วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3067

ตูม!

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินอวลด้วยอำนาจเทพสูงสุด ทรุดฮวบลงมาจากท้องฟ้า กดทับตรงไปยังรองผู้อาวุโสที่สอง

ทันใดนั้น ดวงตาของรองผู้อาวุโสที่สองหดวูบ พลังชี่ทั่วร่างพลุ่งพล่านขึ้นมาในพริบตา เงื้อฝ่ามือฟาดขึ้นสู่ท้องฟ้า หวังจะต้านทานหายนะที่กำลังถาโถมลงมา

“ฮึ คิดจะกดข้าให้ราบงั้นเหรอ!”

รองผู้อาวุโสที่สองฮึดฮัดกล่าว

ทว่า เขาไหนเลยจะต้านทานพลังของหม้อแปรสภาพฟ้าและดินได้ง่าย ๆ

ตัวหม้อที่หนาหนักยังคงค่อย ๆ กดลงมา ทุกต่ำลงไปเพียงนิ้วเดียว แรงกดทับก็หนักหน่วงขึ้นอีกหลายส่วน

รองผู้อาวุโสที่สองรู้สึกประหนึ่งมีภูเขาสูงชันลูกหนึ่งหล่นจากฟ้าลงมาทับ ทำเอาแม้แต่จะหายใจก็อึดอัดจนแทบขาดใจ

เขาเริ่มรู้สึกว่าเรื่องไม่สู้ดีแล้ว

โฮก——

รองผู้อาวุโสที่สองคำรามลั่น แล้วไม่ลังเลที่จะเซ่นสังเวยของวิเศษทางเวทมนตร์สารพัดออกมา

เพียงเห็นเขาประสานมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว แสงสว่างสายแล้วสายเล่าทะยานออกมาจากแหวนเก็บของของเขา

ก่อนคือดาบยาวสีดำเล่มหนึ่งที่ส่องแสงเยียบเย็น บนตัวดาบสลักอักขระเวทมนตร์ลึกลับเต็มไปหมด คมดาบแหลมคมจนไร้ที่เปรียบ ฟาดฟันใส่หม้อแปรสภาพฟ้าและดินอย่างดุดัน

ถัดมาคือโล่โบราณหนึ่งใบ แสงพิกลระยิบระยับอยู่บนโล่ พลันขยายใหญ่ขึ้นบังเหนือศีรษะของรองผู้อาวุโสที่สอง

ยังมีของวิเศษทางเวทมนตร์อีกนับสิบชิ้น

ล้วนเป็นศาสตราเทพไร้เทียมทานทั้งสิ้น

เห็นชัดว่ารองผู้อาวุโสที่สองกำลังเอาชีวิตเข้าแลก!

น่าเสียดาย ที่ของวิเศษเหล่านี้เมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจเทพของหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน กลับไม่ต่างอะไรกับเศษเหล็กผุพัง ไม่อาจรับการโจมตีได้เลย

ดาบยาวสีดำพุ่งเข้าเสียบใส่หม้อแปรสภาพฟ้าและดินราวสายฟ้า กระทบดัง “เคร้ง” แล้วก็ถูกแรงสะท้อนสั่นสะเทือนกระเด็นกลับ ดวงอักขระเวทมนตร์บนตัวดาบดับมืดลงในพริบตา

ถัดมา——

ปุ!

ดาบยาวสีดำก็แหลกสลายกลายเป็นผง

โล่โบราณเองก็ทนได้ไม่นานเช่นกัน ภายใต้แรงกดของหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้นครั้งหนึ่ง ก่อนจะแตกละเอียดกลายเป็นเศษเสี่ยงปลิวว่อน

ของวิเศษทางเวทมนตร์บางชิ้นก็ถูกทำลายตาม ๆ กันไป

เห็นภาพตรงหน้า สีหน้าของรองผู้อาวุโสที่สองมืดหม่นถึงขีดสุด คลื่นแห่งความสิ้นหวังลึก ๆ พลุ่งขึ้นมาในใจ

ทว่า ในฐานะผู้อาวุโสแห่งเผ่ามิ่ง ความหยิ่งทะนงที่ฝังอยู่ในกระดูกทำให้เขาไม่ยอมถูกกดข่มตายไปเฉย ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไร้ทางถอยแล้ว!

ในขณะนั้นเอง รองผู้อาวุโสที่สามซึ่งยืนดูอยู่มาตลอดก็เคลื่อนไหว

“เย่ฉางเซิง หยุดอาละวาดเดี๋ยวนี้!”

รองผู้อาวุโสที่สามชูสองมือยันฟ้า ปล่อยพลังระดับราชานักบุญไร้เทียมทานออกมาอย่างไม่เก็บงำ ก่อเป็นม่านแสงป้องกันสีเทาขนาดมหึมาพุ่งเข้าปะทะหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน

ตูม!

การโจมตีเต็มกำลังของรองผู้อาวุโสที่สามครั้งนี้ ถึงกับหยุดยั้งแรงกดลงของหม้อแปรสภาพฟ้าและดินไว้ได้

ทว่า ก็เป็นเพียงการชะงักเล็กน้อยเท่านั้น

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มกดลงต่ออีกครั้ง

ในทันใด สีหน้าของรองผู้อาวุโสที่สามก็ซีดเผือดราวกระดาษ มุมปากมีเลือดสดเอ่อซึมออกมา

“เจ้าเล็ก เจ้า...”

รองผู้อาวุโสที่สองเห็นรองผู้อาวุโสที่สามยอมทุ่มสุดตัวเพื่อช่วยตนเอง ใจพลันเอ่อท่วมไปด้วยความซาบซึ้งและรู้สึกผิด

“อย่าพูดแล้ว ทุ่มให้สุดแรง!” รองผู้อาวุโสที่สามขบฟันกล่าว

ในเวลาเดียวกัน เย่ชิวก็ขยับความคิดขึ้นมา

ตูม!

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบที่สองพุ่งออกมา ซ้อนทับลงบนหม้อใบแรก

แต่ต่อหน้าแรงกดดันอันรุนแรงของหม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งสามใบ ม่านนี้กลับเปราะบางอย่างน่าเวทนา

กร๊อบ!

บนม่านแสงป้องกันปรากฏรอยร้าวเส้นเล็ก ๆ หนึ่งเส้น และรอยนั้นก็แพร่กระจายรวดเร็ว ในพริบตาก็ปกคลุมทั่วทั้งม่าน ก่อนจะแตกสลายลงทันที

พรวด!

ทั้งสามพ่นเลือดสดออกมาพร้อมกัน ร่างกายโงนเงนแทบยืนไม่อยู่

ในเวลาเดียวกัน เย่ชิวก็เซ่นหม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบที่สี่ออกมา

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งสี่ใบซ้อนทับกัน ราวกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์ยุคบรรพกาลพังทลายลงมา ยังคงกดลงด้วยท่าทีที่ไม่มีสิ่งใดขวางกั้นได้

แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซัดไปทั่วทุกทิศทาง ช่องว่างรอบด้านราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นขยำเล่น ส่งเสียงครืดคราดโหยหวนไม่หยุด

แม้ว่าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง รองผู้อาวุโสที่สอง และรองผู้อาวุโสที่สามจะระดมพลังเฮือกสุดท้ายในร่างออกมาต้านอย่างเต็มที่ ก็ยังไร้ประโยชน์

ภายใต้แรงกดทับนั้น กระดูกสันหลังของพวกเขาราวกับถูกหินมหึมากดทับไว้ทีละน้อย โค้งงอลงไปทีละนิด ๆ

หัวเข่าทั้งสองก็รับน้ำหนักไม่ไหว ค่อย ๆ งอ ร่างทั้งสองขาแทรกลึกลงไปในดิน พื้นดินโดยรอบถูกกดจนปูดสูงเป็นคลื่นดินลูกแล้วลูกเล่า

ผิวหนังทั่วทั้งตัวของพวกเขาแตกออกดั่งท้องน้ำแห้งผาก เกิดรอยแยกนับไม่ถ้วน เลือดสดไหลรินออกมาจากรอยแตก ย้อมเสื้อผ้าให้กลายเป็นสีแดงฉาน

อ๊าก...

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังประสานกันไปทั่ว ก้องสะท้อนในสนามรบที่อบอวลด้วยความสิ้นหวังแห่งนี้

ในใจขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเต็มไปด้วยความหวาดผวา

เขารู้ดีว่าตอนนี้สถานการณ์เกือบจะถึงทางตันแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เย่ชิวยังใช้หม้อแปรสภาพฟ้าและดินเพียงสี่ใบเท่านั้น นึกไม่ออกเลยว่าหากหม้อทั้งหกใบซ้อนทับกันหมดจะทรงพลังถึงเพียงไหน

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกัดฟัน ตะโกนลั่นว่า “สองท่านผู้อาวุโส ทนไว้อีกหน่อย ข้าจะไปเอาสมบัติลับชิ้นหนึ่ง เดี๋ยวจะรีบกลับมาช่วย!”

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจเลยว่ารองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามจะทนไหวหรือไม่ ร่างขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงแปรเป็นลำแสงพุ่งทะยานไปยังที่ห่างไกล