วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3074

“แต่ยังไง?” เย่ชิวไล่ถาม

จื่อหยางเทียนจุนขมวดคิ้วกล่าวว่า “ข้าสัมผัสได้ว่า บนตัวหลวงโป๋ซามีพลังชีวิตบางอย่างที่พิเศษมาก…พิกลพิการสุด ๆ แต่ตอนนี้ข้ายังไม่รู้แน่ชัดว่ามันคืออะไร”

“สรุปคือ คนอย่างหลวงโป๋ซาไม่ธรรมดา”

“เจ้าต้องระวังให้มาก”

จางเหมยเจินเหรินสบถด่ากราด “ไอ้หลวงโป๋ซานี่มันอายุยืนจริง ๆ โผล่มาจนถึงตอนนี้ได้ยังไงกัน อินหยางเจี้ยวก็ถูกทำลายล้างไปแล้ว โธ่เอ๊ย มันยังไม่ตายอีก!”

หลินต้าหนiaoพูดเสียงแข็ง “คราวหน้าเจอมัน ข้าจะตัดไอ้ของมันทิ้ง”

หนิวต้าลี่พูดตาม “ข้าจะทุบหัวมันให้แตก!”

ม่อเทียนจีเอ่ยอย่างเย็นชา “หลวงโป๋ซามันเหมือนงูพิษ ไม่รู้ซ่อนอยู่ที่ไหน พอได้จังหวะก็โผล่มากัดคน ครั้งหน้าเจอไอ้เวรนี่ ต้องฆ่าให้ได้”

เย่ชิวเหลือบมองจางเหมยเจินเหริน ก่อนจะพูดว่า “ที่นี่ชื้นเกินไป ออกไปข้างนอกก่อนเถอะ!”

จากนั้นทุกคนก็ออกจากคุกใต้ดินไป

พอกลับขึ้นมาบนพื้นดิน เย่ชิวก็ส่งสายตาให้หนานกงเซียวเซียวเงียบ ๆ

หนานกงเซียวเซียวเป็นคนหัวไวอยู่แล้ว แถมยังสนิทกับเย่ชิวมาก พริบตาเดียวก็เข้าใจความหมาย เธอจับมือเสี่ยวเตี๋ยแล้วถาม “เสี่ยวเตี๋ย น้องเคยอยู่ที่นี่มาตลอดเลยเหรอ?”

“อืม” เสี่ยวเตี๋ยพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ค่ะ เมื่อก่อนฉันอยู่ที่นี่มาตลอด ถ้าไม่หนีออกไป ก็คงไม่รู้เลยว่าโลกข้างนอกมันดีขนาดไหน”

หนานกงเซียวเซียวทำหน้าสงสัยใคร่รู้ “ฉันมาที่เผ่ามิ่งครั้งแรก พาเดินดูรอบ ๆ ได้ไหม?”

“ได้สิค่ะ” เสี่ยวเตี๋ยตอบรับอย่างยินดี

หนานกงเซียวเซียวหันไปบอก “ท่านเจ้าสำนัก ข้าจะไปเดินเล่นกับเสี่ยวเตี๋ยนะ”

เย่ชิวสั่งทันที “ต้าลี่ อู่เชียนฟาน พวกเจ้าไปกับเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยและเสี่ยวเตี๋ย คุ้มครองความปลอดภัยให้พวกนาง”

“ได้” หนิวต้าลี่กับอู่เชียนฟานพาหนานกงเซียวเซียวพวกนั้นเดินออกไป

พอพวกเขาไปแล้ว จางเหมยเจินเหรินก็ถามทันควัน “ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าตั้งใจแยกเสี่ยวเตี๋ยออกไป…มีอะไรจะพูดใช่ไหม?”

เย่ชิวพยักหน้าน้อย ๆ “เหล่าโต้วซี เจ้าช่วยใช้วิชาทำนายโชคชะตาดูชะตาของหลวงโป๋ซาทันที”

จางเหมยเจินเหรินงงจัด “ไอ้ตัวซวยนั่นมีอะไรให้ทำนายกัน?”

“อย่าพูดมาก รีบทำนาย” เย่ชิวเร่ง

จางเหมยเจินเหรินทำหน้าไม่พอใจ “ไอ้ลูกกระต่าย ตอนนี้เจ้าน่ะมาขอให้ข้าช่วย ยังจะทำท่าทางใส่ข้าแบบนี้อีก ไม่กลัวข้าไม่ช่วยหรือไง?”

แววตาเย่ชิวหม่นลง “ไง…คันหนังใช่ไหม?”

“โอ้โห กล้าขู่ข้า? คิดว่าข้ากลัวเจ้าหรือไง!” จางเหมยเจินเหรินพูดจบก็ชักเหรียญทองแดงสามเหรียญออกมา แล้วเริ่มทำนาย

ไม่นาน เหรียญทองแดงทั้งสามก็ถูกโยนขึ้นฟ้า หมุนวนอยู่เหนือศีรษะของเขา

ครู่หนึ่ง—

“พรวด!”

เหรียญทองแดงทั้งสามระเบิดแตกพร้อมกัน

“เชี่ย…ทำนายไม่ได้งั้นเหรอ?” จางเหมยเจินเหรินตะลึงค้าง

“ฮึ! ข้าไม่เชื่อหรอกว่า ชะตาไอ้ตัวซวยคนหนึ่ง ข้าจะทำนายไม่ได้!”

สิ้นคำ เขาล้วงเข็มทิศทองคำออกมาจากแขนเสื้อ

จางเหมยเจินเหรินถือเข็มทิศทองคำด้วยมือซ้าย ส่วนนิ้วชี้กับนิ้วกลางมือขวาชิดกัน วาดอักขระลอยกลางอากาศลงบนเข็มทิศ พร้อมพึมพำคาถาไม่หยุด

พริบตาเดียว เข็มทิศทองคำก็สว่างวาบ แสงจ้าราวตะวันแผดเผาสาดส่องไปทั่วบริเวณ

“ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าไม่ต้องคิดมาก”

“ข้าเชื่อว่าไอ้ตัวซวยนั่น สุดท้ายก็ต้องตายด้วยมือเจ้าอยู่ดี”

จื่อหยางเทียนจุนก็ปลอบว่า “ฉางเหม่ยพูดถูก ไม่ต้องคิดมาก เจอมันอีกครั้งก็ฆ่ามันทิ้งตรงนั้น”

“อืม” เย่ชิวขานรับเบา ๆ

จื่อหยางเทียนจุนพูดต่อ “มีข้อสงสัยอย่างหนึ่ง…ตอนนี้ข้าคิดออกแล้ว”

“ก่อนหน้านี้ ตอนข้าปะทะกับมหาผู้อาวุโสแห่งหมิงจู่ มหาอาวุโสพุ่งเข้าไปในท้องพระโรงแห่งหนึ่ง ข้างในมีโลงศพอยู่ใบหนึ่ง คงเป็นที่เก็บโครงกระดูกของหมิงตี้”

“ตอนนั้นข้าเหลือบมองผ่าน ๆ พบว่าในนั้นเหลือแค่เถ้ากระดูกชั้นหนึ่ง”

“ตามเหตุผล หมิงตี้ดูดซับพลังหล่อเลี้ยงไปมากขนาดนั้น ไม่น่าจะกลายเป็นสภาพนี้”

“แปลว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่”

“แล้วพลังหล่อเลี้ยงหายไปไหน?”

“ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว การเปลี่ยนแปลงของโครงกระดูกหมิงตี้ น่าจะเกี่ยวกับหลวงโป๋ซาเป็นส่วนใหญ่ เก้าในสิบคงเป็นมันที่ฉวยโอกาสตอนข้างนอกกำลังรบกัน วุ่นวายปั่นน้ำให้ขุ่น แล้วดูดพลังหล่อเลี้ยงจากร่างหมิงตี้ไป”

“นั่นก็หมายความว่า พลังของหลวงโป๋ซาเพิ่มขึ้นแล้ว”

“ชางเซิง ข้ายังต้องเตือนเจ้าอีกครั้ง ต่อไปเจอหลวงโป๋ซาเมื่อไร ต้องลงมือให้เด็ดขาด ฆ่ามันทิ้ง อย่าใจอ่อนเด็ดขาด”

เย่ชิวกล่าว “ซือจู่วางใจได้ ขอแค่ได้เจอมันอีกครั้ง ข้าจะไม่ให้โอกาสมันรอดชีวิตแน่นอน”

“อืม” จื่อหยางเทียนจุนกล่าวต่อ “ตอนนี้เผ่ามิ่งเผชิญความเปลี่ยนแปลงใหญ่ คนระดับสูงถูกกวาดล้างจนหมด ไร้ผู้นำ หากไม่ควบคุมไว้ วันหนึ่งอาจกลับมาก่อความวุ่นวายอีก”

“ดังนั้นชางเซิง สิ่งที่เจ้าต้องทำตอนนี้ คือรีบหาโชคชะตาแห่งหมิงให้เจอ”

“ขอแค่ได้โชคชะตาแห่งหมิงมา เจ้าไม่เพียงควบคุมเผ่ามิ่งได้ แต่ยังเข้าใกล้การบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิอีกก้าวหนึ่ง”