วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3084

หลังจากเย่ชิวฟังคำเล่าของเสี่ยวเตี๋ยจบ ความคิดก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที。

ภูตอสูรแห่งความมืดมีแต่อกุศลคิดชั่ว นั่นก็เท่ากับว่ามันเป็นสิ่งอัปมงคล ในเมื่อเป็นสิ่งอัปมงคล วิธีรับมือก็มีให้เลือกตั้งมากมาย。

เย่ชิวยังไม่ทันได้ลงมือ ก็ได้ยินเสี่ยวเตี๋ยเอ่ยขึ้นว่า “พี่เย่ ภูตอสูรแห่งความมืดเพราะเหลือแต่อกุศลในใจ มันเลยหวาดกลัวต่อทุกสิ่งที่สว่างไสวและศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง”

เย่ชิวคิดในใจ ‘อย่างที่ข้าคิดไว้ไม่มีผิด’

ทันทีนั้น เขาเร่งพลังชี่ในกายโดยไม่ลังเล กระตุ้นคัมภีร์เทพขึ้นมา。

เพียงพริบตาเดียว ก็เห็นอักขระเวทมนตร์สีทองขนาดเท่าเหรียญทองแดงทีละตัวไหลทะลักออกมาจากร่างของเขา。

แสงสีทองบนอักขระเวทมนตร์ไหลวนไม่หยุด แผ่กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์เข้มข้นออกมา ก่อนจะกระจายพุ่งออกไปโดยรอบอย่างรวดเร็ว。

เหล่าภูตอสูรแห่งความมืดที่ล้อมอยู่รอบด้าน คอยจ้องเขาอย่างดุร้าย พอสัมผัสกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์นี้ในชั่วขณะนั้น ก็ราวกับดินปืนถูกจุดติด ต่างพากันแตกตื่นโกลาหลทันที。

ภูตอสูรแห่งความมืดตัวหัวหน้าปล่อยเสียงกรีดร้องอย่างตระหนก ดวงตาที่ว่างเปล่าอยู่เดิมกลับเผยความหวาดกลัวลึกสุดใจออกมา ร่างกายที่ควบแน่นขึ้นจากน้ำเลือดสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ราวกับกำลังทนรับความทรมานมหาศาล。

ภูตอสูรแห่งความมืดตัวอื่นเห็นเข้าก็พากันสิ้นท่าทางเย่อหยิ่งที่เคยมี วงล้อมที่ตั้งไว้แตกฮือในพริบตา。

มันทั้งผลักทั้งชนกันอลหม่าน พยายามหนีห่างจากอักขระเวทมนตร์สีทองที่ยังคงแผ่ขยายออกไปไม่หยุด。

บางตัวหันหลังจะหนี แต่กลับถูกคลื่นแม่น้ำเลือดที่เชี่ยวกรากซัดกลิ้งกลับเข้าไป บางตัวก็บิดตัวเกร็งดิ้นอยู่กับที่ กรีดร้องโหยหวนราวกับกำลังวิงวอนขอให้พลังศักดิ์สิทธิ์นี้ไว้ชีวิต。

เย่ชิวมองดูสภาพน่าอนาถของเหล่าภูตอสูรแห่งความมืดแล้วฮึในใจหนึ่งที ก่อนจะเร่งคัมภีร์เทพอย่างต่อเนื่อง。

ทันใดนั้น อักขระเวทมนตร์สีทองก็ยิ่งเจิดจ้าขึ้น การแผ่ขยายก็เร็วจี๋ ในเวลาไม่นานก็ครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่ของแม่น้ำเลือดโดยรอบ。

แม่น้ำเลือดเมื่อถูกแสงของอักขระเวทมนตร์สะท้อนใส่ ก็ราวกับกำลังเดือดพล่าน ฟองผุดขึ้นไม่ขาดสาย พ่นควันดำกลิ่นฉุนออกมาเป็นระลอก ๆ。

เหล่าภูตอสูรแห่งความมืดภายใต้แสงอักขระเวทมนตร์ ร่างกายค่อย ๆ เลือนราง น้ำเลือดหยดลงจากตัวไม่หยุด สุดท้ายกลายเป็นสายควันดำเส้นแล้วเส้นเล่าละลายหายไปในอากาศ。

ตัวหัวหน้าดิ้นรนรุนแรงที่สุด มันทุ่มสุดกำลังหมายจะฝ่าออกจากพันธนาการของอักขระเวทมนตร์ ทว่าแต่ละครั้งที่ดิ้น ร่างกายของมันก็ยิ่งเลือนหายไปมากกว่าเดิม。

ไม่นาน ภูตอสูรแห่งความมืดทั้งหมดก็สลายหายไปสิ้น。

“พี่เย่ พี่จัดการภูตอสูรแห่งความมืดพวกนี้ได้อย่างง่ายดายเลย เก่งจริง ๆ” ดวงตาของเสี่ยวเตี๋ยเป็นประกายระยิบระยับ มองเย่ชิวด้วยสีหน้าชื่นชมล้วน ๆ。

เย่ชิวผ่อนลมหายใจยาว พลางพูดว่า “ตอนนี้ยังประมาทไม่ได้ เราต้องรีบฉวยโอกาสนี้ข้ามแม่น้ำแห่งความมืดไปให้ได้ก่อน”

พูดจบ เขาก็ให้เสี่ยวเตี๋ยขี่หลัง ภายใต้การปกป้องซ้อนกันของแสงจากกำไลหยกและอักขระเวทมนตร์ของคัมภีร์เทพ ทั้งคู่พากันมุ่งหน้าว่ายน้ำไปยังฝั่งตรงข้ามอย่างสุดแรง。

ทุกครั้งที่ฟาดแขนลงน้ำก็ราวกับกำลังต้านแรงทั้งสายของแม่น้ำแห่งความมืด น้ำหนักถาโถมเข้ามาเกือบไม่รู้จบ แต่ยังดีที่ในที่สุดพวกเขาก็ฝ่าถึงฝั่งตรงข้ามได้สำเร็จ。

เมื่อเงยหน้ามองหน้าผาสูงชันทะลุเมฆที่ตรงหน้าซึ่งแทบจะตั้งฉากกับพื้น เย่ชิวลองทดสอบดู ก็พบว่ายังคงบินไม่ได้。

เขาอดด่าเจ้าคนที่ลงคาถาป้องกันนี้อยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่านับไม่ถ้วนไม่ได้。

“นี่มันจงใจกลั่นแกล้งกันชัด ๆ นี่นา!”

แต่ต่อให้บ่นแค่ไหน ตอนนี้ก็ไม่มีวิธีอื่น เย่ชิวสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับท่าทางของเสี่ยวเตี๋ยบนแผ่นหลังให้มั่น ก่อนจะเริ่มปีนหน้าผาขึ้นไป。

ระหว่างปีน เสี่ยวเตี๋ยรู้สึกผิดเต็มหัวใจ นางเอ่ยเสียงแผ่วอีกครั้งว่า “พี่เย่ ขอโทษนะ ที่ฉันทำให้พี่ต้องลำบาก ถ้าไม่มีฉัน ด้วยความสามารถของพี่ ต้องรับมือทุกอย่างได้สบายกว่านี้แน่ ๆ”

เย่ชิวปีนหน้าผาไป มือเท้าเกาะเกี่ยวไม่หยุด พลางปลอบว่า “เสี่ยวเตี๋ย อย่าโทษตัวเองเลย อีกอย่าง ถ้าไม่มีเจ้ากับกำไลหยกวิเศษนั่น เกรงว่าเราคงเจอเรื่องลำบากตั้งแต่ก่อนหน้านี้นานแล้ว”

ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดทั้งคู่ก็ปีนขึ้นมาถึงขอบหน้าผาได้。

เย่ชิวค่อย ๆ วางเสี่ยวเตี๋ยลงกับพื้น ทันใดนั้น ในใจของเสี่ยวเตี๋ยก็ผุดความรู้สึกเสียดายวูบหนึ่งขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ。

เย่ชิวพูดจบก็ก้าวล้ำเข้าไปในเทือกเขา จากนั้นลองทดสอบดูอยู่ครู่หนึ่ง ก็พบว่าในเทือกเขานี้ไม่ได้ลงคาถาป้องกันเอาไว้ ยังสามารถบินได้。

ดีเหลือเกิน！

เย่ชิวพลันยินดีอยู่ในใจ หันไปบอกเสี่ยวเตี๋ยว่า “เสี่ยวเตี๋ย เราบินข้ามไปได้ แบบนี้จะไปได้เร็วขึ้นหน่อย แถมยังหลบเลี่ยงอันตรายที่อาจซ่อนอยู่บางส่วนได้ด้วย”

“อืม” เสี่ยวเตี๋ยพยักหน้าเบา ๆ ในดวงตายังมีแววหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ ทว่าเพราะมีเย่ชิวอยู่เคียงข้าง จึงมีความกล้าเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน。

เย่ชิวโอบรอบเอวของเสี่ยวเตี๋ย กระโดดตัวเบา ๆ ทั้งสองก็ทะยานบินตรงสู่ส่วนลึกของเทือกเขา。

ยิ่งบินลึกเข้าไป ความเย็นยะเยือกในภูเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรง ราวกับเพียงสูดลมหายใจแต่ละครั้งก็จะดูดความเย็นเยียบเข้าไปถึงส่วนลึกของปอด。

ยอดเขารอบด้านมีรูปร่างหลากหลาย บางลูกดุจศีรษะอสุรกาย บางลูกเหมือนเขี้ยวแหลมคม ภายใต้แสงสลัว ยิ่งเพิ่มบรรยากาศสยองขวัญเข้าไปอีกหลายส่วน。

ระหว่างบิน เย่ชิวเฝ้าระวังรอบด้านตลอดเวลา เกรงว่าอันตรายจะโผล่เข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว。

ส่วนเสี่ยวเตี๋ยก็แนบตัวอยู่ในอ้อมแขนของเย่ชิวแน่น ดวงตาจับจ้องสำรวจทุกสิ่งรอบกายอย่างตึงเครียด。

จู่ ๆ ลมบ้าหมูกระโชกชุดใหญ่ก็พัดกรรโชกมา เสียงหวีดหวิวดังก้องสะท้อนในหุบเขาราวเสียงคำรามของอสูร。

เสี่ยวเตี๋ยสะดุ้งเฮือกทั้งตัว โผกอดเย่ชิวแน่นโดยไม่รู้ตัว。

“ไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่ทั้งคน” เย่ชิวเอ่ยปลอบเสียงแผ่ว พร้อมกับผ่อนความเร็วในการบินลง。

ผ่านไปอีกพักหนึ่ง。

เย่ชิวพบว่าพวกเขาได้บินเข้ามาในหุบเขาแห่งหนึ่ง รอบด้านถูกโอบล้อมด้วยภูเขาสูงทั้งสี่ทิศ ไม่เหลือทางไปต่ออีกแล้ว。

เห็นชัด ๆ ว่าที่นี่คือสถานที่อันตรายถึงตาย！