วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3060

กลางสนามรบ

มหาอาวุโสเห็นว่าเย่ชิวถึงกับมายืนบังอยู่หน้าจื่อหยางเทียนจุน มุมปากก็ยกยิ้มเย็น ดวงตาวูบไหวไปด้วยแววอำมหิต

"ไหน ๆ ก็หาที่ตายเองแล้ว ก็อย่าโทษว่าข้าใจร้ายเลย วันนี้ข้าจะส่งพวกเจ้าไปลงทางเดียวกัน!"

พูดจบ มหาอาวุโสก็ยกมือทั้งสองขึ้นร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ปากท่องคาถาไม่ขาดเสียง ควบคุมหม้อแปรสภาพฟ้าและดินกดทับลงมายังเย่ชิวด้วยพลังที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

ตำแหน่งที่หม้อแปรสภาพฟ้าและดินกวาดผ่าน พื้นที่อากาศบิดเบี้ยวแตกร้าว อากาศรอบด้านราวกับถูกดูดหายไปในพริบตา ก่อเกิดแรงกดดันมหาศาล จนคนแทบหายใจไม่ออก

ทว่าในจังหวะที่หม้อแปรสภาพฟ้าและดินเหลือระยะห่างจากเย่ชิวเพียงสิบกว่าจั้ง เย่ชิวกลับไม่ลนลาน เอื้อมนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว ชี้ไปยังหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน แล้วเอ่ยเสียงเรียบเพียงคำเดียว

"หยุด!"

คำพูดหลุดออกมาได้ไม่ทันไร มหาอาวุโสกับองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงและพวกก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาอีกระลอก

"ฮ่า ๆ ๆ..." มหาอาวุโสหัวเราะจนน้ำตาแทบไหล "ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์มันจะหยุดเพราะคำสั่งของเจ้างั้นรึ? คิดว่าตัวเองเป็นใคร กล้าเล่นลูกไม้แบบนี้ต่อหน้าข้า!"

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็เหยียดยิ้มไม่หยุด "นี่มันเรื่องเหลวไหลที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมาเลย เย่ฉางเซิงคงโดนขู่จนสมองทึบไปแล้วล่ะมั้ง!"

มหาปุโรหิตที่เดิมทีหรี่ตาลงเล็กน้อย พอเห็นการกระทำที่ชวนงงของเย่ชิว ก็เบิกตากว้าง แววเย้ยหยันฉายชัดบนใบหน้าไม่ปิดบัง

"ฮึ เด็กใหม่ใจกล้าดีจริง ไม่กลัวเสือเลยนะ ไอ้เด็กนี่คงกำลังฝันกลางวันอยู่ล่ะสิ คิดจะใช้กำลังของตัวคนเดียวสั่งให้ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์หยุด ช่างเพ้อฝันเกินไปแล้ว!"

รองผู้อาวุโสที่สองก็ส่ายหัวไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน เติมคำอย่างดูถูกว่า "ข้าว่าเขาโง่งมไปจริง ๆ แล้วล่ะ คนที่สมองมีปัญหาเท่านั้นแหละ ถึงได้ทำเรื่องให้น่าขันขนาดนี้"

"หม้อใบนี้คือสมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามิ่งเรา จะให้หมอนี่ที่ไม่มีชื่อเสียงอะไรเลยมาบงการได้ยังไงกัน!"

"รอดูเถอะ เดี๋ยวเขาก็โดนบดจนเละเป็นเนื้อสับ"

รองผู้อาวุโสที่สามยิ้มจนปากแทบปิดไม่สนิท มองเย่ชิวแล้วตะโกนว่า "ไอ้เด็กนี่คงไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คิดว่าตัวเองมีของนิดหน่อยก็จะกล้าต่อกรกับศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงถึงขีดสุด เดี๋ยวก็มีน้ำตาตกใน!"

เสียงเย้ยหยันของทุกคนสะท้อนก้องในอากาศ แต่เย่ชิวกลับเหมือนไม่ได้ยินอะไร ยังยืนสงบนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาแน่วแน่จ้องมองหม้อแปรสภาพฟ้าและดินที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้า ๆ

ใครจะคิดว่า ในจังหวะที่เสียงหัวเราะยังไม่ทันจางหาย หม้อแปรสภาพฟ้าและดินที่เมื่อครู่ยังพุ่งมาอย่างจะทำลายฟ้าดิน ไม่อาจต้านได้ กลับหยุดนิ่งกลางอากาศอย่างที่เย่ชิวพูดไว้จริง ๆ

ช่องว่างที่แตกร้าวเมื่อครู่เหมือนถูกพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นลูบเลือนให้เรียบกลับมา ความกดดันอันน่าขนลุกที่ทำให้แทบหายใจไม่ออกก็สลายหายไปในพริบตา

ชั่วขณะนั้น ทั้งสนามรบเงียบงันราวป่าช้า

รอยยิ้มเย็นบนใบหน้าของมหาปุโรหิตแข็งค้าง ปากอ้าเหวอ ดวงหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

รองผู้อาวุโสที่สองเบิกตาโพลง การส่ายหัวไปมาที่ทำค้างไว้หยุดชะงักในทันที แทนที่ความดูแคลนบนหน้าด้วยความตื่นตะลึง

รองผู้อาวุโสที่สามยิ่งราวกับไก่ป่าถูกฟ้าผ่า ยืนนิ่งแข็งเป็นท่อนไม้ เหมือนโดนคาถาหยุดนิ่งเข้าจัง ๆ ขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิด

"นี่...นี่มันเป็นไปได้ยังไง?" มหาปุโรหิตแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง พึมพำไม่หยุด "นี่มันสมบัติวิเศษประจำตระกูลเชียวนะ จะมาเชื่อฟังคำพูดของเขาได้ยังไง?"

รองผู้อาวุโสที่สองกลืนน้ำลายเอือกหนึ่ง เอ่ยเสียงแหบแห้ง "หรือว่า...หรือว่าไอ้เด็กนี่มันมีความสามารถพิเศษอะไรสักอย่างจริง ๆ?"

รองผู้อาวุโสที่สามได้สติ รีบส่ายหัวรัว "ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ต้องเป็นเพราะศาสตราวุธมันมีปัญหาแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นจะปล่อยให้เขาควบคุมได้ยังไง!"

"เพ้อเจ้อ!" องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสบถ "นี่คือสมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามิ่งเรา จะมีปัญหาได้ยังไง แน่ชัดว่าเย่ฉางเซิงต้องใช้ศาสตร์มืดอะไรสักอย่าง!"

อีกด้านหนึ่ง

เสี่ยวเตี๋ยก็ยืนตะลึงงัน

"พี่เย่ เขา...เขาทำได้ยังไง..."

ดวงตาเสี่ยวเตี๋ยเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ จากนั้นเมื่อหันไปมองเย่ชิว แววตาทั้งสองข้างก็อัดแน่นด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

เธอไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า เย่ชิวจะมีความสามารถแบบนี้อยู่ด้วย

"นั่นมันศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์เชียวนะ!"

"สั่งให้หยุดก็หยุด พี่เย่เหมือนเซียนองค์หนึ่งจริง ๆ สั่งฟ้าสั่งดินได้"

"เท่มาก!"

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี เชื่อได้เลยว่ามันจะถูกสลักลึกลงในความทรงจำของเสี่ยวเตี๋ย ไม่มีวันลืมเลือน

"เชี่ย ไม่เสียทีเป็นหัวหน้า หล่อระเบิดเลย" หลินต้าหนiaoอุทานลั่น

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน