วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3082

เย่ชิวจ้องมองแม่น้ำแห่งความมืดที่ราวกับเหวลึกไร้ที่สิ้นสุด สายตาเหม่ยาวอย่างครุ่นคิด ในเมื่อการเหินบินถูกคาถาป้องกันขวางเอาไว้ แบบนี้ก็เหลือแค่ต้องหาทางจากบนแม่น้ำสายนี้เท่านั้น

เขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้มีโอกาสสูงที่จะต้องเจอกับอันตราย ทว่าเพื่อโชคชะตาแห่งหมิง เขาจะยอมถอยง่าย ๆ ได้อย่างไร

“เสี่ยวเตี๋ย ฉันคิดว่าจะว่ายน้ำข้ามไป” เย่ชิวหันไปมองเสี่ยวเตี๋ย ดวงตาแน่วแน่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ฟังแล้วไม่อาจปฏิเสธได้

เสี่ยวเตี๋ยได้ยินแล้ว แววตาฉายแววหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว มือเล็กกำชายเสื้อของเย่ชิวแน่น “พี่เย่ แม่น้ำสายนี้น่ากลัวเกินไป เผื่อว่า…”

เสียงของนางสั่นระริก เห็นได้ชัดว่าแม่น้ำแห่งความมืดที่อบอวลด้วยพลังชีวิตอันพิกลนี้ ทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่นจนขนลุก

เย่ชิวตบไหล่เสี่ยวเตี๋ยเบา ๆ ตั้งใจปลอบใจ “ไม่ต้องห่วง ฉันจะระวังตัวเองให้ดี”

“เอาแบบนี้ เธอรออยู่ตรงนี้ก่อน ฉันลงไปสำรวจทางก่อน”

“ถ้าปลอดภัยแล้ว ฉันค่อยกลับมารับเธอ”

ความจริง เย่ชิวเองก็ไม่มีความมั่นใจนัก เขาไม่อยากให้เสี่ยวเตี๋ยตามลงไปเสี่ยงด้วยกัน แต่ถ้าปล่อยเสี่ยวเตี๋ยทิ้งไว้ที่นี่ เขาก็กลัวว่าถ้ามีมดยมโลกโผล่มาอีกครั้ง จะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากขึ้นมา

อย่างไรเสีย พลังบำเพ็ญเพียรของเสี่ยวเตี๋ยอ่อนแอเกินไป แทบจะเรียกได้ว่าไม่มีเลยด้วยซ้ำ

“งั้น…พี่เย่ ระวังตัวด้วยนะ” เสี่ยวเตี๋ยเอ่ยกำชับ

“อืม” เย่ชิวครางรับสั้น ๆ จากนั้นก็หมุนเวียนพลังชี่ห่อหุ้มทั่วร่าง เพื่อป้องกันการกัดกร่อนที่อาจมาจากน้ำในแม่น้ำ

แล้วร่างของเขาก็พลิ้วไหว ทะยานไปปรากฏตัวอยู่เหนือผิวน้ำ

เย่ชิวระมัดระวังมาก เขาไม่ได้กระโจนลงไปทันที แต่ค่อย ๆ เหยียดเท้าข้างหนึ่งจุ่มลงไปในน้ำอย่างช้า ๆ

ทันทีที่ฝ่าเท้าแตะโดนน้ำ สายลมเย็นยะเยือกก็พุ่งขึ้นมาตามข้อเท้าอย่างรุนแรง ราวกับมีเข็มน้ำแข็งเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนทิ่มแทงผิวหนังของเขา แม้แต่ปราณแท้ป้องกันกายยังสั่นไหวระริกเล็กน้อย

จู่ ๆ เย่ชิวก็ผุดความคิดขึ้นมา ทำไมไม่ลองเหยียบน้ำข้ามไปล่ะ

ทว่าเขายังไม่ทันได้ลงมือทำตามความคิดนั้น แรงกดดันแห่งเซียนขนาดมหาศาลที่มองไม่เห็นก็ถาโถมลงมาจากท้องฟ้า

ร่างของเย่ชิวเสียการควบคุม ถูกกดจมลงไปในแม่น้ำแห่งความมืดทันที

“ดูท่าคงต้องพึ่งการว่ายน้ำอย่างเดียวแล้ว”

สายน้ำข้นเหนียวราวกับโคลน การเคลื่อนไหวลำบากอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่เขาฟาดแขนออกไป ก็เหมือนกำลังลากของหนักเป็นหมื่นจิน

ว่ายไปได้สักพัก เย่ชิวก็เริ่มปรับตัวกับสภาพนี้ได้

เขาจึงเริ่มคิดต่อ ว่าจะพาเสี่ยวเตี๋ยข้ามไปยังไงดี

น้ำเย็นเกินไป ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรของเสี่ยวเตี๋ยไม่มีทางทนได้ หากใช้พลังชี่คุ้มกันตัวนางไว้ ก็จะยิ่งถ่วงให้การเคลื่อนไหวของเขาช้าลงไปอีก

เย่ชิวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงวิธีหนึ่งขึ้นมา

“ถ้าให้เสี่ยวเตี๋ยเข้าไปอยู่ในถุงกิ่นคุน แบบนั้นฉันก็พาเธอข้ามไปได้ ถึงมีอันตรายก็ยังพอรับประกันความปลอดภัยของเธอได้”

คิดได้ดังนั้น เย่ชิวก็รีบว่ายกลับทันที ไม่นานนักก็กลับมาถึงฝั่งที่เสี่ยวเตี๋ยยืนรออยู่

“พี่เย่ พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม” เสี่ยวเตี๋ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไร” เย่ชิวยิ้มบาง ๆ แล้วเล่าถึงแผนของตัวเองให้เสี่ยวเตี๋ยฟัง

ใครจะคิดว่าพอเสี่ยวเตี๋ยได้ยินแล้ว สีหน้ากลับปรากฏความลำบากใจขึ้นมา

“เป็นอะไรไป เสี่ยวเตี๋ย” เย่ชิวถาม “ถ้ามีอะไรในใจพูดออกมาตรง ๆ เลย ที่นี่ไม่มีคนนอกสักหน่อย”

เสี่ยวเตี๋ยลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะพูดว่า “ฉัน…ตอนก่อน哥哥เคยขังฉันไว้ในห้องที่มืดแล้วก็หนาวมาก อยู่แบบนั้นนานมาก เลยกลัวที่แคบ กลัวที่ปิดทึบ”

ที่จริง ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นคือเสี่ยวเตี๋ยอยากมองเห็นเย่ชิวตลอดเวลา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แค่ได้เห็นเย่ชิวอยู่ในสายตา นางก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอย่างประหลาด

“อย่างนี้นี่เอง” เย่ชิวพูด “แต่น้ำในแม่น้ำมันเย็นจัด แถมยังข้นมาก ว่ายแล้วเหนื่อยสุด ๆ ถ้างั้น…”

เขาเดิมทีอยากจะพูดว่าจะให้เสี่ยวเตี๋ยไปอยู่ในหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน แล้วตัวเองก็หิ้วหม้อแปรสภาพฟ้าและดินว่ายข้ามไป

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน