอมหมอบ…ก็ส่งมันไปขึ้นทาง”

รองผู้อาวุโสที่สามเหมือนลืมไปแล้วว่า กองทัพเผ่ายมโลกถูกเย่ชิวฆ่าตายไปหมดสิ้น

มหาปุโรหิตมีประกายคมกริบวาบผ่านดวงตา “มหาอาวุโสทนมาจนถึงตอนนี้ถึงค่อยโต้กลับ ก้าวต่อไปต้องรุนแรงสะเทือนฟ้าดินแน่ เจ้าแก่นั่นหนีไม่พ้นเคราะห์แล้ว”

กลางสุญญากาศ มหาอาวุโสคำรามลั่นอย่างฉับพลัน

“กรงขังแห่งสวรรค์และโลก!”

ชั่วพริบตา ทั้งเผ่ามิ่งสั่นสะเทือนรุนแรง ราวกับแผ่นดินไหวที่ฟ้าถล่มดินทลาย

หมอกดำมหาศาลพุ่งกรูมาจากทุกทิศทุกทางอย่างบ้าคลั่ง หมอกดำนั้นแปรจากพลังยมทูต ดุจคลื่นน้ำสีดำเชี่ยวกราก แผ่กลิ่นอายเย็นยะเยือกชั่วร้ายชวนขนลุก

ภายใต้การควบคุมของมหาอาวุโส หมอกดำรวมตัวอย่างรวดเร็วในสุญญากาศ ก่อเป็นกรงขังยักษ์มหึมา ล้อมจื่อหยางเทียนจุนไว้ข้างใน

ภายในหมอกมีอักขระเวทมนตร์ประหลาดกะพริบวูบวาบ ทุกเส้นล้วนปล่อยคลื่นพลังอันน่าสะพรึง

ผนังกรงขังแข็งแกร่งจนแทบทำลายไม่ได้ ราวกับตัดขาดทุกลมหายใจของชีวิต

แรงกดดันอันยิ่งใหญ่ทำให้ฟ้าดินสั่นไหว เมฆดำบนฟ้าปั่นป่วนหนักยิ่งกว่าเดิม คล้ายสัตว์ร้ายเหนือโลกคำรามก้องเป็นฝูง

ขณะเดียวกันนั้น

ในคุกใต้ดินแห่งเผ่าหมิง

หลวงโป๋ซาที่เดิมนอนหลับอยู่บนพื้น จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าทั้งคุกใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เขาลืมตาพรวด

เขารีบลุกนั่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความตระหนกและงุนงง “ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?”

ตอนนั้นเอง วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางลอยออกมาจากแหวนมิติ บนใบหน้าเขาก็มีแววฉงนไม่แพ้กัน

“แปลก…ทำไมถึงมีแรงสั่นสะเทือนขนาดนี้?”

“เผ่ามิ่งกำลังทำอะไรกัน?”

“หรือว่าพวกมันจะเตรียมบุกโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร?”

“บุกโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร?” หลวงโป๋ซาชะงัก ก่อนใบหน้าจะฉายความดีใจสุดขีด “เยี่ยมเลย! พ่อทูนหัว รอให้องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกมันออกไป เราก็ไปหาโชคชะตาโลกยมทูตได้”

“แค่ได้โชคชะตาโลกยมทูตมา ข้าก็สู้กับเย่ฉางเซิงได้แล้ว”

“ถึงตอนนั้น ข้าจะฉีกเย่ฉางเซิงเป็นชิ้น ๆ!”

พอพูดถึงเย่ชิว หลวงโป๋ซาก็เผลอกัดฟันแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

ในสายตาเขา ทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้น—ถูกท่านจอมเทพอู๋จี๋ทรมาน ต้องตัดกายบำเพ็ญวิชามหาอินหยางจนถึงตอนนี้ยังฟื้นคืนไม่ได้ แถมยังต้องหนีหัวซุกหัวซุน ใช้ชีวิตเหมือนหมาหลงทาง—ล้วนเป็นเพราะเย่ชิวทั้งสิ้น

เขาเกลียดเย่ชิวเข้ากระดูก

เขาคิดไว้แล้ว แค่โอกาสมาถึง เขาจะฆ่าเย่ชิว ฆ่าจางเหมยเจินเหริน และฆ่าเพื่อนของเย่ชิวให้หมด ไม่เหลือสักคน

ส่วนสหายหญิงคนสนิทของเย่ชิว…เขาจะขังพวกนางไว้ เพราะแต่ละคนงดงามราวบุปผา รอให้ร่างกายตนฟื้นคืนแล้วค่อย “ลิ้มรส” ทีละคน

“เย่ฉางเซิงเอ๋ยเย่ฉางเซิง รอข้าได้โชคชะตาโลกยมทูตมา แล้วจะรู้ว่าข้าจะจัดการเจ้ายังไง”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน