วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3086

เย่ชิวกำลังจะยกศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ออกมา ทว่าไม่ทันได้ทำอะไร เลือดในกายกลับเดือดพล่านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ในพริบตา

“นี่มัน…โลหิตล้ำค่ามังกรแท้!”

เย่ชิวตกตะลึง เขาไม่คิดเลยว่าโลหิตล้ำค่ามังกรแท้จะคลุ้มคลั่งเอาตอนนี้

ชั่วพริบตาเดียว เลือดในกายเขาเหมือนแม่น้ำสายใหญ่ที่บ้าคลั่งคำรามดังครืนครั่นสะเทือนฟ้าดิน ขณะเดียวกัน ผิวกายก็ส่องประกายแสงทองคำเจิดจ้า เงามังกรพันวนรอบตัว ราวกับยกเขาขึ้นเป็นเทพสวรรค์

ทันใดนั้น มังกรแห่งความมืดก็สัมผัสได้ถึงแรงกดทับที่กดลงถึงวิญญาณจากตัวเย่ชิว

“เกิดบ้าอะไรกันวะ?”

“ทำไมข้าถึงรู้สึกถูกกดจากเด็กเผ่ามนุษย์คนหนึ่งได้?”

“สายเลือดของมัน…”

ดวงตามังกรแห่งความมืดเบิกกว้าง มองเย่ชิวอย่างไม่อยากเชื่อ

“โลหิตล้ำค่ามังกรแท้!”

“นี่…เป็นไปได้ยังไง!”

“โลหิตล้ำค่ามังกรแท้มาอยู่บนตัวเด็กเผ่ามนุษย์ได้ยังไง!”

หัวใจมันสั่นระรัว แล้วก็เข้าใจฉับพลัน “ข้าถึงว่าทำไมถึงรู้สึกถูกกด… ที่แท้ก็การกดขี่สายเลือด!”

ทั่วหล้ามีเผ่ามังกรมากมาย เช่น มังกรเจียว มังกรฉิว มังกรแห่งความมืด…

แต่มังกรพวกนั้นนับได้แค่ “มังกรปลอม”

มีเพียงเผ่ามังกรแห่งทะเลตะวันออกเท่านั้นที่เป็นมังกรแท้ และมีเพียงพวกมันที่ครอบครองโลหิตล้ำค่ามังกรแท้!

เพราะเหตุนี้ เผ่ามังกรแห่งทะเลตะวันออกจึงเป็นราชันแห่งเผ่ามังกร

แต่เมื่อหลายปีก่อน เจินหลงอี้จู้กลับหายสาบสูญ ผู้คนล้วนกล่าวกันว่าเจินหลงอี้จู้ถูกทำลายล้างไปนานแล้ว

ทว่า…มังกรแห่งความมืดฝันก็ไม่คิดว่าวันนี้ ณ ที่แห่งนี้ มันจะได้เห็นโลหิตล้ำค่ามังกรแท้กับตาตัวเอง

ยิ่งเหลือเชื่อเข้าไปใหญ่—โลหิตล้ำค่ามังกรแท้กลับอยู่บนร่างเด็กเผ่ามนุษย์คนหนึ่ง

และเด็กคนนี้ยังมีเพียงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานเท่านั้น

หลังความตกตะลึง ดวงตามังกรแห่งความมืดก็วาบด้วยความปีติแทบบ้าคลั่ง ตื่นเต้นจนแทบหลั่งน้ำตา

“สวรรค์ยังเข้าข้างข้า!”

“ข้าติดอยู่ที่นี่นับหมื่นนับแสนปี คิดว่าจะตายคาที่… ใครจะคิดว่ากลับส่งวาสนาใหญ่หลวงมาให้ข้า!”

“แค่ข้ากลืนโลหิตล้ำค่ามังกรแท้เข้าไป ก็มีโอกาสบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ต่อให้พิสูจน์มหาธรรมไม่สำเร็จ อย่างน้อยก็ยังกลายเป็นเจินหลงอี้จู้ได้!”

มันกลั้นไม่อยู่แล้ว ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น “ฮ่าๆๆ…”

ร่างมหึมาขดวนในหุบเขา เกล็ดสีทองส่องวาบแสบตา อำนาจน่าหวาดผวา

เย่ชิวสัมผัสได้ว่าโลหิตล้ำค่ามังกรแท้ในกายกำลังพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง เขาพยายามกดไว้ แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็กดไม่ลง

ยิ่งได้ยินมังกรแห่งความมืดหัวเราะ ยิ่งทำให้ในใจเขากระวนกระวายไม่เป็นสุข

“ตูม!”

มังกรแห่งความมืดสะบัดหางแบบมังกรเทพ เงยหัวสูงแล้วก้มลงมองเย่ชิว “เด็กน้อย ส่งโลหิตล้ำค่ามังกรแท้มาให้ข้า ข้าจะเมตตาเหลือศพให้เจ้าทั้งร่าง”

“ฝันไปเถอะ” เย่ชิวกล่าวเสียงเย็น พลังชี่ในกายหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง เงามังกรสีทองพันรอบตัวเขาแน่น ราวกับมังกรแท้กำลังจะทะลวงออกจากร่าง

มังกรแห่งความมืดเห็นแล้วก็แค่นเสียงเหยียด “แค่เด็กเผ่ามนุษย์ ต่อให้มีโลหิตล้ำค่ามังกรแท้แล้วไง? วันนี้ข้าจะให้เจ้ารู้ว่า ‘พลังที่แท้จริง’ คืออะไร!”

คำยังไม่ทันจบ มันก็อ้าปากกว้าง พ่นลมหายใจมังกรสีดำพุ่งทะยานตรงใส่เย่ชิว

ในลมหายใจมังกรนั้นอัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างไร้ขอบเขต ราวจะกลืนทั้งหุบเขาให้สิ้น

เย่ชิวขยับร่างฉับพลัน หายวับจากจุดเดิม

ลมหายใจมังกรพุ่งกระแทกตำแหน่งที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ดังสนั่น พื้นดินถูกเจาะเป็นหลุมลึกมหึมา เศษหินกระเด็นกระจาย ฝุ่นควันคลุ้งเต็มไปหมด

“พี่เย่!” เสี่ยวเตี๋ยร้องลั่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

คือเสี่ยวเตี๋ย

“มังกรแห่งความมืด! เจ้าห้ามทำร้ายพี่เย่!”

เสี่ยวเตี๋ยตะโกนเสียงดัง แม้เสียงจะสั่นเพราะความกลัว แต่ความแน่วแน่กลับไม่สั่นไหวเลยสักนิด

มังกรแห่งความมืดชะงัก ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะก้องฟ้า “เด็กน้อย เจ้าคิดว่าจะกันข้าได้? เจ้าเป็นแค่มดปลวก จะมาปกป้องมัน? รีบหลีกไป ไม่งั้นระวังข้ากินเจ้าเสีย!”

“ข้าเป็นเจ้าหญิงเผ่ามิ่ง เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้าเหรอ?” เสี่ยวเตี๋ยยกป้ายคำสั่งขึ้นสูง

“ตราประทับจักรพรรดิมรณะ?” มังกรแห่งความมืดอึ้งไป ก่อนกวาดตามองเสี่ยวเตี๋ยตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนจะมองให้ทะลุ แล้วกล่าวว่า “กลับเป็นสายเลือดของหมิงตี้จริงๆ”

“เจ้าหญิง ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า หลบไป”

“แต่เด็กเผ่ามนุษย์คนนี้…ตายแน่”

โลหิตล้ำค่ามังกรแท้อยู่ตรงหน้า มังกรแห่งความมืดจะยอมปล่อยไปได้อย่างไร

เสี่ยวเตี๋ยตวาด “มังกรแห่งความมืด ข้าสั่งเจ้า ห้ามฆ่าพี่เย่!”

“เจ้าสั่งข้า?” มังกรแห่งความมืดเหมือนได้ยินเรื่องตลก มันหัวเราะเหยียด “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นพ่อเจ้าหรือไง?”

“ถ้าเป็นหมิงตี้ ข้าก็ย่อมฟังคำสั่ง”

“แต่เจ้าน่ะ…”

“นับเป็นอะไร?”

“ข้าให้เกียรติถึงเรียกเจ้าว่าเจ้าหญิง ถ้าไม่ให้เกียรติ เจ้าก็ไม่มีค่าอะไรเลย”

“เห็นแก่หน้าหมิงตี้ ข้าไม่เอาเรื่อง รีบไสหัวไป”

เสี่ยวเตี๋ยกัดริมฝีปาก ดื้อดึงพูดเสียงแข็ง “ไม่ ข้าไม่ยอมให้เจ้าทำร้ายพี่เย่ จะฆ่าก็ฆ่าข้าก่อน!”

เย่ชิวใจสั่นด้วยความซาบซึ้ง รีบร้อง “เสี่ยวเตี๋ย หลบไปเร็ว!”

เสี่ยวเตี๋ยหันกลับมามองเย่ชิว ในแววตาเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและความเด็ดเดี่ยว “พี่เย่ ตั้งแต่เจอพี่ พี่ก็คอยปกป้องข้ามาตลอด… คราวนี้ให้ข้าปกป้องพี่บ้าง ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะตายไปกับพี่”